Kabullenmek

Bazen de sevmek sadece uzaktan güzeldir.
Yakından çirkinleşir.
Çok sevdiğimiz insanlar vardır. Onlar için birçok fedakarlıkta bulunduğumuz, kırıp incitmemek için çaba gösterdiğimiz, bazen öfkemizi onlara yansıtmadan içimizde soğuttuğumuz insanlar vardır. Bu insanlar bazen annemiz, bazen babamız, bazen kardeşimiz, bazen en yakın arkadaşımız, bazen ise sevdiğimiz adam ya da sevdiğimiz kadın olabilir.
Genellikle bu insanlarla inişli çıkışlı bir ilişki içindeyizdir. Tartışırız; tartışırız dediğime bakmayın lütfen. Genellikle onlar konuşur, biz dinleriz. Onlar haklıdır, biz hep haksız olan tarafızdır. Konuşma sırası bize geldiğinde ise sıklıkla sözü kesilir cümlelerimizin, ardı arkası kesilmeyen savunmalarla karşılaşırız.
O savunmalarının arkasında bile kendi doğruları vardır. Onlara göre doğru tektir. Onlara göre herkesin o tek doğruya inanması gerekir. Bir süreden sonra biz de karşımızdaki kişiyi çok sevdiğimiz için susar ve çekilen taraf olmayı tercih ederiz.
Bu çok da düşünerek yaptığımız bir şey değildir. Otomatik bir kabullenme içerisine gireriz. Değişmeyecektir, değişmeyeceklerdir. Zaten değişmek de istemiyorlardır. Onların normali budur ve bizim normalimiz, onların normaline uyum sağlayamaz çünkü biz esneyebiliriz. Yeri gelir hatamızı kabul eder, özrümüzü dileriz. Yeri gelir kızgınlığımızın geçmesini bekler, sonrasında iletişime geçeriz. Yeri gelir değer verdiğimiz o insanın zor bir dönemden geçtiğini bilir, anlayışla karşılar ve alttan alırız. İçten içe biliriz ki konuşmayı devam ettirmek boş bir çabadır.
Bu konuşmalar gitgide bir döngü hâline gelmeye başlar. Benzer cevaplar yani benzer davranışlar, benzer sonuçları doğurur ve her defasında konuşmanın sesi yükselir, saygı devre dışı kalır çünkü sınır çizilmeyen bir saygısızlık sonrasında şiddetlenir. Bu durumun kötü tarafı günler geçse bile haksız bulunursunuz ve siz sustukça kendilerinin haklı olduklarına dair inancı artar. Sınır çizilemez boyuta ulaşır. Bu sebeple geriye yapılması gereken tek bir çözüm vardır. Uzaklaşmak…
İlk başta gözü korksa da insan evladı alışandır. İki taraf da sakinler çünkü araya mesafe yani özlem girer. Kırmak istemez, hemen öfkelenemez, kendi haklılığı için saatlerce ya da günlerce dil dökemez çünkü kontrolü azalmıştır. Siz sustukça kendi kontrolünün dışında, sizin kontrolünüze de sahip olduğunu düşünürken bir anda boşluğa düşer. Doğrusu şaşar ve geri adım atmak zorunda kalır. Aslında onun geri adım atması bile sizi kontrol etmek içindir çünkü ondan uzaktayken ondan kopacağınızı, ondan vazgeçebileceğinizi düşünür.
Uzaklaşmak, sağlıklı bir sınır çizmenin en sessiz ama en etkili yoludur. Bu sebeple bazen kabullenmek ve çok sevsek bile gitmek gerekir. Uzaklara…
Bazen uzaklar yakınlaştırır. Çünkü uzaklık özlem demektir. Gidebileceğini göstermektir.
Saygının bittiği bir sevgi mutluluk getirmez. Saygı sessiz ama etkili bir “Seni seviyorum.” cümlesidir.
Saygıya ve sevgiyle yaşamanız dileğimle…