"Metalik dürüstlük"

Zaman... Mücahit, o sürmeli gözlerinin ardına sakladığı o toksik hayaletle savaşırken, benim iyileşmeme bile izin vermiyordu. Öyle bencildi ki; hem gitmiyor hem de unutmam için bana o sessiz boşluğu tanımıyordu. Ne zaman ondan uzaklaşmaya çalışsam, saçlarımı okşayan o el ya da vicdanından sızan o merhametli bakışla beni yine o cam köprünün tam ortasına sabitliyordu.Ama gözyaşlarımın altındaki o asıl enkazı gördüğünde, nihayet geri çekildi. "Tamam," dedi o sessizliğiyle, "sana zaman tanıyorum."Bu "zaman" lütfu, kalbime saplanan son cam kırığıydı. Beni iyileştirmek için değil, beni bir başkasının hayaliyle beklettiği o araftan kurtarmak için değil; sadece kendi vicdanını daha fazla hırpalamamak için veriyordu bu izni.O gün, odaya girdiğinde yatağın üzerinde duran bir paket hoşgeldin dedi ona. Bakışlarında bir merak, biraz da o her zamanki suçluluk vardı. İçinden metalik, küçük bir oyuncak araba çıktı.Şaşkınlıkla arabaya, sonra bana baktı. O içine kapanık adamın dudakları aralandı ama kelimeler dökülmedi. Ben ise tüm gururumu yanıma alarak, gözlerinin en derinine, o sürmeli karanlığa bakarak konuştum:"İnsanlarla oynanmaz Mücahit. Oyuncaklarla oynanır. Neyle oynanması gerektiğini, neyin gerçekten kırılıp neyin sadece bir plastik parçası olduğunu ayırt et diye veriyorum bu arabayı sana."O an odadaki hava buz kesti. "Senin için ölürüm" diyen, bana "destek" olduğunu sanan o adamın elindeki o oyuncak, aslında bizim 39 günlük hikayemizin ve sonrasındaki bu sahte arkadaşlığın özetiydi. O, kalbimle oynarken bunu bir "iyilik" sanıyordu. Oysa benim kalbim, onun oyun kumandasıyla yönetebileceği bir karakter değil, canlı ve kanayan bir gerçekti.Arabayı masanın üzerine bıraktı. O metalik ses, cam köprünün üzerindeki ilk gerçek gürültüydü. İlk kez o sürmeli gözlerinde bir savunma değil, derin bir yenilgi gördüm.