Bölümler 3Şu an: 2.BÖLÜM
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"hiç çocukluğunuzdan
Özür dilemek
İstediniz mi
Büyümek zorunda
Bıraktığınız için?"
Bir ömrün bedeli
~ikinci bölüm~
🌑
Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından süzülürken gözlerimi araladım. Birkaç saniye öylece yatakta uzanıp kendime gelmeye çalıştıktan sonra yavaşça doğruldum. Üzerime ince bir hırka geçirip odadan çıktım.
Mutfaktan gelen sesleri duyunca adımlarımı o tarafa çevirdim. Teyzem, tezgâhın başında kahvaltı hazırlamakla meşguldü.
"Günaydın."
Sesimi duymasıyla başını hafifçe omzunun üzerinden bana çevirdi. Beni gördüğünde yüzünde sıcacık bir gülümseme belirdi.
"Günaydın güzel kızım." Elindeki bıçağı tezgâha bırakıp ellerini kurularken konuşmaya devam etti. "Geç kalktın bugün. Seni sabahın altısında ayakta görmeye o kadar alışmışım ki."
Hafifçe omuz silktim. Tezgâha yanaşıp yanağına küçük bir öpücük kondurdum.
"Sana da yaranılmıyor Fatma Sultan." Gülerek ona baktım. "Erken kalkınca daha tavuklar uyanmadı diye söyleniyorsun."
Teyzem söylediklerime karşılık başını iki yana sallayarak güldü.
Sandalyeyi çekip masaya oturdum. Ancak masadaki yiyeceklerin kokusu daha şimdiden midemi bulandırmaya yetmişti. Yemek yemeyi hiçbir zaman sevememiştim. Açlıktan ölmeyeceğimi bilsem sanırım hiçbir şey yemezdim.
Teyzem önüme yeni aldığı simitlerden birini bıraktı.
"Fırından sıcacık simit aldım, biraz ye yavrum. Bir deri bir kemik kaldın zaten."
Gönlü olsun diye simitten küçük bir parça koparıp ağzıma attım.
"Ben kilomdan memnunum teyze, boş ver sen."
Teyzem gözlerini devirerek karşımdaki sandalyeyi çekti ve oturdu. Bir süre yüzüme baktıktan sonra asıl söylemek istediği şeye geldi.
"Tamam, şimdi kahvaltıyı falan boş ver de..." Kollarını masanın üzerine koyup hafifçe öne eğildi. "Siz Aras'la ne iş?"
Zorla çiğnemeye çalıştığım simit, duyduğum soruyla neredeyse boğazımda kalıyordu. Peş peşe öksürürken hemen önümdeki su bardağına uzanıp birkaç yudum içtim.
"Ne işi teyze ya?" dedim sonunda. "Arkadaşım işte."
Teyzem, söylediklerime pek ikna olmuş görünmüyordu. Kaşlarından birini havaya kaldırıp şüpheci bakışlarını üzerime dikti.
"Ben seni senden daha iyi tanırım, Burçe'm. Sen bu çocuğa karşı boş değilsin. Daha el kadar çocukken bile Aras'ın etrafından ayrılmazdın. Bir aydır neler yaptığını görmüyorum mu sanıyorsun? Gizli gizli fotoğraflarına bakmalar, ardından kimseye belli etmeden ağlamalar..."
Bir süre duraksadı. Söylediklerinin üzerimde bıraktığı etkiyi anlamak istercesine yüzümü inceledi. Ben ise tek kelime edemiyordum. Çünkü söylediklerinin aksini iddia edebilecek durumda değildim.
Derin bir nefes aldı, ardından dudaklarının kenarında hafif bir gülümseme belirdi.
"Gönlün var senin Aras'ta, Burçe'm."
"Bilmiyorum teyze..." dedim, bakışlarımı masadaki bardağa indirerek. "Sadece onu görünce kalbime söz geçiremiyorum. Sanki yerinden çıkacakmış gibi oluyor. Sürekli onu görmek, yanında olmak istiyorum. Bazen hiç konuşmasak bile yanımda dursun istiyorum. Ama bunun adı aşk mı, sevgi mi, yoksa sadece bir hoşlantı mı, gerçekten bilmiyorum."
