BÖLÜM 5 - ÇARPIŞMA

O gün geç kalmıştım.Yemeğin servise çıkması gerekiyordu ve ben ekmekleri yetiştirmek için neredeyse koşuyordum.Ellerim unlu, kalbim telaşlıydı. Bıçağın sesi, tabakların tıkırtısı, içerideki koşuşturma…Her şey üst üste gelmişti.
Ekmekleri hızlı hızlı doğrayıp servis alanına götürürken bir anda biriyle çarpıştım.
Tam çenesine.
Bir anlık sessizlik oldu.
Sonra bir ses:
— “Hop… yavaş.”
O an zaman durdu sanki.
Başımı kaldırmadan, panikle:— “Çok pardon… çok pardon!” dedim.
Ama göz ucuyla baktım.
Ve kalbim orada durdu.
O’ydu.
Kalabalığın içinde, onca insanın arasında,beni onunla çarpıştıran neydi?
O sakin duruyordu.Benimse yüzüm alev alev yanıyordu.
Bir şey söylemedi.Sadece bana baktı.O bakış, “acele etme” der gibiydi ama aslında kalbime dokunmuştu.
Ben daha fazla dayanamadım.Servis odasından hızla çıktım.
Nasıl utanmıştım anlatamam…Ama aynı anda nasıl mutlu olduğumu da.
İçimden şunu geçirdim:
“Bu kadar insanın arasında onunla çarpışmak…
Bu sadece bir kaza olabilir mi?”

Belki değildi.Belki bazı karşılaşmalar kaderin küçük dokunuşlarıydı.
Ve ben o gün,ilk defa bir iş yerinde kalbimin bu kadar yüksek sesle attığını duydum.