Bölüm- 3 Zoraki Başlangıç

MELİSA’NIN AĞZINDAN
Masadaki konuşmalar yavaş yavaş azalmıştı. Birkaç dakika önce herkesin aynı anda konuştuğu, kahkahaların birbirine karıştığı yemek masasında şimdi garip bir sessizlik vardı. Önümdeki su bardağına uzandım. Başımda hafif bir ağırlık hissediyordum. Önce günün yorgunluğuna verdim ama gözlerimi açık tutmakta zorlanmaya başlayınca kaşlarımı çattım.
Karşımdaki Efe de aynı durumdaydı. Elindeki çatalı tabağının kenarına bıraktı, ardından başını hafifçe geriye yasladı.
“Bir tuhaflık var,” diye mırıldandı.
Cevap verecektim fakat kelimeler ağzımdan çıkmadı. Görüşüm bulanıklaşırken masanın diğer ucundaki annemin başının yana düştüğünü gördüm.
“Anne…” demeye çalıştım.
Sesim neredeyse duyulmayacak kadar kısık çıkmıştı. Sandalyemin kenarına tutunmak istedim ama parmaklarımın gücü tükeniyordu. Son gördüğüm şey, Efe’nin masadan kalkmaya çalışırken sendelemesi oldu.
Sonra her yer karardı.
Gözlerimi açtığımda ilk fark ettiğim şey, bulunduğum yerin evimiz olmadığıydı.
Üzerimdeki kıyafetler hâlâ aynıydı. Ancak yemek masasından eser yoktu. Geniş, gösterişli bir salonun ortasındaki açık renkli koltukta yatıyordum. Tavanda gizlenmiş ışıklar, duvarların kenarlarından ince çizgiler hâlinde uzanıyor; mermer zemin, karşımdaki büyük cam yüzeylerden gelen soğuk ışığı yansıtıyordu. Burası sıradan bir ev gibi görünüyordu ama her ayrıntısında tuhaf bir düzen vardı. Pencereler dışarıyı göstermiyor, duvarlarda kapı gibi duran bölümler bile kilitli görünüyordu.
Hızla doğruldum.
“Efe?”
Salonun diğer tarafında, tekli koltuğun yanında ayakta duran Efe’yi gördüm. Bir eliyle başını tutuyor, diğer eliyle etrafı inceliyordu.
“Buradayım,” dedi. Sesi öfkeliydi. “Ama nerede olduğumuzu ben de bilmiyorum.”
Ayağa kalktım. Tam ona doğru ilerleyecekken salonun karşı duvarındaki büyük cam bölümlerin arkasında tanıdık yüzler gördüm.
Annem. Babam. Efe’nin ailesi…
Hepsi ayrı ayrı bölmelerin içindeydi. Gözleri açıktı. Bizi görebiliyorlardı ama hiçbirinin başını çevirmek dışında bir hareket yapabildiği yoktu. Ağızları kapalıydı; seslerini çıkaramıyorlardı. Annemin gözleri dolmuştu. Bana bakıyordu. Sanki tek istediği bana ulaşabilmekti.
“ANNE!” diye bağırdım.
Cam bölmeye doğru koştum. Avuçlarımı cama dayadım.
“Beni duyuyor musun? Anne, ne olur bir şey yap!”
Cevap gelmedi. Annem yalnızca gözlerini kırpıştırabildi.
Efe de ailesinin bulunduğu bölmeye doğru ilerledi. Camı yumruğuyla bir kez vurdu.
“Baba! Beni duyuyor musun?”
Hiçbir cevap yoktu.
Tam yeniden cama vuracakken salonun ışıkları bir anda azaldı. Karşı duvarın ortasındaki büyük ekran kendiliğinden açıldı. Önce siyah bir görüntü belirdi. Ardından hafif bir parazit sesi duyuldu ve bir kadın ekrana yansıdı.
