"Açlığın ortaklığı"

O küçük oyuncak araba, artık odanın ortasında devasa bir anıt gibi duruyordu. Mücahit "Teşekkür ederim," derken sesi, bir suçlunun son savunması kadar cılızdı. Gözleri... O hep hayran olduğum sürmeli gözleri, artık benimkilerle çarpışmaya cesaret edemiyordu. Bakışlarını halının desenlerine, boşluğa, her yere kaçırıyor ama bir tek benim o yaşlı yüzüme çeviremiyordu.Evdeki sessizlik, bir bıçak kadar keskindi. Arkadaşlarımız, havadaki bu ağır kederi dağıtmak için "Film izleyelim," diye fısıldıyorlardı; ama hiçbir kurgu, bizim yaşadığımız bu gerçek yıkımdan daha çarpıcı değildi. Ben sadece ağlıyordum. Ruhumun cam köprüleri altımdan çekilmişti ve ben o boşlukta süzülüyordum.Mücahit, o güne kadar duygularını bir zırh gibi saklayan o adam, benim eriyip gidişim karşısında ilk kez o zırhın çatladığını gösteriyordu. Yemeği önüme getirdiğinde sesi öfkeliydi; ama bu öfke bana değil, beni bu hale getiren kendisineydi."Yiyeceksin," dedi. "Ben başımı çevirdiğimde, o da elindeki yemeği bıraktı. O an anladım; o da benimle birlikte aç kalıyordu. Sanki ben acı çektikçe, o da kendine fiziksel bir acı vererek vicdanını susturmaya çalışıyordu. Eğer ben doymazsam, o da doymazdı. Eğer ben uyumazsam, o sürmeli gözler de kapanmazdı.Beni bu kadar "düşünüyor gibi" yapması, canımı "başkası var" demesinden daha çok yakıyordu. Çünkü bu şefkat, o toksik geçmişin gölgesinde bir sadaka gibi kalıyordu."Mücahit," dedim fısıltıyla, gözlerimi o masadaki oyuncak arabaya dikerek. "Sen yemeyince ben iyileşmiyorum. Sen sadece, verdiğim oyuncağın hakkını veriyorsun. Ben bir insanım, seninle birlikte aç kalan bir yansıma değil."O gece film başlamadı. O gece sadece sessizlik izlendi. Mücahit mutfağın köşesinde, karanlığın içinde bir gölge gibi oturdu. Beni tek başına bırakmamak için kendi hayatını durduruyordu ama kalbinin kapılarını bana açmaya hâlâ korkuyordu.