Bölümler 3Şu an: 1.BÖLÜM
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İki çeşit hayat vardır. Biri seni alır, bulutların üzerine çıkarıp mükemmel bir yaşam sürdürür; diğeri ise o bulutları başınıza yıkar, sizi elleri kanlı bir cehennemin ortasında yalnız bırakır. Benim payıma düşen, gökyüzünü hiç görmemiş gibi yanan o cehennemdi.
Ancak o cehennemin içindeki cenneti bulmak ise tamamen sizin elinizde.
Şimdi ise cehennemin içindeki cennetime kavuşabilmek için son projemi teslim etmiş ve evime dönüyorum. Önünde bulunduğum bu lojman, ailemden bana kalan tek şeydi. Ne yazık ki kendilerini küçük bir yaşta kaybettiğim için elimde onlara dair hiçbir şey yoktu.
Seslerini bile teyzemin çektiği 2-3 saniyelik videolardan hatırlayabiliyordum. Mesela annem saçlarımı nasıl örerdi, nasıl yemek yapardı, beni nasıl severdi bilmiyorum.
Ya da babam beni nasıl öperdi, bilmiyordum. Babamın bana olan sevgisine dair bildiğim tek şey, videolarda bana sürekli "Güneşim." diye seslenişiydi. Güneş gibi doğmuşum hayatlarına, teyzem öyle anlatırdı.
Bütün bu düşüncelerimden ayrılıp kapının önündeki askerlere baş selamı vererek siteye girdim. Elimdeki çantayı sıkıca kavrayıp binaya doğru yürümeye başladım. Zaten yorgunluktan ayaklarım birbirine dolaşıyordu. Bir an önce eve girip üzerimdeki bütün yüklerden arınmak istiyordum. Merdivenleri çıkıp dairenin önüne geldiğimde anahtarımı çantamdan çıkarıp kapıyı açtım ve içeri adım attım.
Mis gibi yemek kokusu sardı anında burnumu. Ayakkabılarımı çıkarıp içeri doğru seslendim:
"Teyze, ben geldim!"
"Mutfağa gel kuzum."
Üzerimdeki montumu çıkarıp portmantoya asarak mutfağa yöneldim. Teyzem ocağın başında, ellerini kuruladığı havluyla Akça teyzemle konuşuyorlardı.
Akça teyze, annemin bebeklik arkadaşıydı. Benim üzerimde de en az teyzem kadar büyük hakkı vardı.
Gülümseyerek ikisinin de yanaklarından öptüm.
"Siz ne yaptınız ya böyle, ziyafet mi var?"
"Aşk olsun, normalde yapmadığımız şey mi?" Elindeki havluyu bırakarak fırındaki böreğe yöneldi.
"Onu mu dedim ben sultanım? Fazla yapmışsınız sadece. Kim yiyecek o kadar şeyi?"
Gerçekten bütün tencereler ağzına kadar doluydu. Üç kişi için oldukça fazlaydı hepsi.
"Aras geliyor bugün yavrum, o yüzden özendik biraz."
Kalbim atmayı bıraktı kısa bir süre. Adını duyduğum an boğazıma keskin bir yumru oturdu. Üç senedir yüzünü bile görmediğim, sadece ara sıra sesini duyduğum Aras.
Aşkından ölüp bittiğim Aras...
"Nasıl yani? Niye geliyor?"
Aras, babasının yolundan gitmeyi seçip asker olmuştu. Bir süre burada görev yapıp daha sonra zorunlu atamayla Suriye'ye gitmişti. Tam üç yıldır da buraya, yani Şırnak'a tayinini alabilmek için uğraşıyordu.
Sanırsam şimdi ise o zorlu süreç nihayet sona ermiş, kalıcı olarak buraya, bizim yanımıza dönüyordu. İçimdeki heyecanı bastırmaya çalışarak yutkundum. Üç yıldır fotoğraflarına bakmakla yetindiğim adam, şimdi gerçekten buraya geliyordu.
"Şükür, bitmiş kızım tayin süresi."
Anladım anlamında başımı salladım usulca.
"Ben bir üzerimi değiştireyim o zaman."
Verecekleri cevabı dinlemeden odama doğru koştum. İçeri girip kapıyı kapattığımda kalbim hâlâ deli gibi atıyordu.
Rezil koktuğumun farkında olduğum için hızlıca bir duşa girdim. Heyecanım da biraz hafiflemişti bu sayede.
