Buruk Bir Hatıra: İstenmemek

Bir cümlenin ağırlığında eziliyorum bazı günler. Unutmak nafile bir çaba. Zihnimin arkasında sürekli dönüyor aynı cümle: “..istemiyorum..”
Nefret ediyorum kendimden.
“..seni istemiyorum..”
Hâlâ ilk günki gibi dokunuyor tüm hücrelerime, nefesim sıkışıyor, hıçkırıklarımı tutamıyorum.
Hayatın yükü ağırken bir de aşkın yükü ekleniyor omuzlarıma. Tam unuttum sanıyorum, bir yerlerden sesi yükseliyor: “Olmaz, seni istemiyorum..” Bir olmaza sığdırmış beni, bir yıkıcı cümleye yerleştirmiş bütün hislerimi. Bu kadar mı değersizdim onun gözünde? İnsan rastgele kapısına gelen, sevdiğini söyleyen bir insana bile merhametliyken hiç böyle denir mi hoşsohbetinin olduğu bir insana.
Hiç mi düşünmedi? Bu kız bundan sonra kendinden nefret eder mi diye? Hiç mi düşünmedi kusurlarını ayıp sanar diye? Hiç mi düşünmedi aynaya her baktığında iç sesi onu zorbalar diye?
Sevmek, haram bir duygu bana; anladım artık. Gözden uzak olan, gönülden de uzak olur, derler. Bakma; başını kaldırma yukarıya. Yere bak; denk gelme onun gözlerine. Yanılma yine; uzak dur. Bir yolunu bul ve çıkma onun yoluna. Zaten utanırım bu saatten sonra onun gözlerine bakmaya, arsız değilim ki ben. Deliyim ama utanmaz değilim!
Belki karşı karşıya gelmezsem unuturum. Belki denk gelmezsem gözlerine unuturum. En azından kendimi unuttum diye avuturum ama onu görürsem yaram açılır yeniden, tutamam akan kanı.
O, görmez ki zaten yaramın üzerindeki ellerinin izlerini. Kanım bulaşmış ellerine. Göz yaşlarım sel olmuş önünde. Kendime sertim bu konuda. Ben, sevilmeye layık değilim asla. Hak ettiğim bu!
İmkansız bir geleceği istemem zaten yanlıştı ama istenmemek hâlâ ağlatıyor beni; aşamıyorum ben bu cümleyi. Bir de yalnızlık çarpıyor kıyılarıma. Yüreğim sızlıyor; aklım ise bozulmuş bir plak misali tekrar edip duruyor aynı cümleyi. Dayanıyorum, dayanmaya çalışıyorum.
Artık kabullendim. Eskiden korkardım yalnız kalmaktan. Şimdi ise en yakın arkadaşım oldu yalnızlığım. Bana ondan hatıra kalan.
Dalgalar çarpıyor yüreğime. Kan karışıyor denizime. Acıyor yaram.
Onu hayallerimde görüyorum. O çok sevdiğim gülümsemesiyle hatırladığım adam, artık hayallerimde bile avuçlarında benden kalan açtığı yaramdan akan kan.
Ellerinden damlıyor göz yaşlarım. Sel olur da boğmaz mı sanıyor onu damlalarım!