Ah, benim güzel kızım," dedi yumuşacık bir sesle. "Daha çok gençsin, yavrum. Bunlar zamanla anlaşılacak, öğrenilecek şeyler. Kendini hemen bir şeyleri adlandırmak zorunda hissetme. Bırak kalbin ne hissettiğini sana zamanla anlatsın."
Teyzem..."
"Canımın canı." Önüme düşen saçlarımı kulağımın arkasına alıp parmak uçlarıyla yanağımı okşadı.
Gülümsedim
Canımın canı...
Ablasının canı.
"Seni çok seviyorum," dedim içtenlikle.
"Ben de seni çok seviyorum, güzel kızım." Yanağıma bir öpücük kondurdu
"Hadi bakalım, koca kız. Yemeyeceksen kalk artık," dedi gülümseyerek.
Haklısın teyzoşum, yirmi dakikaya çıkmam lazım benim."
"Dersine daha iki saat yok mu senin?"
"Kaç gündür evdeyim, çıkıp biraz dolanayım dedim. Hem biraz hava almış olurum."
Teyzem başını iki yana sallayıp gülümsedi.
Ben de hazırlanmak için odama geçtim. Üzerime siyah bir etek ve düz, siyah bir bluz giydim. Yaz mevsimi yavaş yavaş geride kalıyor, havalar da serinlemeye başlıyordu. Üşümemek için üzerime acı kahverengi bir ceket aldım.
Saçlarımı hafifçe tarayıp aynanın karşısında son kez kendime baktım. Çantamı da alarak odadan çıktım.
"Teyzem, çıkıyorum ben!" diye seslendim koridordaki ayakkabılığın önünde dururken.
Ayakkabılıktan koyu kahverengi çizmelerimi alıp ayağıma geçirdim. Çantamı omzuma yerleştirip montumun yakasını düzelttim.
Kapıyı açıp dışarı çıktığımda, karşı daireden Aras da tam benimle aynı anda çıkmıştı. Başımı kaldırıp onu gördüğümde kalbim bu kez biraz daha sakindi. Sanırım yavaş yavaş alışıyordum ona böyle bakmaya, yanında olmaya.
Gözlerim kısa bir an gözlerinde durdu.
"Günaydın," dedim hafifçe gülümseyerek.
"Günaydın,nereye böyle?"
arkamdaki kapıyı kapatarak anahtırımı çeketimin cebine koydum "başlamışız yine sorgulara yüzbaşım?"
"ayıpsın" dedi sağ gözünü kırparak.
ah kalbim..
şimdi hiç sırası değil lütfen
noluyordu bana? küçücük bir hareketi bile bu kadar büyük bir etkiyi nasıl bırakabiliyordu?
sonunda kendime geldiğim de beraber asansöre doğru ilerledik. asansörün düğmesine bastığımda aramızda kısa bir sessizlik oldu.göz ucuyla ona baktım.ellerini montunun ceplerine koymuş önündeki demir kapıya bakıyordu.
"ne zaman başlıyorsun işe?" diyerek bir soru yönelttim aramızdaki sessizliği bitirmek için.
"bu gün bir kaç evrak teslim etmem gerekiyor,yarın başlıyorum allahın izniyle."
imanlı çocuğum.
"hayırlı olsun o zaman"
asansör geldiğinde önce benim binmem için kenara çekildi.küçük bir hareketti ama nedense hoşuma gitmişti.yan yana dururken aynadaki yansımamıza baktım.1.70 boyuma rağmen onun yanında kısa kalıyordum. nedense bu farkta gitti hoşuma.
asansörden indiğimizde dışarıdaki serin hava yüzüme çarptı.
"burçe" dedi ılımlı bir sesle"
"efendim"
"karargaha evrakları bıraktıktan sonra beraber biraz dolanalım mı?"
"olur,neden olmasın?"
yüzünde küçük bir tebessüm oluştu.
"tamamdır o zaman"
arabaya doğru ilerledik beraber.arabanın kapısını açarak binmemi bekledi.yerime oturduktan sonra kapıyı kapattı ve kendi tarafına geçti.
emniyet kemerimi takarken radyodan hafif bir müzük sesi yükseldi.camdan dışarı bakmaya başladım.
"ne düşünüyorsun?" diye sordu aras, gözlerini yoldan ayırmadan.
