Bölüm-4 Kapalı kapılar

Televizyonun ekranı karardıktan sonra birkaç saniye boyunca olduğum yerde kaldım. Az önce duyduklarım hâlâ kulaklarımda yankılanıyordu. Bir kadın, bizi kaçırmış, ailelerimizi cam bölmelerin arkasına kapatmış ve şimdi de hayatımızın geri kalanını nasıl yaşayacağımıza karar veriyordu.
Üstelik bunu yaparken yüzündeki gülümsemeyi bir an bile kaybetmemişti.
Gözlerimi cam bölmelere çevirdim. Annem hâlâ bana bakıyordu. Bir adım attım ama Efe'nin sesiyle durdum.
“Melisa.”
Ona döndüm.
“Ne?”
“Şu an yapabileceğimiz en mantıklı şey burayı tanımak.”
“Ben ailemin yanına gitmek istiyorum.”
“Ben de kendi ailemin yanına gitmek istiyorum. Ama şu camı kırmaya çalışarak bir yere varamayız.”
Söylediklerine sinir olmuştum ama haklıydı. Camın önünden yavaşça uzaklaştım.
“Peki, ne yapacağız?”
Efe ellerini pantolonunun ceplerine soktu.
“Önce buranın nasıl bir yer olduğunu öğreneceğiz. Sonra da buradan çıkmanın bir yolunu bulacağız.”
“Bunu nasıl yapacağız?”
“Henüz bilmiyorum. Ama burada oturup ağlamayacağım.”
Kaşlarımı çattım.
“Ben de ağlamıyorum zaten.”
“Öyle bir şey söylemedim.”
“Yüzünden öyle anlaşılıyor.”
Efe hafifçe başını yana eğdi.
“Seninle konuşmak gerçekten zor.”
“Seninle de kolay değil.”
Kısa bir sessizlik oldu. İkimiz de birbirimize bakarken Efe derin bir nefes aldı.
“Bak, bir konuda anlaşabiliriz.”
“Neymiş o?”
“Ailelerimizi buradan çıkarmak istiyoruz. İkimiz de. O yüzden birbirimizle uğraşmayı bırakalım. En azından şimdilik.”
Bir süre düşündüm. Açıkçası onunla aynı fikirde olmak hoşuma gitmiyordu ama şu anda başka seçeneğim de yoktu.Birlikte üst kata çıktık. Koridorun sonundaki ilk kapıyı açtığımızda geniş bir yatak odasıyla karşılaştık. Büyük bir yatak, iki komodin, geniş bir gardırop ve pencerenin önünde küçük bir koltuk vardı.
Ardından yanındaki odaya geçtik. Bu odada iki ayrı yatak bulunuyordu. Efe kapının önünde durup odayı inceledi.
“Burası da yatak odası.”
“Gördüm Efe, gözlerim var.”
“Tamam, bir şey demedik.”
Diğer kapıyı açtığımızda çalışma odasıyla karşılaştık. Büyük bir masa, bilgisayar, kitaplık ve birkaç koltuk vardı. Son odanın ise banyo olduğunu gördük.
Koridorun sonundaki kapıyı denediğimizde açılmadı.
Efe kapı kolunu birkaç kez kontrol etti.
“Kilitli.”
“Harika. Bir de kilitli odalarımız var.”
“Şimdilik burayı bırakalım.”
Merdivenlerden aşağı indik. Evin arka tarafındaki cam kapıyı da denedik ama o da kilitliydi. Bahçeye çıkamıyorduk.
Efe derin bir nefes alıp bana döndü.
“Tamam. Evi gördük sayılır.”
“Benim aklım hâlâ ailemde.”
“Benim de. Ama önce bir şeyler yememiz gerekiyor. Sonra oturup düzgünce düşüneceğiz.”
“Peki, ne yapacağız?”
Efe mutfağa doğru yürürken omzunun üzerinden bana baktı.
“Önce yemek. Sonra bu evden nasıl çıkacağımızı bulacağız.”
“Umarım yemek yapmayı biliyorsundur.”
Efe hafifçe gülümsedi.
“Bana güvenebilirsin.”
Arkasından yürürken içimden tek bir şey geçiyordu: Umarım gerçekten bir çıkış yolu bulabilirdik.
MELİSA’NIN AĞZINDAN
Mutfağa geçtiğimizde Efe doğrudan buzdolabına yöneldi. Kollarını sıvayıp içerisindeki yiyecekleri incelemeye başladı.
“Ne yapmayı düşünüyorsun?” diye sordum.
“Michelin yıldızlı bir yemek hazırlayacağım.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Sen mi?”
“Evet, neden? Şüphe mi ettin?”
“Biraz.”
Efe eline iki yumurta aldı.
“Hanımefendi, mutfakta bir ustayla berabersiniz. Saygınızı koruyun.”
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
“Peki şefim, ne hazırlıyoruz?”
“Menemen.”
“İçinde soğan olmayacak.”
Efe elindeki yumurtalara baktı.
“Daha başlamadan şartlarını sıraladın. Restoran açmıyoruz Melisa.”
“Ben soğan sevmiyorum.”
“Tamam, tamam. Soğansız dünya mutfağı!”
Tezgâha birkaç malzeme bıraktı. Ben domatesleri yıkarken o da tavayı ocağa koydu. Bir süre sonra mutfağı yemek kokusu sardı.
Efe tabağı önüme koyduğunda gururla kollarını göğsünde birleştirdi.
“Buyurun. Şef Efe'nin özel tarifi.”
Bir kaşık aldım, tadına baktım.
“Fena değil.”
Efe'nin kaşları havalandı.
“Fena değil mi?”
“Evet.”
“Bir daha yapmam.”
“Tamam, yapma.”
“İnsan bir teşekkür eder.”
Gülerek tabağıma baktım.
“Teşekkür ederim, şefim.”
Efe karşıma oturup kendi tabağını önüne çekti.
“Afiyet olsun. Birazdan ikinci tabağı da isteyeceksin, görürsün.”