Başlamak ve Bitirmek

Her bir veda, yeni bir merhabadır.
“Her güzel şeyin bir sonu vardır.” derler. Bir şeylere başlarken sanki sonsuza kadar o şeyde yani belki o insanda, belki o durumda, belki o işte, belki o yerde ve belki de o duyguda kalacağımızı varsayıyoruz. Aslında tüm bu varsayımlarımızın bilinçli düşüncelerimizden oluştuğunu düşünmüyorum çünkü hangimiz bir işe “Bir ay sonra istifa edebilirim.” ya da bir şehre “Alışamayacağım. Bu sebeple kesin üç dört ay sonra geri döneceğim.” diyerek başlıyoruz ki. Tabii ki hepimiz plan yapıyoruz. Gideceğimiz şehirde kaç ay, kaç sene yaşayacağımızı ya da bir işte kaç sene daha çalıştıktan sonra kendimize yeni bir rota belirleyeceğimizi kabataslak da olsa zihnimizde haritalandırıyoruz ama itiraf edelim ki çoğumuz birçok şeye başlarken bir gün bitebileceğini düşünmeden yaşıyoruz. Sanırım en çok da duygularımız nasibini alıyor bu durumdan. Bir gün bir başarı elde ediyoruz, mutlu oluyoruz; sonsuza kadar o başarıyla mutlu olabileceğimizi düşünüyoruz. Bir gün o çok hevesle çalışmaya başladığımız işimizden istifa ediyoruz, buhrana kapılıyoruz; sonsuza kadar bu buhrandan çıkamayacağımızı düşünüyoruz. Bir gün âşık oluyoruz, kalbimizin heyecanlı atışını tüm bedenimizde hissediyoruz; sonsuza kadar aynı heyecanı yaşayacağımızı düşünüyoruz. Bir gün o çok sevdiğimiz insanı geride bırakmamız gerekiyor, göz yaşlarımızı tutamıyoruz; sonsuza kadar içimizdeki hiç bitmeyeceğini düşündüğümüz hüzünle göz yaşlarımız tükenene kadar ağlayacağımızı ve bu histen hiçbir zaman ayrılamayacağımızı düşünüyoruz. Okuduğum bir sözü kendi kelimelerimle harmanlayarak sizlerle paylaşmak isterim: Duygularımız bizim evimizin yani kalbimizin kimi zaman kısa süreli kimi zaman ise uzun süreli misafirleridir ve misafirler bir gün mutlaka gider çünkü misafirlik kalıcı değil, geçici bir durumdur. Kısalığı ya da uzunluğu bu gerçeği değiştirmez. En büyük farkındalıklarımızdan biri de duygularımızın bir başlangıcının olduğu gibi bir gün biteceği gerçeğini öğrenmek olmalıdır.
Haddime değil fakat bir psikoloji öğrencisi olarak öğrenme psikolojisi dersimizde karşılaştığım bir cümleyi sizlere bırakıp bugünkü yazımı sonlandırmak isterim ve sanırım bu sebeple her gün, hatta bitmeyecekmiş gibi düşündüğümüz her duyguda bu cümleyi hatırlamalıyız.
“Öğrenme, tekrarla gerçekleşir.”
Vedalaştığımız her duygu, yeni bir duyguya yer açmak ve onu selamlamaktır çünkü her bir veda yeni bir merhabadır aslında!