BİR ÖMRÜN BEDELİ kitap kapağı

1. bölüm / 3

GİRİŞ

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 3Şu an: GİRİŞ

Geçmiş...

Küçük kız, okuldan eve geldiğinde her zamanki gibi kapıyı heyecanla açtı. Çantasını omzundan indirirken alışkanlık hâline getirdiği o cümleyi kurdu.

"Anne, ben geldim!"

Fakat evden hiçbir ses yükselmedi.

Ayakkabılarını çıkarıp salona geçti. Annesinin mutfakta olabileceğini düşünerek oraya baktı, ardından yatak odasına yöneldi. Ancak evde kimse yoktu.

Normalde okuldan geldiğinde annesi onu kapıda karşılar, babası ise gününün nasıl geçtiğini sorardı. O günse ev sessizliğe bürünmüştü.

Burçe fazla üzerinde durmadı. Anne ve babasının dışarı çıktığını düşündü. Belki de birazdan gelirlerdi.

Çantasını odasına bıraktıktan sonra salona geçip koltuğa oturdu. Televizyonu açtı, fakat aklı sürekli kapıdaydı. Her zil sesinde yerinden fırlayacakmış gibi bekliyordu.

Aradan bir süre geçtikten sonra kapının zili çaldı.

Küçük kız, annesinin geldiğini düşünerek koştu. Ancak kapıyı açtığında karşısında Akça Teyze ve Aras vardı.

"Akça Teyze!"

Kadının boynuna sarıldıktan sonra başını kaldırıp etrafa baktı.

"Annemle babam nerede?"

Akça, duyduğu soruyla bir anlığına gözlerini kapattı. Küçük kızın saçlarını okşarken gözlerinden süzülen yaşları saklamaya çalışıyordu.

"Gel bakalım güzel kızım. Seninle biraz konuşalım."

Burçe, kadının elini tutarak salona geçti. Aras da sessizce arkalarından yürüdü. Normalde bir an olsun susmayan çocuk, o gün tek kelime etmiyordu.

Akça, Burçe'nin karşısına oturup küçük ellerini avuçlarının arasına aldı.

"Canım benim, annenle baban bir kaza geçirmiş."

Küçük kızın yüzündeki gülümseme yavaşça silindi.

"İyi mi peki? Hastanedeler mi?"

Akça'nın dudakları titredi. Söyleyeceği kelimeleri seçmekte zorlanıyordu.

"Onları kaybettik güzel kızım."

Burçe birkaç saniye boyunca kadının yüzüne baktı. Söylenenleri anlamlandırmaya çalışıyordu.

"Nasıl yani?"

"Annenle baban artık bizimle olmayacaklar."

Küçük kız başını iki yana salladı.

"Hayır, olur mu öyle şey? Annem sabah bana kek yapacağımıza söz verdi. Babam da okuldan gelince benimle oyun oynayacaktı."

Akça, onu kendine çekerek sarıldı. Ancak Burçe'nin aklında tek bir şey vardı.

"Ben annemi istiyorum."

Sesi titreyerek yeniden konuştu.

"Babamı da istiyorum. Onlar nerede?"

Akça cevap veremedi. Küçük kızın saçlarına kondurduğu öpücükler, söyleyemediği bütün kelimelerin yerini tutmaya çalışıyordu.

Burçe bir anda kadının kollarından sıyrılarak odasına koştu. Kapıyı kapatıp yatağının üzerine oturdu. Komodinin üzerindeki aile fotoğrafını eline aldı.

Fotoğrafta annesi gülümsüyor, babası onu kucağında taşıyordu. Oysa şimdi ikisi de yanında değildi.

Fotoğrafı göğsüne bastırdığı sırada kapı hafifçe aralandı.

Aras içeri girdi. Elinde Burçe'nin en sevdiği oyuncak ayıcığı vardı. Yatağın kenarına oturup oyuncağı ona uzattı.

"Al, bunu sana getirdim."

Burçe oyuncağı alıp göğsüne bastırdı. Gözyaşları yeniden yanaklarından süzüldü.

"Aras, annemle babam neden gelmiyor?"

Aras cevap vermek için ağzını açtı ama tek kelime edemedi. Henüz on bir yaşındaydı. Karşısında ağlayan arkadaşına nasıl yardım edeceğini bilmiyordu.

"Ben de bilmiyorum Burçe."

"Akça Teyze bir daha gelmeyecekler dedi."

Aras başını önüne eğdi.

"Öyle dedi."

"Sen de mi öyle düşünüyorsun?"

Çocuğun gözleri doldu. Bir süre sessiz kaldıktan sonra küçük kızın elini tuttu.

"Keşke onları geri getirebilseydim."

Burçe burnunu çekerek ona baktı.

"Ben annemi istiyorum Aras. Babamı da istiyorum. Bir daha göremeyecek miyim?"

Aras'ın gözlerinden bir damla yaş süzüldü. Hemen elinin tersiyle gözlerini silip arkadaşına döndü.

"Bak, ben buradayım. İstediğin zaman benim yanıma gelebilirsin. Tamam mı?"

"Ya sen de gidersen?"

Aras hiç düşünmeden küçük parmağını uzattı.

"Gitmem. Söz veriyorum."

Burçe de parmağını onun parmağına doladı. Ardından başını Aras'ın omzuna yasladı.

Aras, küçük elleriyle arkadaşına sarıldı. Ne söylemesi gerektiğini bilmiyordu. Onu nasıl teselli edeceğini, gözyaşlarını nasıl durduracağını da...

Yalnızca yanında kalabildi.

O gece Burçe, annesinin kokusunu taşıyan yastığına sarılarak uyudu. Aras ise yatağın kenarında oturup onun uykuya dalmasını bekledi.

İkisi de henüz çocuktu.

Biri annesini ve babasını kaybetmiş, diğeri ise en yakın arkadaşının çocukluğunun bir anda elinden alınışına tanık olmuştu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

19okunma 4beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…