Bölümler 6Şu an: Sessiz Kalanlar
İlk seansı atlatmıştım.
Atlatmıştım diyorum ama içeride ne yaptığım konusunda pek emin değildim. Psikoloğa gitmiş, kendim hakkında neredeyse hiçbir şey anlatmadan çıkmıştım. Üstelik Ayaz Yay'ın soyadıyla ilgili küçük bir şaka yapmış, kendimi anlatmam istendiğinde nereden başlayacağımı bilemediğimi söylemiş ve seansın büyük bölümünü düşüncelerimi toparlamaya çalışarak geçirmiştim.
Hiçbir şey konuşamamıştım gerçi ama olsun.
Belki ilk seansların böyle geçmesi normaldi. İnsan hayatında ilk defa karşısına oturduğu birine bütün içini dökemiyordu sonuçta.
Ya da ben dökemiyordum.
Klinikten çıktığımda bir süre kapının önünde bekledim. Ellerimi kabanımın ceplerine sokup derin bir nefes aldım.
Garip bir şekilde rahatlamış mıydım, yoksa daha da mı kafam karışmıştı, bilmiyordum.
Otobüs durağına doğru yürümeye başladım.
Otobüse bindiğimde cam kenarında boş bir yer bulup oturdum. Dışarıdaki insanları izlemeye başladım. Kimi telefonuyla konuşuyor, kimi elindeki poşetleri taşımaya çalışıyordu.
Ben ise hiçbir yere yetişmiyordum.
Sadece eve gidiyordum.
Bugün çok az bile olsa konuşsaydım iyi olacaktı. Ayaz'ın sorduğu soruların bazılarına cevap verebilirdim. En azından çocuk gelişimi okuduğumu söyledikten sonra biraz daha anlatabilirdim.
Ama anlatamadım.
İnsan bazı şeyleri anlatmaya başlayınca, devamının geleceğinden korkuyor galiba.
Eve geldiğimde annem evdeydi.
Kapıyı açar açmaz mutfaktan gelen mis gibi koku bütün evi doldurmuştu. Bir an durup derin bir nefes aldım.
Ispanak yemeğine benziyordu bu koku.
Mutfağa doğru ilerlerken annem beni fark edip yanıma geldi.
“Nasıl geçti?” diye sordu.
Çantamı omzumdan indirirken ona baktım.
“Pek bir şey anlatamadım. Ayaz Bey benden kendimi tanıtmamı istedi. Ben de nereden başlayacağımı bilemedim.”
Annem birkaç saniye bana baktı.
“Eee, peki sonra?”
Omuzlarımı hafifçe kaldırdım.
“Sonra biraz konuştuk işte. Ama sanırım anlatacaklarım için biraz zamana ihtiyacım var.”
Annem başını hafifçe yana eğdi. Ona göre psikoloğa gitmeme gerek yoktu zaten. Bu durumu biraz garip karşılıyordu.
Belki de haklı olduğunu düşünüyordu.
Belki de benim gereğinden fazla düşündüğümü.
Ama ben neden oraya gittiğimi bile tam olarak bilmiyordum ki.
Gözüm salonun ortasındaki sehpaya takıldı.
Fotoğraf albümü yine ortalıktaydı.
Annem durup durup eski fotoğraflara bakmaya bayılırdı. Bazen karşısına oturur, sayfaları yavaşça çevirir, yıllar önce yaşanmış bir günü sanki daha dün olmuş gibi anlatırdı.
O gün de albüm açıktı.
Yanından geçerken istemeden fotoğraflara baktım.
Sonra o fotoğrafı gördüm.
Bir anda olduğum yerde kaldım.
İçime nereden geldiğini anlayamadığım bir ağırlık çöktü.
Bakmak istemedim.
Ama gözlerimi de ayıramadım.
Annem sessizce yanıma yaklaştı.
“Hâlâ o günü düşünüyorsun, değil mi?” dedi.
Boğazım düğümlendi.
O an ne söyleyeceğimi bilemedim.
Yıllardır aynı sorudan kaçıyormuşum gibi hissettim.
Fotoğrafa bir kez daha baktım.
Sonra hızla gözlerimi kaçırdım.
Hayır.
Bu konuyu konuşamazdım.
Henüz konuşamazdım.
“Anne, ben acıktım,” dedim bir çırpıda.
Sesim, söylemek istediğim diğer her şeyi bastırmaya çalışıyordu sanki.
Annem yüzüme bir süre baktı.
Sonra hiçbir şey söylemedi.
Belki konuyu değiştirmek istediğimi anlamıştı.
Belki de anlamış gibi yaptı.
Mutfaktan gelen kokuyu takip ederek masaya oturdum.
Bir süre sonra önümde mis gibi ıspanaklı pide vardı.
İlk lokmayı aldığımda kendimi biraz olsun daha iyi hissettim.
Yemek yemek bazı sorunları çözmüyordu belki ama en azından birkaç dakika boyunca insanın aklını başka bir yere götürebiliyordu.
Karnım doyunca odama geçtim.
Üzerimi değiştirmeye bile üşendim. Yatağın üzerine uzandım.
Tavana baktım.
Ayaz'ın yüzü geldi aklıma.
“Peki, isterseniz biraz sizi tanıyarak başlayabiliriz.”
Gözlerimi kapattım.
Kendimden bahsetmek.
Bu kadar basit bir şey neden bu kadar zor gelmişti?
Bir süre daha düşündüm.
Sonra düşünceler birbirine karışmaya başladı.
Göz kapaklarım ağırlaştı.
Yavaş yavaş uykuya dalıyordum.
Neredeydim?
Etrafıma baktım.
Her yer birbirine karışmıştı.
Tanımadığım sesler duyuyordum. Bir şey söylemeye çalışıyor ama sesimi çıkaramıyordum.
İçimde tuhaf bir telaş vardı.
Sanki bir şey olmuştu.
Ya da olmak üzereydi.
Neye yetişmeye çalıştığımı bilmiyordum.
Sadece korkuyordum.
Bir anda etrafımdaki her şey kayboldu.
Karanlığın içinde tek başıma kaldım.
“Dur…” diye fısıldadım.
Ama neyi durdurmaya çalıştığımı ben de bilmiyordum.
Sonra her şey sessizleşti.
O kadar sessizdi ki kendi nefesimi duyabiliyordum.
Gözlerimi bir anda açtım.
Kalbim hızla atıyordu.
Birkaç saniye boyunca nerede olduğumu anlamaya çalıştım.
Odamdaydım.
Her şey yerli yerindeydi.
Ama içimdeki o ağırlık hâlâ oradaydı.
Karanlıkta tavana bakarken derin bir nefes aldım.
Yine kâbus görmüştüm.
Ne gördüğümü hatırlamıyordum.
Ya da hatırlamak istemiyordum.
İçimde sessiz kalanlar, geceleri kâbus olarak dönüyordu.
Bölüm etkileşimi
