8. Bölüm

Ayla okuldan çıktığında omuzları düşüktü.
Gün boyunca kendini toparlamaya çalışmış ama başaramamıştı. Zil sesleri, konuşmalar, öğretmenlerin yüzleri… Hiçbiri aklında kalmamıştı. Aklında tek bir şey vardı ve ondan kaçmak istiyordu.
Ama kaçamadı.
Okul kapısından birkaç adım ötede, yolun karşısında duruyordu.
Arda.
Ne okulun içindeydi ne de kalabalığın arasında.
Sanki bilerek bir sınır çizmişti.
Ayla durdu.
Kalbi hızlandı.
Geri dönmedi.
Arda bakışlarını kaldırdı. Göz göze geldiler. Bu kez ikisi de başını çevirmedi. Aralarındaki mesafe kısa değildi ama hissettirdikleri fazlaydı.
— “Gelmek zorunda değildin,” dedi Ayla.
Arda başını salladı.
— “Biliyorum.”
Sessizlik oldu. Rahatsız edici ama tanıdık bir sessizlik. İkisi de konuşacak çok şey olduğunu biliyor ama hangisinden başlayacaklarını bilmiyorlardı.
— “Dün geceden beri düşünüyorum,” dedi Arda.
— “Ben de,” dedi Ayla.
Ayla çantasının askısını sıktı.
— “Bu işin sonu yok,” dedi. “Ne yaparsak yapalım birine çarpacağız.”
Arda gözlerini Ayla’dan ayırmadı.
— “Zaten çarptık,” dedi. “Sadece henüz devrilmedik.”
Ayla yutkundu.
Bu sözler onu korkutuyordu çünkü doğruydu.
— “Ailem öğrenirse…” diye başladı Ayla.
— “Benimkiler de farklı değil,” dedi Arda. “Bu yüzden buradayım.”
— “O zaman neden?” diye sordu Ayla. “Neden hâlâ konuşuyoruz?”
Arda bir an sustu. Sonra çok net bir sesle konuştu.
— “Çünkü senden vazgeçmek kolay değil.”
Ayla’nın gözleri doldu ama ağlamadı. Güçlü görünmekten değil, zayıf olursa daha çok bağlanacağından korktuğu için.
— “Biz birbirimize yasak,” dedi.
— “Evet.”
— “Yanlışız.”
— “Biliyorum.”
— “O zaman?” diye fısıldadı Ayla.
Arda bir adım geri attı.
Bu, Ayla’nın içini daha çok acıttı.
— “O zaman şimdilik dururuz,” dedi.
— “Şimdilik mi?”
— “Evet. Çünkü bazı şeyler bitmez. Sadece ertelenir.”
Ayla başını salladı.
Bu cevabı istememişti ama bekliyordu.
Arda arkasını döndü. Gitmeden önce durdu.
— “Ayla,” dedi.
— “Eğer bir gün her şeye rağmen gelirsem…”
Duraksadı.
— “Beni durdurma.”
Ayla cevap veremedi.
Arda yürüyüp gittiğinde Ayla olduğu yerde kaldı.
Kalbi hâlâ hızlı atıyordu.
O an anladı:
Bu hikâye henüz başlamamıştı bile.
Ve başladığında, kimse yara almadan çıkmayacaktı.