3.BÖLÜM - YARIM KALAN

Bazı insanlar hayatımızdan gider, ama onlarla birlikte her şey gitmez.
Bazı cümleler söylenmeden kalır, bazı duygular yarım bırakılır.
İnsan zamanla her şeyi unutacağını sanır.
Kırgınlığının geçeceğini, adını duyduğunda eskisi kadar bir şey hissetmeyeceğini…
Ama bazı hikâyeler vardır; sonu gelmiş olsa bile insanın içinde tamamlanmaz.
Ben de bir zamanlar her şeyin geçeceğini sandım.
Günler geçtikçe seni, seni hatırlatan şarkıları, o eski akşamları geride bırakacağımı düşündüm.
Bırakamadım.
Çünkü bazı insanlar unutulmaz olduğu için değil, içimizde yarım kaldığı için kalır.
Ve belki de bazı vedaların en acı tarafı, bir daha yaşanmayacak olması değil;
hiçbir zaman tam olarak bitmemiş olmasıdır.

💌❤️
Bir akşam sustu gökyüzü,
Ben sustum, içimde sen kaldın.
Kırıldı kalbimin gündüzü,
Gittin de bende neden kaldın?

Bir yağmur indi pencereme,
Her damlası senden bir izdi.
Adını yazdım gecelerime,
Sildikçe yeniden çizildi.

Ben seni bir veda sanmıştım,
Meğer içimde kalanmışsın.
Bir gün geçer diye susmuştum,
Meğer en uzun zamanmışsın.

Şimdi hangi şarkı çalsa,
Bir yerinde sesin dolaşır.
Gece, perdeleri kapatsa,
Hatıran odama bulaşır.

Sana kızsam da geçer sandım,
Kırgınlığım küle döner sandım.
Kalbimi senden geri aldım,
Ama seni içimden silemedim.

Belki bir gün yollar değişir,
Belki adın yabancı gelir.
Belki içimde kışlar çözülür,
Belki bu yara da sessizce iyileşir.

Ama bil ki,
Ben seni unutmak için değil,
Seni hatırladığımda canım yanmasın diye
öğreniyorum sensizliği.

Ve eğer bir gün
aklına düşerse eski bir akşam,
bil ki ben çoktan yürümüş olacağım
ama içimde bir yerde
hep yarım kalacak
“Biz” diye başlayan o cümlemiz.