Bölüm1-Biribirimize mahkum

MELİSA'NIN AĞZINDAN
Sabah güneşi, odamın geniş penceresinden içeri süzülerek açık renk parke zeminin üzerinde ince bir aydınlık oluşturuyordu. Krem rengi perdeler hafifçe aralanmış, pencerenin önündeki beyaz koltuğun üzerine güneş vurmuştu. Odam her zamanki gibi dağınıktı. Yatağımın üzerinde gelişigüzel bırakılmış kıyafetler, komodinin üzerinde yarısı okunmuş kitaplar ve şarj kablosuna dolanmış kulaklığım vardı. Telefonumun alarmı yaklaşık on dakikadır çalıyordu. Elimi yorganın dışına çıkarıp telefonu bulmaya çalıştım. Sonunda bulduğumda alarmı kapatıp yüzümü yastığa gömdüm. “Bugün de yaşamasak olmaz mı?” diye mırıldandım. Tam yeniden uykuya dalacakken kapım üç kez tıklandı. “Melisa, kalktın mı?” Annemin sesini duydum. “Hayır anne, hâlâ rüyadayım.” “Çok komiksin. Kahvaltı hazır, aşağıya in.” Gözlerimi açarak tavana baktım. Uyanmak zorundaydım. Yorganı üzerimden atıp yataktan kalktım. Ayaklarımı soğuk zemine bastığımda hafifçe ürperdim. Dolabımın kapağını açtım. İçerideki kıyafetlerin arasında birkaç dakika dolaştıktan sonra açık mavi bir kot pantolon ve beyaz, hafif bol bir bluz seçtim. Saçlarımı tarayıp doğal hâliyle bıraktım. Aynanın karşısında dudaklarıma renksiz bir parlatıcı sürdüm. Son kez kendime baktıktan sonra telefonumu alıp odadan çıktım.
Merdivenlerden inerken mutfaktan gelen kahve kokusunu aldım. Evimizin alt katı oldukça genişti. Salonla yemek alanını birbirinden ayıran büyük kemerli bir geçiş vardı. Açık renk koltukların bulunduğu salonun karşısında tavana kadar uzanan kitaplık, yemek masasının üzerinde ise annemin özellikle sevdiği büyük cam vazo duruyordu. Masaya yaklaştığımda babamın gazetesini okuduğunu, annemin de kahvaltılıkları yerleştirdiğini gördüm. “Günaydın.” Babam gazeteyi indirerek bana baktı. “Günaydın kızım. Gel, otur.” Sandalyeyi çekmek üzereydim ki masanın diğer ucunda oturan kişiyi fark ettim. Efe. Bir an elim sandalyenin üzerinde kaldı. Siyah gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmış, sırtını sandalyeye yaslamıştı. Bir elinde kahve fincanı vardı. Koyu renk saçları alnına doğru hafifçe düşmüş, yüzündeki rahat ifade ise her zamanki gibi yerindeydi. Beni fark edince gözlerini kaldırdı. Dudaklarının kenarında küçücük bir gülümseme belirdi. “Günaydın, Melisa.” İçimden derin bir nefes aldım. Harika. Sabahın sekizinde karşıma çıkabilecek en son kişiyi bulmuşum. “Senin burada ne işin var?” Efe kahvesinden bir yudum aldı. “Ben de seni gördüğüme çok sevindim.” “Sevindiğimi söylemedim.” “Söylemene gerek yok, gözlerinden anlaşılıyor.” Sandalyeyi biraz sertçe çekerek oturdum. “Senin kendini bu kadar önemli sanman gerçekten yorucu.” Efe hafifçe güldü. “Beni düşünerek güne başlaman hoşuma gitti.” “Seni düşünmüyordum. Sadece burada olmandan rahatsız oldum.” Babam gazeteyi masaya bıraktı. “Melisa, Efe misafirimiz. Biraz daha nazik olabilirsin.” Efe hemen araya girdi. “Sorun değil amca, ben alışığım.” Ona döndüm. “Kimse sana alışmak zorunda değil.” Annem önümüze tabakları koyarken başını iki yana salladı. “İkiniz de daha sabahın başında başladınız. Biraz sakin olun.” Peynir tabağını kendime doğru çektim. Efe ise sanki özellikle beni sinirlendirmek istermiş gibi zeytin tabağını aldı. “Biraz uzatır mısın?” dedi. “Kendin alabilirsin.” “Misafirine böyle mi davranıyorsun?” “Misafir olduğunu unutmuşum.” Efe zeytin tabağını kendine çekti. “Hafızan biraz zayıf sanırım.” “Senin varlığını unutmak istiyorum, normal.” Babamın gülmemek için kendini zor tuttuğunu fark ettim. Bir de komik olduğumu sanıyorlar. Şu masada tek normal insan benim.
Kahvaltı devam ederken büyükler kendi aralarında konuşmaya başladı. Ben telefonumla ilgilenirken Efe'nin bakışlarını üzerimde hissettim. Başımı kaldırdım. “Ne var?” “Bir şey yok.” “O zaman bakmayı bırak.” “Bakışlarımı da mı kontrol edeceksin?” “Mümkünse.” Efe fincanını masaya bıraktı. “Bugün akşam bize geliyorsunuz.” Telefonumu masaya bıraktım. “Biz mi?” “Evet, ailecek.” “Ben gelmiyorum.” Babam şaşkınlıkla bana baktı. “Daha daveti duymadın.” “Duydum baba. Efe'nin olduğu bir yere gitmek istemiyorum.” Efe arkasına yaslanıp gülümsedi. “Bu kadar etkilediğimi bilmiyordum.” “Yanlış anlama, senden etkilenmiyorum. Sadece aynı ortamda bulunmak istemiyorum.” “Aradaki farkı anladım.” “Anlamana sevindim.” Kahvaltımı bitirip ayağa kalktım. Sandalyemi masaya yaklaştırırken Efe'nin sesi yeniden duyuldu. “Akşam görüşürüz, Melisa.” Ona bakmadan cevap verdim. “Umarım görüşmeyiz.” Merdivenleri çıkarken arkamdan gelen kahkahayı duydum. Bir gün şu çocuğun gülümsemesini yüzünden sileceğim. Kesinlikle.