Bir Seans Daha kitap kapağı

2. bölüm / 6

İlk Seans

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 6Şu an: İlk Seans

Ankara

Ankara'nın ayazı meşhurdur derler. Bence insanın kendi geçmişiyle baş başa kaldığı günler çok daha soğuk.

Kasım ayının son günleriydi. Şehrin üzerine çöken gri bulutlar, soğuğu daha da belirginleştiriyordu. Kabanımın yakasını biraz daha yukarı kaldırıp kaldırımda yürümeye başladım.

Üzerimde bol bordo kazağım, siyah deri pantolonum ve siyah kabanım vardı. Saçlarımı her zamanki gibi gelişigüzel bir topuz yapmıştım. Evden çıkmadan önce aynaya birkaç kez bakmış, kendime normal görünmeye çalışmıştım. İnsan bazen yalnızca dışarıdan iyi görünmenin yeterli olmasını istiyor.

Oysa içimde uzun zamandır toparlayamadığım bir şeyler vardı.

Saatime baktım. Randevuma daha vakit vardı. Yakındaki fırından bir simit ve ayran aldım. Bir masaya oturup simidimden küçük bir parça kopardım.

Bugün psikoloğa gidecektim.

Bu cümleyi kendime söylemek bile tuhaftı. Yaklaşık üç yıldır her şeyi tek başıma çözmeye çalışmıştım. Zamanla geçer, alışırım, unutulur diye düşünmüştüm. Bazen insan, iyi olmadığını kabul etmemek için kendine söylemediği yalan bırakmıyor.

Ben de kendime epeyce yalan söylemiştim.

Ayaz Yay'ı internette bulmuştum. Profilindeki fotoğrafında sıcak bir gülümsemesi vardı. İki gün önce randevu almıştım. O günden beri iptal etmeyi kaç kez düşündüğümü sayamıyordum.

Telefonumu elime aldım. Randevu saatine baktım.

Vazgeçmeyecektim.

En azından bugün.

Fırından çıkıp dolmuş durağına doğru yürüdüm. Telefonumdan adresi kontrol ederken yanlış durağa geldiğimi fark ettim. Birkaç saniye öylece durdum. Sonra kendi kendime gülümseyip geri döndüm.

Daha yolculuğun başında kaybolmayı başarmıştım.

Doğru durağa geçip dolmuşa bindim. Cam kenarına oturdum. Ankara'nın soğuk sokakları gözlerimin önünden akıp giderken düşüncelerim de geçmişe doğru sürükleniyordu.

Eskiden böyle değildim.

Daha neşeli, daha hareketli, daha konuşkandım. Çocuklarla vakit geçirmeyi her zaman çok sevmiştim. Çocuk gelişimi üzerine aldığım eğitim, benim için yalnızca bir meslek seçimi değildi. Küçük bir çocuğun dünyasına dokunabilmek, bir şeyler öğretebilmek, onların küçücük başarılarına büyük sevinçler duymak… Bunların hepsi beni mutlu ediyordu.

Öğretmen olduğum ilk günkü heyecanımı hâlâ hatırlıyordum. O gün kendimi doğru yerde hissediyordum. Sanki hayat nihayet bana ait bir kapı açmıştı.

Şimdi o kapının önünden bile geçemiyordum.

Mesleğimi bırakmıştım. Daha doğrusu, bir zamanlar severek yaptığım işi sürdürebilecek gücü kendimde bulamamıştım.

Çocukları sevmeyi bırakmamıştım. Keşke mesele yalnızca bundan ibaret olsaydı.

Dolmuşun ani fren yapmasıyla düşüncelerimden sıyrıldım. İneceğim durağa gelmiştik. Çantamı alıp aceleyle kapıya yöneldim. Dışarı çıktığımda soğuk yüzüme çarptı.

Kliniğin adresini telefonumdan bir kez daha kontrol ettim. Birkaç dakika sonra binanın önündeydim.

Kapının önünde durup derin bir nefes aldım.

İçeri girmek, düşündüğümden daha zordu.

Yine de kapıyı açtım.

Resepsiyondaki görevliye randevum olduğunu söyledim. Beni bekleme alanına yönlendirdi. Sade döşenmiş, oldukça sakin bir odaydı. Koltuğa oturup çantamı yanıma bıraktım. Ellerimi birbirine kenetledim.

Beklemekten hoşlanmazdım. Özellikle de ne beklediğimi bilmediğim zamanlarda.

Bir süre sonra yanımda bir ses duydum.

“Size kahve ikram edebilir miyim?”

Başımı kaldırdım. Ayaz Bey'in asistanıydı.

“Olur, teşekkür ederim.”

Biraz sonra önüme bir fincan kahve bıraktı. Fincanı iki elimle kavradım. Kahveden yükselen sıcaklık avuçlarıma yayıldı. Bir yudum aldım.

Tam o sırada kapı açıldı.

“Müge Yalın?”

Ayağa kalktım.

“Benim.”

“Buyurun, Ayaz Bey sizi bekliyor.”

Çantamı alıp kapıya yöneldim. İçeri girdiğimde masanın arkasından kalkarak beni karşılayan bir adam vardı.

“Hoş geldiniz Müge Hanım.”

“Hoş bulduk.”

Elimi uzattım. Tokalaştık.

“Ben Ayaz Yay.”

Soyadını duyunca istemsizce gülümsedim.

“Yay mı?”

Hafifçe gülümsedi.

“Evet, Yay.”

“İlginç bir soyadınız varmış.”

“Öyle mi düşünüyorsunuz?”

“İlk duyduğumda biraz şaşırdım.”

Gülümsemesi biraz belirginleşti.

“Buyurun, oturun lütfen.”

