BÖLÜM 7-SESSİZ VEDA

Bu satırların aslında devamı var…Ama bazen insan, içinde bitirdiği duyguların yalnızca bir anı olarak kalmasını istiyor.
Benim için çok güzel bir 7 aydı.O yedi ayda kendimi sevmeyi öğrendim.Belki de seni severken; her gün saçımı, makyajımı, kıyafetimi senin için özenle seçerken, farkında olmadan kendimi de senin sayende sevmeyi öğrenmiştim.
Siyah-beyaz dünyam renklendi.Bana yaşattığın onca hayal kırıklığına rağmen, sana kızgın değilim.
Eğer üzerimde bir hakkın varsa, bil ki kul hakkı en büyük haktır.Bir insanın umudunu almak da öyledir.Belki senden sonra kimseyi seni sevdiğim kadar sevemeyeceğim,belki kimseye sana güvendiğim kadar güvenemeyeceğim…Ama yine de hakkım sonuna kadar helal olsun.
İleride bir kızın olursa, ona kızma.Onun için dua et; karşısına senin gibi insanlar çıkmasın,üzülmesin, ağlamasın geceler boyu.Eğer bir oğlun olursa da, onu İslam’a göre yetiştir;sevdiği kıza bir bebeğe bakar gibi baksın.
Ben de hayal kurmuştum…Belki olur ya, hayallerim gerçek olsaydı;bir kızımız olursa adı Su, Rüya ya da Deniz T. olacaktı.Bir oğlumuz olursa da adını sen seçecektin.
Olmadı.Ama ben bu hayali içimde yaşattım.

Ben bu hikâyeyi kalbimde bıraktım.Ve şimdi, sessizce veda ediyorum.