Bir Gökyüzü Masalı

“Fırtına iyice artmıştı ve yağan kar yüzünden önümü göremiyordum. Hava kararmak üzereydi ve ben ayakta durmaya çalıştığım için enerjim yok denecek kadar azdı. Attığım her adım bana işkence gibi gelmesine rağmen gitmek zorundaydım. Dizime gelen kar her ne kadar yürümemi zorlaştırsa da ardımda bıraktığım kan izlerini kapatıyordu. Ölmeyi kabullenmişken karnımdaki yara umrumda bile değildi. Tek amacım ona ulaşmaktı. Onu kurtarmayı her şeyden çok istiyordum. Buz gibi havada gözyaşlarım sayesinde sıcağı hissediyordum, imkansız olan neydi ki? Var gücümle birkaç dakika daha çabaladım ve sonunda onu gördüm. Bacaklarımı hissetmiyordum fakat yürümeye devam ediyordum, onun kımıldamayan bedenine ulaşabilmek için. Yanına gittim, başını dizlerimin üstüne aldım ve sırtımı arkamdaki ağaca yasladım. Artık sadece ikimiz vardık. Ayrı olsak bile birdik, tamamlanmıştık.”