BÖLÜM 4-"Kod adı;Kaos başlıyor."

O an Aras dosyayı önüme koydu.
“İçindekiler sadece senin gözlerin içindir,” dedi.
Açmadan önce bir süre kapalı klasöre baktım. Sanki kapağını değil, geçmişimi kaldıracaktım.

Dosyayı açtım.

İlk sayfada siyah beyaz bir fotoğraf vardı. Babam. Genç. Ciddi. Omzunda bir görev yaması.
Altında tek bir kelime yazıyordu:
“Sıfır Noktası.”

Gözlerim yavaşça diğer sayfaya kaydı.
Parmak izleri, şifreli kodlar, isimler...
Ve en sonunda, büyük harflerle yazılmış bir not:

> “Eğer bu dosya Nehir Yılmaz’ın elindeyse, sistem çökmüş, güvenlik çemberi delinmiştir.
Yeni protokol: ‘Kod Adı: Kaos’. Başlat.”

Elimde dosya, gözlerim Aras’a döndü.
“Yani... bu benimle mi ilgili?” dedim.

Aras başını salladı.
“Hayır Nehir. Bu sensin.”

Bir an içimdeki her şey durdu.
Ben sadece okuldan kaçarken eğlenen bir kızdım.
Espri yapmayı, Pelin’le boş boş gülmeyi seven sıradan bir insandım.
Ama artık o “sıradan” kelimesi üzerimden düşüyordu.

Pelin kolumdan tuttu.
“Bari çay ikram etselerdi ha? Gizli dosya veriyorlar, yanında çay yok.”

Mert kıkırdadı.
Timur başını öne eğdi, dosyayı gördü ve mırıldandı:
“Kaos başladıysa… biz hâlâ hayattaysak şanslıyız.”

Dora, Timur’a eğildi.
“E o zaman, birlikte delirelim.”

Ve ben…
Ben sadece gözlerimi kapatıp nefes aldım.
Çünkü o andan sonra artık hiçbir şey…
Eskisi gibi olmayacaktı.