19. Bölüm

Ayla mutfakta annesinin sırtını izliyordu. Kadın kahve yapıyordu ama elleri titriyordu. Evde konuşulmayan bir şey vardı ve bu, duvarlardan bile hissediliyordu.
“Anne…” dedi Ayla.
Annesi arkasını döndü.
“Arda Sevim.” dedi sadece. “Öyle mi?”
Ayla kaçmadı.
“Evet.”
Bir tokat gibi çarptı o kelime. Annesi gözlerini kapattı.
“Bizi mahvedecek bir şey bu.” dedi fısıltıyla.
“Beni değil.” dedi Ayla. “Beni o toparlıyor.”
Annesinin sesi yükseldi.
“Biz yıllardır o aileyle—”
“Ben onların geçmişi değilim!” diye kesti Ayla. “Ben Ayla Demir’im!”
Sessizlik çöktü.
Aynı anda Arda’nın evinde babası ayakta duruyordu.
“Onun soyadı Demir.” dedi sertçe. “Farkındasın değil mi?”
“Farkındayım.” dedi Arda. “Ama o Ayla.”
“Bu evde büyüdün.”
“Onunla yaşamak istiyorum.”
Babası ilk kez cevap veremedi.
Ayla gözyaşlarını tutmuyordu artık.
“Beni ondan koparırsanız, sizden de koparım.”
Bu tehdit değildi. Gerçekti.
Annesi gözlerini ona dikti.
“Bunu göze alır mısın?”
“Onsuz bir hayatı göze alamam.”
Arda da aynı anda şunu söyledi:
“Beni ondan ayırırsanız, bana oğlunuz deme.”
İki evde de aynı sessizlik çöktü.
Akşamüstü Ayla ile Arda parkta buluştular. İkisi de bitkindi. Sanki bir savaştan çıkmışlardı.
“Beni durdurmadılar.” dedi Ayla.
“Beni de.” dedi Arda.
Birbirlerine baktılar.
Tam bir kabul değildi.
Ama artık bir yasak da değildi.
Ve bu, her şeyden daha tehlikeliydi.