Karşısındaki koltuğa oturdum. Çantamı yanıma bıraktım. O da masasına geçerek dosyasını açtı.

Bir süre sessizlik oldu.

Odadaki kitaplara, raflara, masanın üzerindeki eşyalara baktım. Gözlerimi bir yere sabitlemek istiyordum ama bunu da beceremiyordum.

Ayaz Bey dosyasına göz attı.

“Daha önce psikolojik destek aldınız mı?”

“Hayır. İlk kez geliyorum.”

“Buraya gelmeye nasıl karar verdiniz?”

Bir an düşündüm.

“Uzun zamandır kendim halletmeye çalışıyorum. Sanırım artık bunun işe yaramadığını kabul etmem gerekiyor.”

Başını hafifçe salladı.

“Bunu fark edip buraya gelmeniz önemli bir adım.”

Cevap vermedim. Söylediği şey doğruydu ama bunu duymak, kendimi bir anda daha iyi hissettirmemişti.

“Peki, isterseniz biraz sizi tanıyarak başlayabiliriz.”

“Beni tanımak mı? Daha ilk seanstan mı? Biraz hızlı ilerlemiyor muyuz?”

Bu kez ikimiz de hafifçe gülümsedik.

“Haklısınız. O hâlde nereden başlamak istersiniz?”

Bakışlarımı ellerime indirdim.

İşte sorun tam olarak buydu.

Nereden başlayacağımı bilmiyordum.

“Bilmiyorum,” dedim. “Anlatacak çok şeyim var ama hangisini anlatmam gerektiğini bilmiyorum.”

Ayaz Bey kalemini masaya bıraktı.

“Burada doğru bir başlangıç yapmak zorunda değilsiniz. Aklınıza gelen yerden başlayabilirsiniz.”

Parmaklarımla oynamaya devam ettim.

“Bazen insanın anlatacak çok şeyi oluyor ama ağzından tek kelime çıkmıyor.”

“Bu da konuşmak için bir başlangıç olabilir.”

Başımı kaldırıp ona baktım. Beni acele ettirmiyordu. Sorularını sıralayıp cevap beklemiyor, sessizliğimi doldurmaya çalışmıyordu.

Bu, alışık olduğum bir şey değildi.

Bir süre sonra kendimden bahsetmeye başladım. Eğitimimden, öğretmenlik yaptığım günlerden, çocuklarla geçirdiğim zamandan söz ettim. Anlatırken sesim biraz değişmişti. O günleri hatırlamak yüzümde küçük bir gülümseme oluşturmuştu.

“Çocukları çok seviyorsunuz sanırım,” dedi.

“Çok. Hâlâ seviyorum.”

Bir an duraksadım.

“Yalnızca artık eskisi gibi yanlarında olamıyorum.”

Ayaz Bey bir şey sormadı. Sadece dinledi.

Gözlerimi fincanın durduğu sehpanın üzerine çevirdim. Biraz önce içtiğim kahvenin tadı hâlâ ağzımdaydı ama nedense boğazımda bir düğüm hissediyordum.

“Mesleğinizi bırakmak zorunda mı kaldınız?” diye sordu.

“Evet.”

“Bunun hakkında konuşmak ister misiniz?”

Başımı hafifçe iki yana salladım.

“Bugün değil.”

“Peki.”

Tek kelime.

Ne nedenini sordu ne de devam etmem için ısrar etti.

İçimde biriken cümlelerin hepsi oradaydı. Fakat bazı şeyleri sesli söylemek, onları yeniden yaşamak gibiydi. Henüz buna hazır değildim.

Seansın geri kalanında kendimden biraz daha söz ettim. Bazen kısa cevaplar verdim, bazen konuyu değiştirdim. Arada istemsizce gülümsediğim de oldu. Eski Müge'den küçük parçalar hâlâ bir yerlerde duruyordu sanki. Yalnızca onlara ulaşmak eskisi kadar kolay değildi.

Zamanın nasıl geçtiğini anlamadım.

Ayaz Bey dosyasını kapattığında seansın sonuna geldiğimizi anladım.

“Bugünlük burada bırakalım isterseniz. Bir sonraki görüşmemizde kaldığımız yerden devam edebiliriz.”

Ayağa kalktım.

“Olur.”

“Geldiğiniz için teşekkür ederim Müge Hanım.”

“Ben teşekkür ederim.”

Kapıya yöneldim. Çıkmadan önce kısa bir an durdum.

“Bir şey sorabilir miyim?”

“Elbette.”

“İnsan gerçekten yeniden eskisi gibi olabilir mi?”

Ayaz Bey hemen cevap vermedi. Birkaç saniye düşündü.

“Belki de amacımız eskisi gibi olmak değil, yaşadıklarımızla birlikte yeniden kendimiz olabilmektir.”

Cevabını düşündüm ama bir şey söylemedim.

Odadan çıktım.

Koridorda yürürken içimde büyük bir değişiklik hissetmiyordum. Geçmişim yerli yerindeydi. Kafamın içindeki sorular da öyle. Ama uzun zamandır ilk kez birine, en azından biraz olsun, kendimden söz etmiştim.

Binadan çıktığımda soğuk hava yeniden yüzüme çarptı. Birkaç adım attıktan sonra karnımın acıktığını fark ettim.

Simitin beni bu kadar erken yarı yolda bırakacağını tahmin etmemiştim.

Kendi kendime hafifçe güldüm.

Belki de bugünlük bu kadarı yeterliydi.

Belki bazı hikâyeler, önce insanın içinde biraz sessiz kalmak isterdi. Ve belki ben de henüz kendi hikâyemi anlatmaya hazır değildim.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

129okunma 10beğeni 4yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…