Bölüm-2 Karanlıktan Önce

EFE'NİN AĞZINDAN
Melisa'nın sinirlenmesi için fazla bir şey yapmama gerek yoktu. Bazen yalnızca konuşmam bile yetiyordu. Her söylediğime karşılık vermeye çalışması, en ufak bir lafımı bile üzerine alınması oldukça eğlenceliydi. Tabii bunu kendisine söylesem muhtemelen kahvaltı tabağını üzerime fırlatırdı. Telefonumu cebime koyup amcama döndüm. “Akşam görüşürüz.” Babası başını salladı. “Bekleriz oğlum.” Kapıya doğru ilerlerken merdivenlerden gelen ayak seslerini duydum. Başımı kaldırdığımda Melisa'nın tekrar aşağı indiğini gördüm. Telefonunu elinde tutuyordu. Yanımdan geçerken yüzüme bile bakmadı. “İyi günler,” dedim. Durdu. Yavaşça başını bana çevirdi. “Bunu özellikle mi yapıyorsun?” Gülümsedim. “Neyi?” “Sinirimi bozmayı.” “Bence bunda oldukça başarılıyım.” Başını iki yana sallayıp mutfağa geçti. Kapıyı açıp evden çıkarken kendi kendime güldüm. Bu akşamın nasıl geçeceğini merak ediyordum.
MELİSA'NIN AĞZINDAN
Akşam için hazırlanırken odamın içinde birkaç kez dolandım. Annem gitmem konusunda ısrar etmiş, babam da ailecek güzel bir akşam geçireceğimizi söylemişti. Elbette onların güzel akşam anlayışında Efe'nin de bulunması gerekiyordu. Dolabımdan siyah, sade bir elbise çıkardım. Elbisenin omuzları hafif açıktı ve bel kısmı üzerime tam oturuyordu. Saçlarımı büyük dalgalar hâlinde şekillendirip omuzlarıma bıraktım. Küçük gümüş küpelerimi taktım. Aynadaki görüntüme son kez baktıktan sonra çantamı aldım. Aşağı indiğimde annem kapının önünde bekliyordu. “Çok güzel olmuşsun.” Gülümsedim. “Teşekkür ederim.” Babam arabasının anahtarını aldı. “Hazırsak çıkalım.” Evin önüne geldiğimizde Efe'nin arabasını gördüm. Koyu renkli, oldukça gösterişli bir araçtı. Efe sürücü kapısının yanında durmuş, telefonuyla ilgileniyordu. Üzerinde siyah bir pantolon ve beyaz gömlek vardı. Beni fark edince telefonunu cebine koydu. Gözleri üzerimde kısa bir süre gezindi. “Hazır mısın?” Çantamın askısını omzuma yerleştirdim. “Seninle mi geleceğim?” “Hayır, istersen yürüyebilirsin.” “Çok komiksin.” Arabanın arka kapısını açtım ama Efe hemen konuştu. “Öne geç. Arkada mı oturacaksın?” “Senin yanında oturmak istemiyorum.” “Ben de arkada şoförlük yapamıyorum.” Gözlerimi devirdim ve ön koltuğa geçtim. Sabır Melisa. Sadece birkaç saat. Sonra evine dönüp bu adamı unutabilirsin. Kapıyı kapattım. Efe sürücü koltuğuna oturup motoru çalıştırdı. Arabanın içi temizdi; hafif bir parfüm kokusu ve radyodan gelen kısık müzik dışında ses yoktu. Bir süre camdan dışarı baktım. Sokak lambaları yol boyunca sıralanıyor, karşıdan gelen araçların farları camda kısa süreli yansımalar oluşturuyordu. Sessizliği Efe bozdu. “Her zaman bu kadar konuşkan mısın?” Başımı ona çevirdim. “Seninle konuşacak konu bulamıyorum.” “Bence konu bulmakta sorun yaşamıyorsun. Sürekli benimle uğraşıyorsun.” “Kendini fazla önemsiyorsun.” “Bunu daha önce de söyledin.” “Demek ki anlamamışsın.” Efe kısa bir kahkaha attı. “Peki, Melisa. Bu akşam kavga etmeyelim.” “Bunu sen başlatmazsan sorun yok.” “Söz veremem.” MELİSA'NIN AĞZINDAN
Araba, geniş demir kapıların önünde yavaşlayarak durdu. Başımı cama yasladığım yerden kaldırıp dışarı baktım. Efe'nin ailesinin yaşadığı malikâne, daha önce gördüğüm evlerden oldukça farklıydı. Yüksek taş duvarların ardında uzanan geniş bahçe, özenle kesilmiş çimlerle ve iki yana sıralanmış uzun selvi ağaçlarıyla çevriliydi. Bahçenin ortasından girişe kadar uzanan taş yolun kenarlarında küçük ışıklandırmalar vardı. Yolun sonunda yükselen malikânenin açık renk taş cephesi, büyük kemerli pencereleri ve sütunlarla çevrili giriş kapısı ilk bakışta insanı etkiliyordu. Üst katın balkonlarında koyu renk demir korkuluklar, girişin iki yanında ise büyük mermer saksılar bulunuyordu.