Kadın, yaklaşık kırklı yaşlarının sonlarında görünüyordu. Omuzlarından aşağıya dökülen koyu kahverengi saçları kusursuz biçimde şekillendirilmişti. Saçlarının arasında belirginleşen birkaç gümüş tel, yüzüne ayrı bir sertlik katıyordu. Üzerinde bedeni kusursuzca saran, siyah ve yüksek yakalı bir kıyafet vardı. Boynunda ince, gösterişsiz bir kolye; parmaklarında ise birbirinden farklı, ağır görünümlü yüzükler bulunuyordu. Makyajı oldukça özenliydi. Keskin elmacık kemikleri, belirgin çene hattı ve koyu renk gözleriyle dikkat çekiyordu.
Fakat en rahatsız edici olan görünüşü değildi.
Yüzünde sürekli duran bir gülümseme vardı. Dudaklarının iki kenarı hafifçe yukarı kıvrılmıştı. Bu, karşısındakine güven veren sıcak bir gülümseme değildi. Aksine, insanın içini huzursuz eden, ne düşündüğünü asla anlayamadığı birinin gülümsemesiydi. Gözleri neredeyse hiç gülmüyordu. Ne kadar ciddi bir şey anlatırsa anlatsın, ne kadar ağır tehditlerde bulunursa bulunsun o gülümseme yüzünden silinmiyordu.
“Sonunda uyandınız.”
Efe başını ekrana çevirdi.
“Sen kimsin?”
Kadın birkaç saniye cevap vermedi. Önündeki dosyaya baktı, ardından gözlerini yeniden kameraya kaldırdı. Dudaklarındaki gülümseme biraz daha belirginleşti.
“Ben Lale Karahan.”
Soyadını söylerken bile gülümsemeye devam ediyordu.
“Şu anda bulunduğunuz yer, benim kontrolümde olan özel bir tesis. İçinde bulunduğunuz salon, gördüğünüz cam bölmeler, ışıklandırma, kapılar… Hepsi benim talimatlarımla hazırlandı. Buradan kendi isteğinizle çıkmanız mümkün değil.”
Efe öne doğru bir adım attı.
“Ne istiyorsun lan bizden? Ailelerimizi neden buraya getirdin?”
Lale, Efe’nin öfkesine karşılık yalnızca başını hafifçe eğdi. Gülümsemesi aynı sakinlikle yüzünde duruyordu.
“Öncelikle sesini kontrol etmeni öneririm. Çünkü burada bağırman, kapılara vurman ya da tehditler savurman hiçbir şeyi değiştirmeyecek. Burası dışarıyla bağlantısı kesilmiş bir alan. Ne telefonlarınız çalışacak ne de yardım çağırabileceğiniz bir sistem bulunacak.”
“Sen kimsin de bizim hayatımıza karışıyorsun?” diye çıkıştı Efe. “Ailelerimizi bırak. Onların bu işle hiçbir alakası yok!”
Kadının gülümsemesi kaybolmadı.
“Yanılıyorsun, Efe. Ailelerinizin burada bulunmasının bir sebebi var. Sizin için ne kadar değerli olduklarını biliyorum. Bu yüzden de onları yanınızda tutuyorum. Onları görebileceksiniz. İyi olduklarını anlayabileceksiniz. Ancak onlarla konuşamayacak, onlara dokunamayacak ve onları buradan çıkaramayacaksınız.”
Annemin bulunduğu bölmeye baktım. Camın arkasında gözleri hâlâ benim üzerimdeydi.
“Bunu yapamazsın!” dedim. “Bizi buradan çıkarmak zorundasın!”
Lale bu kez doğrudan bana baktı. Yüzündeki o rahatsız edici gülümseme hiç değişmedi.
“Melisa… Senin de söyleyeceklerini dinleyeceğim. Fakat önce neden burada olduğunuzu anlamanız gerekiyor.”
Ekrandaki görüntü değişti. Bu kez arkamızda bulunan büyük duvarda iki ayrı fotoğraf belirdi. Birinde Efe, diğerinde bendim. Fotoğrafların altında isimlerimiz yazıyordu.
Lale konuşmaya devam etti.
“Yıllardır planladığım bir şey var. Bu planın gerçekleşmesi için ikinizin de burada olması gerekiyordu. Sizden istediğim şey oldukça basit: Evleneceksiniz.”