"hiç.etrafı izliyorum."
"yalan söyleme,senin aklın saniyede bin tane şey üretiyor."
onu dönüp kaşlarımı kaldırdım "sen de her şeyi bildiğini sanıyorsun."
dilini damaklarına vurarak br 'cık' sesi çıkardı "seni iyi tanıyorum diyelim"
bu cümlesine vericek bir cevabım yoktu.çünkü hem hoşuma gitmişti hem de haklıydı,fazlasıyla.
bir süre sonunda askeriyenin önünde durduk.
"sen bekle,geliyorum hemen."arabadan inip arka kapıyı açtı,bakışlarımı o tarafa çevirdiğimde bir kaç dosya aldı ve tekrardan gülümseyerek göz kırpıp kapıyı kapattı.
bu adamın bu gün beni öldürmeye yemini vardı,emindim.
kollarımı göğsümde birleştirip arkaya doğru yaslandım. aras'ın gözden kaybolduğu büyük kapıya bakarken çantamdan telefonumu çıkardım.
bir on dakika kadar ekrana göz attıktan sonra sıkıntıyla iç çektim.
çok sıkılmıştım.
tam ben kendimle cebelleşirken telefonuma bir bildirim düştü.Ekrana baktığımda aras'tan mesaj geldiğini gördüm.
aras:sıkılma,geliyorum.
okurken istemsizce gülümsedim.Beni gerçekten benden çok daha iyi tanıyordu.
Ben:acele etme,ben meyvelerimi saldıktan sonra gelsende olur.
mesajı gönderdikten bir kaç saniye sonra üç nokta belirdi.
aras:geliyorum.
başımı iki yana sallayıp telefonu çantama koydum.Bu adamla uğraşmak gerçekten ayrı bir mesai gerektiriyordu.
aradan bir beş dakika geçtikten sonra büyük kapı askerler tarafından tekrar açıldı.ardından aras göründü. hızlı adımlarla arabaya doğru ilerleyip tekrardan eski yerine kuruldu.
"çok beklettim mi?"
"yok canım,estağfurullah"
gülerek başını salladı "sabır konusunda pek ilerleyememişsin"
"cık" diyerek başımı iki yana salladım "sabırsız biri değilim,beklemeyi sevmiyorum"
"eee,nereye gitmek istersin" dedi arabayı çalıştırırken.
omuz silktim "fark etmez....sadece daha ilk kahvemi bile içmedim"
"kahve alıp sakin bir parka geçeriz.sana izletmem gereken bir video var."
"ne videosu"
"hem ağlayacağın hemde sevineceğin bir video."
"anlamadım?"
"izleyince anlarsın."
başımı sallayarak tekrardan gözlerimi cama çevirdim.
bir süre sonra aras arabayı yol kenarındaki küçük bir kahvecinin önüne çekti.
"bekkle,hemen geliyorum"
başımı salladım.arabadan inip içeri girdiğinde başımı cama yaslayarak gözlerimi kapattım.oldukça yorgundum,daha gün bile başlamamıştı oysaki.çok geçmeden elinde iki kahveyle geri döndü.bardağımı bana uzatıp yeniden direksiyona geçti.
"az ileride sakin bir park var oraya geçelim" dedi.
kahvemden bir yudum alırken başımla onayladım onu.bir kaç dakika sonra yeşilliklerle dolu bir parkın önünde durduk.emniyet kemerimi çözüp kapıyı açtım.içeri doğru ilerlerken etrafa gö gezdirdim.oldukça sakin bir yerdi. bir kaç bankta oturan insan vardı o kadar.
birlikte ağaçların arasından geçerek boş bir banka oturduk.
aras telefonunu çıkarıp birkaç saniye ekranında bir şeyler aradı.
"burçe"
"hı?"
"sana göstermek istediğim bir video vardı ya..."
merakla ona döndüm "evet?"
telefonunu bana doğru uzattı "al."
telefonu elime alıp ekrana baktım.karşıma çıkan görüntüyle kaşlarım hafifçe çatıldı. ekrandaki ev ve yüzler tanıdıktı.
ev dedemlerin eviydi o iki yüz ise aakça teyze ve annem....
"bu ne?"
