Bölümler 6Şu an: Şimdilik Yaşıyorum
Ayaz Yay'la mesajlaşmış olmak benim için yeni bir şeydi. Daha önce hiç psikoloğumla mesajlaşmamıştım. Aslında ortada garip bir durum da yoktu. Bir sonraki seansın saatini konuşuyorduk, hepsi buydu.
Telefonum yeniden çaldığında ekrana baktım.
İlayda.
Çocukluğumdan beri hayatımda olan nadir insanlardan biriydi. Bazen birbirimizi haftalarca aramazdık ama ne zaman konuşsak, sanki en son beş dakika önce görüşmüşüz gibi kaldığımız yerden devam ederdik.
Telefonu açtım.
“Efendim?”
“Hayattasın yani.”
“Şimdilik.”
“İki gündür seni arıyorum, Müge.”
“İki gün mü? Abartma.”
“Bir gün.”
“İşte, o da çok.”
İlayda derin bir nefes aldı.
“Bugün buluşuyor muyuz?”
Kafamı geriye yaslayıp etrafa baktım. Kafedeki insanlar kendi hâllerinde oturuyordu.
“Olur. Zaten dışarıdayım.”
“Neredesin?”
“Kızılay'da bir kafedeyim.”
“Şaşırtmadın. Konum at.”
Telefon yüzüme kapanınca istemsizce gülümsedim.
İlayda'nın en sevdiğim ve bazen de en sinir olduğum özelliği buydu. Bir şey söyleyecekse söyler, vedalaşacaksa da telefonu direkt kapatırdı. Ne bir “görüşürüz” derdi ne de “kendine dikkat et.” Söyleyeceğini söylemişse, konuşma onun için bitmişti.
On beş dakika sonra kafeye girdi.
Onu görür görmez elimi kaldırdım.
İlayda kızıl saçlarını omuzlarının üzerinden geriye atarak yanıma geldi. Her zamanki gibi özenli ama abartısız görünüyordu. Sandalyeye oturur oturmaz yüzüme dikkatlice baktı.
“Biraz toparlanmış gibisin.”
“Öyle mi?”
“Bilmiyorum. Son konuştuğumuzdan beri sesin bile farklı geliyordu. Bir süredir kendini herkesten uzaklaştırıyorsun.”
Kahvemden bir yudum aldım.
“Biraz öyle oldu.”
“Biraz mı, Müge? Sana ulaşmak için neredeyse randevu almam gerekiyor.”
Gülümsedim ama bu kez verecek hazır bir cevabım yoktu.
İlayda bir süre yüzüme baktı.
“Psikoloğa gittiğini söylemiştin telefonda. Nasıl geçti?”
“Gittim işte.”
“Nasıl geçti diye sordum.”
“Bilmiyorum. Çok iyi geçti diyemem.”
“Neden?”
Bardağı masaya bıraktım.
“Konuşamadım.”
“Hiç mi?”
“Biraz konuştum. Kendimden, eskiden ne yaptığımdan… Ama asıl anlatmam gereken şeylere gelince sustum.”
İlayda'nın yüzündeki ifade yumuşadı.
“Bunu bekliyordum aslında.”
“Ne demek o?”
“Bunca zamandır içinde tuttuğun şeyleri bir anda anlatabileceğini düşünmüyordum.”
Gözlerimi masaya indirdim.
“Bazen ben bile neyi anlatacağımı bilmiyorum.”
“Biliyorsun aslında. Sadece anlatmak istemiyorsun.”
Bir süre cevap vermedim.
İlayda haklıydı. Bunu ikimiz de biliyorduk.
“Sen beni en iyi tanıyan insanlardan birisin,” dedim. “Ama bazen sana bile anlatamadığım şeyler oluyor.”
“Biliyorum.”
“Beni yanlış anlama. Sana güvenmediğimden değil.”
“Biliyorum, Müge. Her şeyi anlatmak zorunda değilsin. Ama kendini bu kadar yalnız bırakmanı da istemiyorum.”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Babam da annem de iyi olmamı istiyor. Herkes bir şeylerin düzelmesini bekliyor. Ben de düzelmek istiyorum zaten. Ama bazen hiçbir şey değişmeyecekmiş gibi geliyor.”