Bir an ne duyduğumu anlayamadım.
“Ne?” dedim.
“Birbirinizle evleneceksiniz,” diye tekrarladı. “Ancak yalnızca kâğıt üzerinde imzalanmış bir nikâhtan bahsetmiyorum. Birbirinizi tanıyacak, aynı hayatı paylaşacak ve zamanla gerçek bir ilişki kuracaksınız. Benim istediğim, birbirinize gerçekten âşık olmanız.”
Efe kısa, öfkeli bir kahkaha attı.
“Sen ciddi misin? Bizi kaçırıp evlenmemizi mi istiyorsun?”
“Oldukça ciddiyim.”
“Senin aklın yerinde mi lan?”
Lale’nin dudakları yine aynı biçimde kıvrıldı. Sanki Efe’nin öfkesi onu rahatsız etmek yerine eğlendiriyordu.
“Bana hakaret etmen, içinde bulunduğunuz durumu değiştirmeyecek. Size bir seçenek sunduğumu sanmayın. Bu, yerine getirmeniz gereken bir şart.”
“Ya kabul etmezsek?” diye sordum. Sesim titremişti ama gözlerimi ekrandan ayırmadım.
Lale arkasına yaslandı. Parmaklarını önündeki masada birleştirdi. Gülümseyerek birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra konuştu.
“İşte o zaman burada geçireceğiniz süre uzar. Aileleriniz de sizinle birlikte bekler. Ne kadar beklersiniz, ne kadar dayanırsınız, bunu zaman gösterecek.”
Efe yeniden ekrana yaklaştı.
“Onlara bir şey olursa seni bulduğum yerde—”
“Beni bulamayacaksın, Efe.”
Kadın bu cümleyi söylerken bile gülümsüyordu. Ses tonu sakindi ama kelimelerinin her biri açık bir tehditti.
“Çünkü şu anda nerede olduğunuzu bilmiyorsunuz. Buraya nasıl getirildiğinizi bilmiyorsunuz. Sizi kimin izlediğini, hangi kapının nereye açıldığını ve dışarıda sizi kimin beklediğini de bilmiyorsunuz. Ben ise sizin hakkınızda bilmem gereken her şeyi biliyorum.”
Salonun içindeki sessizlik ağırlaştı.
Lale son kez kameraya yaklaştı. Yüzü ekranda büyüdü. Gözlerini önce Efe’ye, ardından bana çevirdi. Gülümsemesi biraz daha genişledi.
“Bana karşı gelmeyi seçebilirsiniz. Öfkelenebilirsiniz. Beni suçlayabilirsiniz. Ama unutmayın, burada kuralları ben koyuyorum. Siz de o kurallara uyacaksınız.”
Bir an durdu.
“Ve size küçük bir tavsiye vereyim… Birbirinizden nefret etmeniz benim için sorun değil. Hatta başlangıçta bunu bekliyorum. Ama bu nefretin sizi ailelerinizden daha önemli hâle getirmesine izin vermeyin.”
Ekrana biraz daha yaklaştı. Gülümseyen yüzü artık neredeyse bütün ekranı kaplıyordu.
“Birbirinize alışmaya başlayın. Çünkü bundan sonra uzun bir süre aynı evde yaşayacaksınız.”
Ekran kararmadan önce son bir cümle daha söyledi:
“Unutmayın, Melisa… Efe… Bu oyunun ne zaman biteceğine ben karar vereceğim.”
Ekran kapandı.
Efe birkaç saniye boyunca olduğu yerde kaldı. Sonra elini saçlarının arasından geçirdi ve öfkeyle koltuğun kenarına vurdu.
“Allah belanı versin senin…”
Ben hâlâ annemin bulunduğu cam bölmeye bakıyordum. Gözlerim dolmuştu ama ağlamamaya çalışıyordum. Çünkü artık yalnızca kendim için korkmuyordum.
Ailem oradaydı.
Ve onları oradan çıkarmanın bir yolunu bulmak zorundaydım.