Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 4Şu an: 4. Bölüm

Uyandığımda kendimi odamda buldum. Yanımda tablet ilaçlar ve su vardı. Herhalde abim içirmiştir. Dün gece… annemin nasıl öldürüldüğüne dair bir video izlemiştim. Harbi ağlamak istiyordum. Ama ağlamak için gözden yaş mı gelmeliydi? Yatağımda uzanmaya devam ettim. Telefonuma baktım. 0 bildirim. Telefonumdan rastgele kafamı dağıtmak için herhangi bir oyuna girdim. Ama hayır.. olmuyordu işte. Kafamdan o görüntüyü atamıyordum. Acaba Baran’da babasının annemin katili olduğunu biliyor muydu? Bilse bile bunu acaba sana söyler miydi Yonca? Hayır, ben sana diyeyim söylemezdi. Telefonumu yatağımın yanına fırlattım ve yastığımı biraz daha aşağı çekip yatmaya karar verdim.

***
Ayaz’ın ağzından:

Amcamla kahvaltı masasında oturmuş çay içiyorduk. Yonca’nın dünkü hali içimi yakmıştı. Acaba uyanmış mıydı? Hiçbir fikrim yoktu. Ne yani, babamın bize gösterdiği video yüzünden hayatımıza normal mi devam edecektik. Tabii ki hayır. Ama en azından bu olayı unutmamalıydım. Daha doğrusu unutturmamalıyım. Amcam bana bakarak tek kaşını kaldırdı. Ardından konuşmaya başladı:

“Hayırdır yiğenim? Kara kara ne düşünüyorsun öyle.”

“Yoncayı amca. Annesinin nasıl öldürüldüğünü gördü. Sence de hayatına normal devam eder mi?”

“Babasını düşman olarak görmeyi bırakmasın da.”

“O ne demek ya?”

“Sonuçta babanız sizi bırakıp gitmedi mi? Şimdi kendini böyle bir video ile koruduğu için gözünüze girsin istemem.”

“Yok be amca. Benim için o adamın devri daha ben 10 yaşımdayken bitti. Ama şuan Yonca için üzgünüm. Daha ergenlik çağında, duyguları karışık. İşte ne bileyim? Onun için endişeliyim.”

Amcam kafasını sallayıp tabağına döndü. Bende bir yandan çayımı içip bir yandan telefonumdan annemin öldürüldüğü video’yu açıp açıp izliyordum. Hala Baran’ın polisler tarafından aranan babası olduğuna inanamamıştım. Acaba bu yüzden mi aranıyordu? Off hiçbir fikrim yok. Ama aklımda tek bir soru vardı, Baran babasının annemi öldürdüğünü biliyor muydu?

***
Yonca’nın ağzından:

Yok işte kardeşim yok. İstesemde uyuyamıyorum. Aşağı da inmek istemiyorum. Telefonumla da oynamak istemiyorum. Eee Yonca ne yapıcaksın o zaman? OFF HİÇBİR FİKRİM YOK. Yataktan kalkıp üstümü değiştirip banyoya doğru ilerledim. Tam dişlerimi fırçalayacakken aynadaki kendimi görünce bir an korktum. Gözlerim kan çanağı gibiydi, hele göz altlarımdan bahsetmek bile istemiyorum. O sırada odamın kapısı çaldı.

“Kim o?”

“Benim aşkım Ezgi.”

“Girebilirsin.”

Ezgi beni görünce elini dudağına götürdü, ve tiz bir çığlık attı:

“Hİİİİİ!”

“Ay o kadar mı kötüyüm?”

“Biraz.”

“Offf, canım çok sıkkın ne yapacağımı bilmiyorum.”

“O ne demek ya?”

Gerçekten dünyada etkinlik kalmamış, kalede esir kalmış rapunzel gibiydim. Ezgi kolumdan çekiştirip oylamaya başladı:

“Off, kanka akşama kadar böyle uzanacak mısın?”

“Ne yapacağımı bilmiyorum. Çok yorgunum.”

“Sinemaya gidelim?”

“Olmaz, vizyonda güzel film yok.”

“Buz pateni?”

“Daha 3 gün önce gittik.”

“Doğru. E, o zaman D&R’ı biraz gezelim. Belki güzel kitap buluruz.”

“Ya yok kanka yok hepsi çok sıkıcı.”

“Gel cinayet gizemi dergisini alıp kahve dünyasında çözelim.”

“Tamam.”

Ayağa kalktım ve dolabı açıp kıyafet aramaya başladım. Elime geçen kırmızı kapüşonluyu alıp üstüme geçirdim. Saçımı salıp bırakıp dinlendirici gözlüğümü taktım. Telefonumu küçük bir sırt çantasına koyduktan sonra Ezgiyle yavaş yavaş aşağı indik. Abimle amcam kahvaltı ediyordu. Abim elindeki küçük ekmekle yanıma gelip soru sormaya başladı:

“Abicim sabah sabah nereye?”