Duştan çıktıktan sonra üzerime rahat bir şeyler geçirip saçlarımdaki nemi havluyla kurutarak çok hafif bir makyaj yaptım. Hazır olduğuma emin olduktan sonra mutfaktaki sesler kesilmiş, bu sefer de televizyonun yüksek sesi geliyordu.
Tam salona, onların yanına geçecekken çalan kapı sesiyle olduğum yerde durmak zorunda kaldım. O'ydu gelen.
Kalbim adeta göğüs kafesimi parçalayacakmış gibi atmaya başladı. Ayaklarımın bağı kısa bir süreliğine çözüldü. İçeridekilerin televizyon sesinden duymadıklarına emin olduğum için kapıyı bütün heyecanımı saklamaya çalışarak ben açtım.
Kapı hafifçe aralandığında, karşılaştığım manzara karşısında nefesim boğazımda düğümlendi. Sadece üç yılda bu kadar değişmiş olması inanılmazdı.
Yüz hatları daha fazla keskinleşmiş, boyu da oldukça uzamıştı.
Ama kalbimi eriten o duruşu ve karizması hâlâ yerli yerindeydi.
Birkaç saniye yüzüne baktıktan sonra konuşmam gerektiğini anlayarak "Hoş geldin." dedim içime kaçmış bir sesle. Yavaşça geri çekilerek kapıyı sonuna kadar açtım.
Benim onu incelediğim süre zarfında o da beni incelemişti. Çok sarılasım vardı ama çekindim, geride kaldım.
"Hoş bulduk." dedi tok sesiyle.
"Annen içeride seni bekliyor."
Başını sallayarak içeri adım atarken omuz omuza geçtiğimiz o an, boyu benden bir hayli uzun olduğu için üzerimden bir gölge gibi geçti. Girişte ayakkabılarını çıkarırken sadece onu izledim. Salona doğru yöneldiğinde Akça teyzenin "Yavrum." diyerek ayağa kalktığını, ardından ikisinin birbirine sarıldığını gördüm.
O an üzerime daha çok çöktü kimsesizlik.
Kapıyı kapatıp arkalarından sessizce salona adımladım.
Aras, Akça teyzenin kollarından ayrılıp kısa bir süre de teyzeme sarıldı. Ayrıldıklarında etrafa göz gezdirdi. Gözleri kısa bir an için benim üzerime kaydı ama hemen ardından teyzemin gösterdiği yere oturdu.
"Yol nasıl geçti oğlum, yoruldun mu?" diye sordu Akça teyze yanına otururken. Daha cevabını bile dinlemeden başını avuçlarının arasına alarak yüzünün her yerini öptü.
Kıskanarak değil, imrenerek izledim hepsini. Nasıldı acaba annenin seni koklayarak öpmesi? Evet, teyzem beni defalarca öpmüştü ama anne...
Onun nasıl hissettirdiğini çok merak ediyordum...
Annesi onu öperken bana kaydı gözleri, anladı neler düşündüğümü. Konuşmama bile gerek kalmadan hep anlardı beni zaten. Gülümsedim kısaca.
"Anne, yeter." Başını ellerinden kurtararak geri çekildi. "Hadi, acıktım ben."
"Tamam, tamam. Kızma hemen, hazır sofra." dedi yemek masasına doğru ilerlerken.
Ben de masaya geçtiğimde Aras'ın bakışlarının hâlâ üzerimde olduğunu hissedebiliyordum. Hep birlikte sofraya geçtiğimizde yeniden neşeli bir hâle bürünmüştü herkes. Ben hariç.
Kendimi hiçbir zaman bu yemek sofralarına ait hissetmiyordum. Hep yabancı ve uzaktım bir şeylere. Hiçbir yerde aitlik duygusunu hissedemiyordum.
Ben bütün yemek boyunca tabağımla oynarken diğerleri yemeklerini bitirmiş, sofrayı yavaş yavaş toparlamaya başlamışlardı bile.
"Miden mi üşüttün yavrum sen? Hiçbir şey yememişsin." diyen teyzemin sesiyle daldığım yerden çektim bakışlarımı.
"He, yok teyze. Aç değilim sadece."
Başını sallayarak önümdeki tabağı aldı.
"Acıkınca ısıtırım ben sana yavrum."
Teyzem tabağımı alıp mutfağa doğru ilerlerken ben de kalkıp koltuğa geçtim.
"Burçe?"
Adımı duyunca başımı kaldırdım. Karşımdaki koltukta oturan Akça teyze bana bakıyordu.
Yüzüme küçük bir gülümseme yerleştirdim.
