BÖLÜM 4 - ELMANIN OLDUĞU YER

Kendi çalıştığım bölüme geçtim.Patronum O gün , bir şeyin ücretli olduğunu söylemişti.Hiç unutmam.
Elma.
“Elma ücretli,” demişti.“Elma nerede?” diye bakınırken…Göz göze geldik.
Simsiyah gözler.Ama öyle sıradan değil.Sanki bir şey anlatıyordu.Ama ne?
O oradaydı.
Bir an durdum.Çok Utandım.Kendimi geri çektim.
Kantinci arkadaşımız vardı; adına Melek diyelim.O bakışı gördü. ama güzel bakışlım da beni fark etti.
İlk günler, “Böyle olmaz,” diyordum kendi kendime.Duygularıma sahip çıkmalıydım.Burası bir iş yeriydi.
üniversite kapanmaya yaklaştıkça yurt sessizleşti.O sessizlikte yerimden kalkmaya bile çekiniyordum.
Bir defterim vardı.Pespembe,Hayal Dolu İçine resimler çizerdim.Sayfaların köşelerine baş harflerimizi eklerdim.Son sayfalara, ona aşık olduğumu yazardım.
Doğrudan değil Şiir gibi …Ama anlayan anlardı.
Diyetisyen bana bir gün gülerek,“Sen tam güzel sanatlar okumuş bir kız havasındasın,” dedi.
Keşke… diye geçirdim içimden.Ama sonra şunu düşündüm:Benim burada olmam tesadüf değildi.
Ve belki de…O bakışlar da değildi.