“Öyle bir dolaşacağız ayrıca ayakta ekmek yeme.”

“Beni boşver de bir kahvaltı etseydin.”

“Yok istemiyorum.”

“İyi sen bilirsin.”

Yerine geri geçip oturdu ve ekmeğini yemeye devam etti. Bizde Ezgiyle dışarı çıktık ve D&R’ın yolunu tuttuk. D&R’a vardığımızda cinayet soruşturma dergilerine bakıyorduk.

“Hm, Ayvalık’da bir villada oluşan cinayet.”

“Geç onu çok sıkıcı.”

“Aha, hastahanedeki cinayetler. Ama soruşturmadaki karakterler hiç gerçek birine benzemiyor ya tam bir Aİ.”

“Öyle, artık kimse uğraşarak bu dergileri basmıyor.”

Yanımıza d&r personel çalışanı geldi ve büyük bir tebessümle:

“Aradığınız birşey varmıydı?”

“Eee bu cinayet oyununda hangi bölümü önerirsiniz?”

“Bana sorarsanız, AVM’nin otoparkında yaşanan cinayet dergisi.”

“Tamam teşekkürler.”

“Rica ederim.”

Ve kadın gider. Dergiyi elime alıp kurcaladım. Hakikaten fena değildi. Ezgiye bir bakış attım. Başını olur anlamında salladı:

“Tamam bunu alalım.”

Kasaya gittiğimizde kadın elimdeki dergiyi alıp kasadan geçirdi.

“200 Tl efendim.”

“200 mü!?”

Etramızdaki insanlar bize bakıyordu. Daha doğrusu çoğu bana odaklanmıştı. Kasiyer kadın da şaşkınca bana baktı.”

“%10 indirim yapabilirim..”

“Yok o yüzden değil geçen gün bu 120 liraydı ne yaptınız Everest dağından mı getirdiniz dergiyi? Yani getirseniz bile o kadar etmez.”

“Y-yok getirtmedik.”

Ezgi kulağıma doğru fısıldayarak:

“Yoncaa, ödeyelim şunu da çıkalım.”

“Tamam.”

Kartımı çıkartıp kadına uzattım.”

“Temassız.”

Kadın kartımla ödemeyi yaparken Ezgi sessizce konuşmaya başladı:

“Kızım sen niye bu kadar şaşırdın buna? En son 5 ay önce aldık 80 lira zam çok mu yani?”

“Çok Ezgi tamam mı?”

“Amann, ben birşey demiyorum artık.”

Kadın bana kartı uzattı. Ardından da dergiyi. İkisini alıp:

“Kolay gelsin.”

“Teşekkürler.”

Ardından hızlı adımlarla D&R’dan çıktık. Ezgi bana dik dik bakıyordu:

“Ne var?”

“REZİL OLDUK NESİ Mİ VAR?”

“Off bugün hiç moralim yerinde değil. Başlarım rezil olmaya.”

“Sorunun zaten para olmadığını biliyordum. Başka bir sorun mu var aşkım?”

“Yok.”

“Evet var.”

“Yok dedim ya.”

“Gözün seğiriyor. Seni tanımıyor muyum?”

“Of tamam kafeye geçince anlatırım.”

Kahve dünyasına geldiğimizde sıraya geçtik. Ezgi bana doğru merakla bakıyordu.

“Baran’ın babası annemi öldürmüş.”

“Ne?”

“Hıhım. Babam annemi değil. Şerefsiz Murat öldürmüş.”

“…Ne diyeceğimi bilemedim, bu gerçek mi?”

“Evet, dün babam eve geldi ve bize kamera kaydı izlettirdi.”

“Derdi neymiş de eve kadar gelmiş?”

“Kendini kanıtlaması. Boş yere 5 yıl hapis yattığını açıklamaya gelmiş.”

“Çok saçma.”

Sıra bize geldiğinde Ezgi sipariş verdi.

“Bir tane ice Chocolate Mocha ve?”

“Bir tane de ice Americano.”

“Tamamdır, 342 lira.”

Ezgi kendisi ödedi ve ardından kahvenin yapıldığı yerde beklemeye başladı.

“Sonra bize kamera kaydı açtı gösterdi meğerse annemi o değil Murat piçi öldürmüş. Şimdi sinirden gerçekten ağlayacağım.”

“Yaaa sakın ağlama bak. Olay geçip gitmiş. Uzun zaman sonraki anneni düşünme şimdi. Biliyorum kafandan atmak zor olabilir ama bu halini görse varya çok üzülürdü.”