"izle"
videoyu başlattığım da kulaklarıma ilk olarak akça teyzemin sesi geldi. önce heycanla çırptı ellerini.
"evett...ses,ses. alıyor galiba sesimizi"
"babam alıyor dedi,alıyordur." dedi annem.bir anda annemin sesini duymak tuhaf hissettirmişti.
videoda ikiside çok genç duruyorlardı. 20-21 yaşları gibiydi.
"başlıyorum o zaman" dedi akça teyze oturduğu yerde biraz hareketlenirken "evet anlat bakalım zeynep,ileride nasıl bir hayatın olsun istiyorsun." diye bir soru yöneltti heycanla.
annem bir kaç saniye düşündü.ardından yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. telefonu tutan elim titreyince iki elimle birden kavradım. aras'ta benimle beraber izliyordu videoyu.
"öncellikle mutlu olmak istiyorum.öyle çok büyük hayallerim de yok zaten.sevdiğim bir adamla güzel bi yuvam olsun istiyorum.birbirimizi gerçekten sevelim,birbirimize saygı duyalım.sonra birde...bir kızım olsun istiyorum."
bir hıçkırık kaçtı dudaklarımdan,tutamadım.
bağırarak ağlamak istedim ama tuttum kendimi.devam ettim videoyu izlemeye.
akça teyze imalı bir ifadeyle gülümsedi anneme bakarak.ikiside inanılmaz güzeldi.annemin up uzun siyah saçları hafif koyu bir teni vardı.gözlleri su yeşiliydi.
akça teyze ise annemin tam tersi uzun sapsarı saçları ve açık teni vardı,gözleri maviydi.
çok güzellerdi.
"böyle ay gibi yüzü olsun..up uzun saçları, her gün farklı farklı bağlıyım saçlarını."
ben hep düz kullanırdım.
"burçe olsun mesela adı...kurt yavrusuymuş anlamı" gülümsedi içtenlikle "yavru kadar narin,kurt kadar güçlü olsun.kimseye boyun eğmesin."
daha çok ağladım.annem gerçekten hayalindeki kızı doğurmuştu.
video bitti. tekrar tekrar izledim videoyu. en sonunda dayanamayarak başımı dizlerime yaslayıp ağlaya bildiğim akdar sesli bir şekilde ağladım. sırtımı okşayan eller hissettim,daha çok ağladım.
bir süre sonra kendimi toparlamaya çalışarak başımı kaldırdım.gözlerimden akan yaşları elimin tersiyle sildim.
"çok özledim aras..." sesim titriyordu
bana doğru biraz daha yaklaştı.
"biliyorum."
"onların sesini duymayalı o kadar uzun zaman olmuş ki. bir an sanki annem yanımdaymış gibi hissettim.sanki böyle birazdan gelip sımsıkı sarılıcakmış gibi.adımı bile önceden düşünmüş,benim nasıl biri olucağımı hayal etmiş,saçlarımı nasıl tarayacağını bile hayal etmiş,düşünmüş."
hafifçe gülümsedi "tam olarak istediği gibi bir kız olmuşsun ama. kurt yavrusu kadar narin,kurt kadar güçlü"
gözlerim yeniden doldu ama bu kez gülümsedim "ben o kadar güçlü değilim."
"öylesin,kendine çok haksızlık ediyorsun. çok eşsiz bir özelliğin var burçe."
"ne?"
"gözlerin...üsttü içine gömülüp sonsuza kadar orda kalmak istiyeceğim bir toprak gibi,altı ise boğulmaktan korktuğum deniz."
elleri yanaklarıma ulaştı.avuç içini yaslayarak parmaklarıyla okşadı.
farklıydı gözlerim evet..üst kısmı kahve rengiyken alt kısmının küçük bir yeri maviydi.
doktorlar buna tıpça sectoral heterochromia diyordu.
bende seviyordum gözlerimi.
gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
"çok konuşuyorsun."
"sende çok güzel susuyorsun"
hayran hayran baktım gözlerine.büyümüş olmanın tek iyi yanı onunla büyümüş olmaktı.
"aras."
"güzelim." ılımlı sesiyle daha çok mayışıp başımı avuç içine biraz daha yasladım.
"iyi ki varsın"
.
.
.
.
.
Beğendiniz mii????
Bölüm etkileşimi
