18. Bölüm

Ayla o sabah aynaya baktığında kendini ilk kez bu kadar net gördü. Korkuyordu ama kararsız değildi. İçinde büyüyen şey artık saklanamayacak kadar gerçekti.
Telefonuna baktı.
Arda’dan tek bir mesaj vardı.
“Bugün.”
Başka bir şeye gerek yoktu.
Akşam saatlerinde Ayla salonda oturuyordu. Annesi mutfakta, babası koltukta sessizdi. Evde garip bir ağırlık vardı. Ayla kalbinin atışlarını kulaklarında hissediyordu.
“Anne… Baba…” dedi sonunda.
İkisi de başlarını ona çevirdi.
Ayla ellerini birbirine kenetledi.
“Size bir şey söylemem gerekiyor.”
Annesinin yüzü ciddileşti. Babası gazeteyi kapattı.
“Bir süredir…” Ayla’nın sesi titredi ama durmadı. “Bir süredir biriyle görüşüyorum.”
O an salonun içi sessizlikle doldu.
“Kim?” diye sordu babası.
Ayla derin bir nefes aldı. Kaçmadı.
“Arda.”
Annesinin yüzü bir anda soldu.
“Arda… Sevim mi?” dedi fısıltıyla.
Ayla başını salladı.
“Evet. Arda Sevim.”
Babası ayağa kalktı. Sesini yükseltmedi ama öfke belliydi.
“Bunu yapmayacağını biliyordun.”
“Biliyorum.” dedi Ayla. “Ama kalbimi seçtim.”
Aynı saatlerde Arda da evindeydi. Annesi karşısında oturuyordu. Babası ayakta duruyordu.
“Anne… Baba…” dedi Arda. “Ben de size bir şey söyleyeceğim.”
Annesi onun gözlerindeki ciddiyeti fark etti.
“Dinliyoruz.”
“Ben… Ayla Demir’i seviyorum.”
Annesi gözlerini kapattı.
“Olmaz Arda.”
“Oldu.” dedi sakin ama net bir sesle. “Ve ben ondan vazgeçmeyeceğim.”
Babası sertçe,
“Bu iki aile…” dedi.
“Bu iki insan.” diye sözünü kesti Arda. “Biz.”
O gece iki evde de uykular kaçtı. Kızgınlık, şaşkınlık, korku… Hepsi vardı. Ama bir şey daha vardı.
Gerçek.
Ayla odasına çıktığında telefonu titredi.
Arda yazmıştı.
“Söyledim.”
Ayla gözlerini kapattı.
“Ben de.”
Bir süre yazmadılar. Çünkü bazı şeyler artık kelime istemiyordu.
Ayla yatağına uzandığında şunu biliyordu:
Bugün her şey değişmişti.
Artık saklanmıyorlardı.
Artık kaçmıyorlardı.
Ne olursa olsun, birlikteydiler.