Sipariş geldiğinde kahveleri elimize aldık, ardından kahve dünyasından çıkıp dışarıda gezip kahve içerek oturmaya yer arıyorduk.

“Neyse konuyu kapatalım da biraz senden konuşalım. Babanla aran nasıll?”

“Eh, benimle değil de daha çok annemle vakit geçiriyor ki bu durumu hiç de bozuntuya vermiyorum. Bence en çok annem onunla olmayı hakkediyor.”

“Elbette.”

Telefonuma bildirim geldi. Ezgi de bana bakarak:

“Açsana.”

“Dur şu parka gidip çimenliklere oturup da bakalım.”

“Tamam.”

Hızlı adımlarla Açık AVM’nin parkına gittik. Orası çimenler ve çocuk oyuncaklarıyla doluydu. En yakın ağacın gölgesine geçip oturduk. Kahveleri de yanımıza bıraktık. Telefonuma gelen bildirimi görünce ağzım açık kaldı.

“Oha!”

“Ne oldu?”

“Eskiden hoşlandığım çocuk vardı ya?”

“Hangisi acaba?”

“Kerem.”

“Şu eski evinizin karşı sitesinde ki çocuk mu?”

“Hıhı.”

“Ne yazmış?”

Telefonumdan instagrama girdim ve bana ne yazdığına baktım. Bir yandan sesli bir şekilde Ezgi’ye okuyordum:

“Naber güzellik beni hatırladın mı?”

“Kanka ben bu çocuktan reddedildiğim günden beri nefret ediyorum. Hangi yüzle bana yazmış acaba?”

“E yazsana.”

“Ne diye bana yazdın?”

“Ooo sakin ol, buluşalım mı diye sorucaktım.”

“Siktir git bir daha da bana yazma anladın mı? Yoksa sonunu çok fena getiririm.”

“İşte o mümkün değil. Sen benden istediğin kadar uzak dur ben hep seni izleyeceğim.”

“BU KENDİNİ NE SANIYOR DA BANA ASILIYOR?!”

“Tamam kanka engelle sakin ol. Sinirlenmene değer mi?”

“Değmez elbet-“

“Kim o!?”

Arkama dönüp baktığımda Baran duruyordu. Yüzünde sinirli bir ifade vardı bana aynı soruyu tekrar yöneltti:

“Yonca kim o dedim.”

“Sanane?”

Eliyle yüzünü sıvazladı ardından bana doğru gözlerini kenetleyerek:

“Sen bana söylemezsen eğer ben onu kendim bulursam sonu çok kötü olur.”

“Sana ne oluyor ya hayırdır? Abim misin sevgilim mi?”

“Sevgilinim diyelim tamam mı söylemeyecek misin o zaman?”

“Sen önce bir yerini bilde sonra başkalarını gebertirsin. Şimdi söyle babanın annemi öldürdüğünü biliyor muydun?”

“…”

Sessizlik oluştu. Ezgi dikkatle bizi dinliyordu. Bende Baran’ın karşısında dikilmiş ona bakıyordum. Benden gözleri ayrılmadan cevap verdi:

“Evet.”

“Evet ne?”

“Biliyordum.”

“Ve bize hiçbir şey söylemedin öyle mi Baran?”

“Söyleseydim eğer babam ölürdü.”

“NE YAPSAYDIK? ÖZÜR DİLEMESİNİ Mİ BEKLESEYDİK?”

“Yonca sakin ol.”

“Olamıyorum Ezgi olamıyorum gerçekten şaka gibi. Beni el bebek gül bebek büyüten annemin katilini koruduğu için ben öksüzüm.”

“Sence tek sorun babam mı?”

“Başka sorun neymiş?”

“Senin baban.”

“Babamı bu işe karıştırma. Adam suçsuz diye 5 yıl hapis yatmış. Onun hayatı değil senin babanın hayatı bitmeliydi.”

“Bak gördün mü sende kendi babanı savunuyorsun. Peki ya babanın öldürdüğü aileler? Onlar suçlu muydu? Hadi diyelim ki suçluydu ya çocukları olan kişiler?”

“Senin babanda farksız değil.”

“Baran abi git lütfen nereye gidiyorsan. Yoncayla bende eve gidelim Yonca hadi.”

“Bir dakika Ezgi. Bu konu nereye varacak ona bakıyorum.”

“Peki ya abin?”

“Ne diyorsun be?”

“Oda bir katil. Peki o niye içeride değil, sen niye onu koruyorsun?”

“ÇÜNKÜ O BENİM ABİM GERİZEKALI! BENİM İÇİN İNSAN ÖLDÜRDÜ! ANLADIN MI BOