BOŞLUK

Geminin gövdesi, boşlukta sessizce savruluyor. Gemide yanıp sönen ışıklar ve alarm sesleri Yıldızlar, geminin ötesinde bir tablo gibi hareketsiz. İçerideyse, tam tersine her şey kaotik.
Kırmızı ışıklar aralıklı yanıp sönüyor. Duvarlardan yankılanan alarm sesi, Şenol’un kulak zarlarını titretiyor. Gemi kontrolden çıkmış. Yerçekimi artık sadece bir hatıra gibi. Şenol havada yalpalayarak bir yöne tutunmaya çalışır. Kontrol paneline uzanır ama…
BOOM!
Bir çarpma sesi, gövdeyi zangır zangır sarsar. Her şey yerinden fırlar. Şenol kontrolsüzce savrulup tavana çarpar. Kafasında yankılanan tiz bir ıslık gibi sarsıntının izleri kalıyordur.

Robotik Ses: Kritik Oksijen Seviyesi: %16… %14…

Şenol’un gözleri büyür. Elleriyle panikle etrafı yoklarken, başlığı görür. Havada süzülüyordur… Son anda yakalar. Tık! Başlığı geçirir. Derin bir nefes alır.
Alarmlar, ışıklar, titreşimler... Her şey kapanır. Gemi bir mezar sessizliğine bürünür.
Sadece Şenol’un kıyafetindeki zayıf mavi ışıklar yanıyor. Soluk soluğa yukarı bakar. Terler, yüzünden süzülüyordur.