Efe kumandaya bastığında demir kapılar ağır ağır açıldı. Araba bahçeye girdi. Gözlerim istemsizce çevreyi incelemeye başladı. Garajın önünde yan yana dizilmiş birkaç lüks araç vardı. Siyah, beyaz ve gri renkli otomobillerin hepsi oldukça bakımlı görünüyordu. Efe arabasını girişin önüne park ettiğinde motoru kapattı.
“Ne oldu? Beğendin mi?”
Gözlerimi dışarıdan çekip ona baktım.
“Evin güzel.”
“Teşekkür ederim.”
“Evden bahsediyorum, senden değil.”
Efe hafifçe güldü. “Biliyorum. Yine de teşekkür ederim.”
Kapımı açıp arabadan indim. Ayakkabılarımın topukları taş zemine değdikçe hafif sesler çıkarıyordu. Efe anahtarını cebine koyup yanıma geldi. Gömleğinin kollarını biraz daha kıvırdıktan sonra giriş kapısına doğru yürüdü.
Bu kadar büyük bir evde insan kaybolur. Gerçi Efe'yi bulmak zor olmazdı. Sesi bütün evi dolduruyordur kesin.
Giriş kapısı açıldığında bizi orta yaşlarda, bakımlı bir kadın karşıladı. Üzerinde açık bej renkli bir takım vardı. Saçları özenle toplanmış, boynundaki ince kolye kıyafetine zarif bir ayrıntı katmıştı.
“Hoş geldiniz!”
Efe annesine doğru ilerleyip yanağından öptü.
“Hoş bulduk anne.”
Kadın daha sonra bana döndü.
“Melisa, hoş geldin canım.”
“Hoş bulduk.”
İçeri adım attığımda yüksek tavanlı geniş antreyle karşılaştım. Zemindeki parlak mermerler tavandan sarkan büyük kristal avizenin ışığını yansıtıyordu. Duvarların birinde altın çerçeveli büyük bir tablo, diğer tarafında ise koyu ahşaptan yapılmış dekoratif bir konsol bulunuyordu. Konsolun üzerinde gümüş renkli şamdanlar ve taze beyaz çiçeklerle hazırlanmış büyük bir vazo vardı.
Evin her köşesinde ayrı bir özen hissediliyordu. Gösterişliydi ama karmaşık değildi. Mobilyalar, tablolar ve aydınlatmalar birbirini tamamlıyordu.
Efe ayakkabılarını çıkarıp bana baktı.
“Öyle kapıda kalmayacaksın herhâlde.”
“Evinin güzelliğini inceliyorum.”
“İstersen gezdirebilirim.”
“Seninle gezmektense kaybolmayı tercih ederim.”
“Kaybolursan bulurum.”
Ona cevap vermeden salona doğru ilerledim.
Salon, evin en geniş bölümlerinden biriydi. Tavana kadar uzanan pencerelerin önünde koyu krem rengi perdeler bulunuyordu. Ortadaki büyük mermer sehpanın üzerinde dekoratif kitaplar ve kristal bir vazo vardı. Bir duvar boyunca uzanan kitaplığın rafları özenle
düzenlenmişti. Pencerenin karşısındaki şöminenin üzerinde birkaç aile fotoğrafı duruyordu. Gözüm fotoğraflardan birine takıldı. Efe'nin çocukluk hâlini gördüm. Saçları şimdiki gibi koyuydu ama yüzünde daha masum bir ifade vardı.
İstemeden gülümsedim.
“Ne oldu?” diye sordu Efe arkamdan.
Hemen yüzümü toparladım.
“Hiç.”
Fotoğrafa baktı.
“Çocukluğum.”
“Fark ettim.”
“Yakışıklıymışım, değil mi?”
Gözlerimi devirdim.
“Fotoğraftaki çocuğa yazık olmuş.”
Efe kahkaha attı.