Bölümler 25Şu an: 25. BÖLÜM — BİR SIR, BİN YALAN
- 1 BÖLÜM 1 — HER ŞEYİN BAŞLADIĞI YER1.050 kelime
- 2 BÖLÜM 2 — SAAT 17.001.167 kelime
- 3 3. BÖLÜM — ANNEMİN SAKLADIĞI FOTOĞRAF713 kelime
- 4 4. BÖLÜM — KARŞIMDAKİ YABANCI269 kelime
- 5 5. BÖLÜM — ESKİ EV470 kelime
- 6 6. BÖLÜM — KİLİTLİ ODA546 kelime
- 7 7. BÖLÜM — BABALARIMIZIN GEÇMİŞİ285 kelime
- 8 8. BÖLÜM — BABAMIN EVİ331 kelime
- 9 9. BÖLÜM — YILLAR SONRA222 kelime
- 10 10. BÖLÜM — İKİ AİLE242 kelime
- 11 11. BÖLÜM — DEMİR'İN BABASI156 kelime
- 12 12. BÖLÜM — SİLİNEN KAYIT203 kelime
- 13 13. BÖLÜM — YAKINLAŞMAK157 kelime
- 14 14. BÖLÜM — DEFNE'NİN KARARI232 kelime
- 15 15. BÖLÜM — KAZADAN ÖNCE174 kelime
- 16 16. BÖLÜM — ARAS'IN MEKTUBU119 kelime
- 17 17. BÖLÜM — FOTOĞRAFTAKİ ADAM189 kelime
- 18 18. BÖLÜM — ANNEMİN İMZASI160 kelime
- 19 19. BÖLÜM — GERİ DÖNEN ADAM143 kelime
- 20 20. BÖLÜM — ESKİ İSTASYON119 kelime
- 21 21. BÖLÜM — GERÇEK SUÇLU145 kelime
- 22 22. BÖLÜM — SON PARÇA181 kelime
- 23 23. BÖLÜM — DOĞUM GÜNÜNÜN SIRRI167 kelime
- 24 24. BÖLÜM — HERKESİN SAKLADIĞI GERÇEK160 kelime
- 25 25. BÖLÜM — BİR SIR, BİN YALAN299 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
O gece seni hastaneye götüren ben değildim.
Ertesi gün onunla buluştum.
Saat kulesinin önünde bekliyordu. Yanına gittiğimde yüzündeki ifade oldukça ciddiydi.
"Artık anlat."
Aras başını salladı.
"Üç yıl önceki kazada arabayı ben kullanmıyordum. Sizi hastaneye götüren Demir'di."
"Demir mi?"
"Evet. O gece hepimiz tartışmıştık. Ben Defne'yle birlikte seni arıyordum. Sonra kaza olduğunu öğrendik."Peki neden herkes başka bir şey söyledi?"
"Çünkü Demir'in babası olayın duyulmasını istemiyordu. Şirketle ilgili belgelerin de ortaya çıkmasından korkuyordu."
"Sen neden sustun?"
Aras gözlerini kaçırdı.
"Çünkü Demir bana seni korumam için söz verdirdi. Ama zamanla bu sessizlik daha büyük bir yalana dönüştü."
Bir süre konuşamadım.
Sonra ona baktım.
"Artık birbirimizden saklayacak bir şeyimiz kalmasın."
Aras hafifçe gülümsedi.
"Benim yok."Aradan birkaç ay geçti.
Murat Yalçın hakkında gerekli işlemler başlatıldı. Şirketle ilgili gerçekler ortaya çıktı. Ailelerimiz yıllardır taşıdıkları yükün bir kısmından kurtuldu.
Babam yeniden hayatımıza girmeye başladı.
Defne'yle aramızdaki bağ güçlendi. Eylül, yaptığı hatalar için benden özür diledi. Demir ise ailesiyle arasındaki sorunları çözmeye çalışıyordu.
Bir gün hepimiz saat kulesinin önünde buluştuk.
Eylül gülerek konuştu:
"Bir daha kimse gizemli mektup bırakmasın. Ben yeterince yoruldum."
Demir güldü.
"Sen zaten her şeyi biliyormuş gibi davranıyorsun.""Biraz yürüyelim mi?"
Başımı salladım.
Meydandan uzaklaşıp sessiz bir sokağa girdik.
Aras cebinden küçük bir kutu çıkardı.
"Yine mi kolye?"
Güldü.
"Bu kez başka bir şey."
Kutuyu açtım.
İçinde küçük bir not vardı.Aras bana baktı.
"Bu hikâyenin en güzel tarafı ne biliyor musun?"
"Neymiş?"
"Ne kadar çok şey kaybetsek de yeniden başlayabilmemiz."
Gülümsedim.
"Bu kez hiçbir şeyi saklamayacağına söz ver."
"Söz."
Elimi tuttu.
Saat kulesinin çanı çaldı.
Bir zamanlar durmuş olan saat artık çalışıyordu.
Ben de artık geçmişimden korkmuyordum.
Çünkü hayatım boyunca öğrendiğim en önemli şey şuydu:
İnsan bazen en çok güvendiği kişilerden gerçeği saklayabilir. Ama gerçek, ne kadar derine gömülürse gömülsün, bir gün mutlaka ortaya çıkar.
Ve bizim hikâyemiz, bütün yalanların ardından yeniden başlamıştı.
SON.
Bölüm etkileşimi