"İyiyim, biraz yorgunum sadece."
"Bu aralar hep yorgunsun sen kızım."
Cevap vermek yerine önüme baktım.
"Ben odama geçiyorum, müsaadenizle."
Oturduğum yerden kalktım. Teyzemin itiraz eden sesini duydum.
"Biraz daha otursaydın yavrum."
"Biraz dinleneyim teyze, sonra yanınıza gelirim."
Başını sallayarak onayladı.
Merdivenleri ağır adımlarla çıkarken arkamda kalan sesler giderek azaldı. Odanın kapısını açıp içeri girdim ve kapıyı usulca kapattım.
Usulca oturdum yatağın kenarına. Elim komodinin üzerindeki fotoğrafa gitti. Üçümüzün beraber olduğu tek fotoğraf. Yine bu evin salonunda oturuyoruz. Annem sağımda, babam solumda otururken ikisi de yanaklarımdan öpüyordu. Gülümsüyordum ben de kocaman. Parmaklarım yüzlerini okşadı. Gerçek olmasını diledim defalarca. Olmadı.
"Keşke burada olsanız."
"Keşke."
Kapının önünden gelen sesle başımı hızlıca fotoğraftan kaldırdım.
Kapının kenarına yaslanmış Aras'ı gördüm.
"Gelsene." dedim kısık bir sesle. Şu an en çok ona ihtiyacım vardı.
Kapıyı arkasından kapatarak yanıma doğru ilerledi. Önce fotoğrafa, ardından bana baktı. Bir şey söylemeden yatağın diğer ucuna oturdu.
"İyi misin?"
Başımı hafifçe salladım. Gözlerimi fotoğraftan ayıramıyordum.
"Bazen çok özlüyorum Aras. Öyle böyle değil... Sanki birazdan kapı açılacak da annem içeri girip bana seslenecekmiş gibi geliyor. Babam gelip kucağına alacakmış gibi..."
Sesim son kelimelerde titremişti.
Aras derin bir nefes aldı. Bir süre sessiz kaldıktan sonra kucağımdaki elimi avuçlarının içine aldı.
"Bazen ben de babamı çok özlüyorum. Öyle zamanlarda hep gözlerimi kapatarak onu yanımda hayal ediyorum. Geçmiyor tabii özlemi ama hafifliyor biraz."
Dolu gözlerle baktım gözlerine. Aynı acıyı paylaşıyorduk ama eşit değildik.
"Sen babanın yüzünü hatırlıyor musun Aras?"
Durdu bir kısa süre. Anladı ne demek istediğimi. Ağır ağır salladı başını.
"Ben hatırlamıyorum. Onları yanımda hayal edebilecek kadar bile tanımıyorum ki."
Gözyaşlarım ağır ağır aktı aşağıya.
Tek tek sildi elleriyle hepsini.
"Kurban olurum gözyaşlarına... Alabilsem keşke bütün acını, ağırlığını, bütün yükünü yüklenebilsem keşke."
Gülümsedim gözyaşlarım arasında.
"Varlığın bile o kadar iyi geldi ki şu an."
O da gülümsedi benim gibi.
Onu tanıdığımdan beri kimseye bu kadar güzel, bu kadar içten güldüğünü görmemiştim. Annesine bile.
Bana özeldi sadece.
"Hep var olurum o zaman."
Söylediği cümleyle yüzümde yeniden bir gülümseme oluştu. Bazen insanın bütün dünyası tek bir kişiye sığabiliyordu. Benim dünyam Aras'tı.
"Söz verdin, kolay kolay kaçamazsın."
Kaşlarını kaldırarak bana baktı.
"Ne zaman kaçmışım senden?"
"Küçükken kocaman bir köpekle beni tek başıma bırakmıştın ama?" dedim hesap sorar gibi.
Gülerek başını iki yana salladı.
"Unutmadın mı onu hâlâ sen?"
"Unutmadım. Hatta bir gün hesabını çok pis soracağım."
Kahkahası odayı doldururken ben de ona eşlik ettim. Birkaç dakika önce gözyaşlarıma hâkim olamazken şimdi gülüyordum. Sanırım Aras'ın en sevdiğim yanı buydu. Ne zaman içimdeki karanlık ağırlaşsa bir şekilde bana yeniden nefes alacak bir yer açıyordu.
giden kimse masallardaki gibi geri gelemiyordu.
bir varmış,sonra hiç var olmamış gibi yok olmuş....
Bölüm etkileşimi
