Tanıdık

Bölüm 2
"Tozlu Yollar, Renkli Taşlar"

Gün henüz yeni doğmuştu. Çiftliğin üzerindeki gökyüzü, yumurta kabuğu mavisiyle boyanmış gibiydi. Hafif bir serinlik yaprakların arasından geçiyor, çiğ taneleri sabah güneşinin ilk ışıklarına parıldayarak karşılık veriyordu. Ve işte o sabah, her sabah gibi, Mery uyanmıştı. İnce, hafif bir örtüyle sarılmış küçük bedenini yataktan sıyırıp camın kenarına koşmuştu. Ayakları çıplak, gözleri henüz uykunun buğusuyla yarı kapalı, ama kalbi dopdolu.

Karşıdaki incir ağacına doğru gözlerini kısıp baktı. Viktor her zamanki gibi sabah erkenden kalkmış, sapanını boynuna asıp ağacın altında bekliyordu. Henüz dört yaşındaydılar ikisi de. Ama dostlukları ilk oyunlarından beri hiç değişmemişti. Mery aceleyle saçlarını iki yandan ördürmek için Adel'e seslenmişti:

— “Hadi Adel! Viktor bekliyor! Bugün nehir kenarına gidiyoruz!”

Adel, yüzünde şefkatli bir gülümsemeyle geldi, küçük saçlarını tararken:
— “Küçük hanım nehirden başka yer bilmez oldun,” dedi.
Mery gözlerini kocaman açtı , parmaklarını havada süzerek
— “Çünkü orada kelebekler var!”

Ve öylece çıkmışlardı dışarıya. Mery’nin elinde küçük bir tahta sepet, içinde minik kurdelelerle süslenmiş taş parçaları. Viktor'un cebinde ise her zaman olduğu gibi birkaç düz sapan taşı. Günlerini nehrin kıyısında geçiriyorlardı. Mery çiçek toplar, suya sarkmış söğüt dallarının arasından renkli taşlar çıkarırdı. Viktor ise her defasında sapanıyla bir kuşu hedef alır ama tam vuracakken Mery’nin bakışıyla vazgeçerdi. Çünkü Mery kuşları çok severdi.

— “Öldürme Viktor, bak uçarken ne kadar güzeller…”
— “Ama senin baban erkek dediğin güçlü olur, hedefi vurur der.”
— “Güçlü olmak, bir canlıyı öldürmek değildir,” demişti Mery ciddi ciddi.

Bu konuşma yıllarca süren oyunlarının temeli olmuştu. Mery nazikti, incelikliydi. Viktor ise yavaş yavaş, onun yanında yumuşuyordu. Güneş başlarının üzerinde gezerken nehir taşlarının arasında yürür, böcekleri izler, bazen saçlarına çiçek takar, bazen çamurdan kek yaparlardı. Bir defasında Viktor nehir kenarında düşüp dizini kanatmıştı, Mery hemen eteğinin ucunu koparıp sargı yapmıştı:

— “Bak, şimdi senin de benden bir parçan var,” demişti gururla.

Yıllar geçti. Çiftlik hep aynı kaldı; büyük, yeşil, gürültüsüz... Ama çocuklar büyüdü. Mery yedi yaşına bastığında çiçek toplamaktan çok, kitaplara merak salmıştı. Her yeni kelimeyi Viktor’a da öğretmek isterdi. Bazen Viktor sıkılırdı, okumak yerine ağaca çıkmak isterdi. Ama Mery onun burnunun ucuna kalemi dayayıp:

— “Beni seven, benimle kitap okur,” derdi.

O günlerde çiftlikteki çalışanlar bu iki çocuğun hiç ayrılmadığını fark etmişti. Çiftliğin arkasındaki büyük çayırlıkta yarış yaparlardı. Mery her zaman önden koşar, Viktor sonradan yetişirdi ama Mery bilinçli olarak son adımlarında yavaşlar, Viktor’un kazanmasına izin verirdi. Çünkü “Bir erkek kazanmalı,” derdi, gülerek. Ve Viktor bu küçük yalana inanarak büyürdü.

On bir yaşına geldiklerinde, Mery artık başka bir güzellikteydi. Rengarenk tokalar takmaz olmuş, daha çok topuklarına dek uzanan sade elbiseler giymeye başlamıştı. Ama ne zaman Viktor yanına gelse, yine o eski kahkahasını duymak mümkündü.

On üç yaşına bastıklarında, Mery çiçek toplamayı bırakmış, onları resmetmeye başlamıştı. Elinde bir defter, yanında Viktor. Bazen Viktor sıkılır, taşları suya fırlatırdı. Ama Mery ona şöyle derdi:

— “Şşşt... Dinle! Kelebekler uyanıyor.”

On beş olduklarında, çocukluklarının son günlerine yaklaşmışlardı. Mery bir gün ona gül ağacının dibinde sessizce bir sır vermişti:

— “Rüyamda çok uzaklara gitmişim, ama çiftliği unutmamışım. Sen de oradaydın Viktor... Elinde bir sapan değil, bir kitap vardı...”

Viktor şaşırmıştı. Bir şey dememişti. Sadece yere bakmıştı. O rüyayı unutmadı. O günü de. O gün Mery’nin gülüşü, her zamankinden başka, daha kadınsıydı. Gözlerinde ilk defa bir uzaklık vardı.

Ama çocukluk henüz bitmemişti. Çiftlikte yazlar hâlâ sıcak, nehir hâlâ serindi. Kuşlar, Mery’nin topladığı çiçeklerin üzerinden uçmaya devam ediyordu. Her şey güzel, her şey huzurluydu. Adel camdan dışarı bakar, onları izlerken içi ferahlar,
“Ah, çocukluk... keşke hep böyle kalsalar,” derdi içinden.

Ve işte o yaz…
Zaman, sessizce gömleğini değiştirmişti.
Çünkü çocukluk, bir sabah veda etmeden çekip gider.
Mery’nin Masum Baharında