İlayda elini masanın üzerine koydu.
“Senin eskisi gibi olmanı beklemiyorum. Sadece iyi olmanı istiyorum.”
Bu kez gülümsemeye çalışmadım.
“Öğretmenliği özlüyorum,” dedim. “Çocukları da… Ama bunu düşünmek bile bazen zor geliyor.”
İlayda başını hafifçe salladı.
“Biliyorum. O günlerden sonra ne kadar değiştiğini gördüm. Bir zamanlar çocuklardan bahsetmeye başladığında seni susturamazdım. Şimdi konu oraya gelince hemen değiştiriyorsun.”
“Çünkü konuşmak istemiyorum.”
“Peki. Konuşmak istemediğinde konuşmayız. Ama bir gün yeniden anlatabileceğine inanıyorum.”
Derin bir nefes aldım.
“Psikoloğa gitmemin sebebi de biraz bu zaten. Böyle devam etmek istemiyorum.”
“Bence iyi yapmışsın.”
“İlk seansta bunu söylemek kolaydı. İçeri girince o kadar kolay olmadı.”
İlayda hafifçe gülümsedi.
“Sen daha ilk dakikada her şeyi anlatacağını mı sandın?”
“Biraz.”
“Sen kendini bile şaşırtamıyorsun bazen.”
İstemeden güldüm.
Bir süre sessiz kaldık. Sonra İlayda, konuyu biraz hafifletmek ister gibi sordu:
“Peki, nasıl biri psikoloğun?”
“Normal biri.”
“Bu nasıl cevap?”
“Ne diyeyim? Sakin, dinliyor. Zaten işi de bu.”
“Adı neydi?”
“Ayaz Yay.”
İlayda kaşlarını kaldırdı.
“Yay mı?”
“Evet. Ben de ilk duyduğumda şaşırmıştım.”
“İnsan soyadını duyunca bir an duruyor.”
“Ben de durdum zaten.”
İkimiz de hafifçe güldük. Sonra konu yeniden değişti. Çocukken yaptığımız saçmalıklardan, okul yıllarımızdan, son günlerde olan bitenden konuştuk.
Bir ara o kadar güldük ki bir süredir içimde taşıdığım ağırlığı kısa bir süreliğine unuttum.
Belki de bazen insanın her şeyi anlatmasına gerek yoktu. Bazen yalnızca yanında susabildiğin, gülebildiğin ve seni olduğun gibi tanıyan birinin varlığı bile yeterdi.
Telefonum masanın üzerinde titredi.
Ekranda bir mesaj vardı.
Ayaz Yay:
Merhaba Müge Hanım. Randevunuzu yarın saat ikiye ayırdım. Görüşmek üzere.
Mesajı okuyup kısa bir süre ekrana baktım. Sonra telefonu masaya bıraktım.
İlayda mesajı merak edip sormadı. Biraz önce konuştuklarımızdan sonra buna gerek de yoktu.
“Yarın tekrar gidecek misin?” diye sordu.
“Evet.”
“Güzel.”
“Bu sefer konuşabilir miyim, bilmiyorum.”
“Konuşamazsan da dünyanın sonu değil. En azından gitmeyi deniyorsun.”
Başımı salladım.
İlayda'yla bir süre daha oturduk. Kahvelerimizi bitirene kadar günlük şeylerden konuştuk. Buluşmamızın başında sorduğu soruların hiçbirini yeniden sormadı.
Bazen insanın anlaşılmak için uzun uzun konuşmasına gerek kalmıyordu.
Vedalaşma vakti geldiğinde ona sarıldım.
“İyi ki geldin,” dedim.
“Bir daha ortadan kaybolursan yine gelirim. Haber vermene gerek yok.”
“Biliyorum.”
Kafeden çıktığımda hava yavaş yavaş kararmaya başlamıştı. Bir süre kaldırımda yürüdüm.
Yarın saat iki.
İlk seansta anlatamadıklarım hâlâ içimdeydi. Onları bir sonraki seansa taşıyacağımı biliyordum. Belki yine susacaktım, belki birkaç kelime söyleyebilecektim.
Ama bu kez en azından denemek istiyordum.
Çünkü artık hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam edemeyeceğimi biliyordum.
Bölüm etkileşimi
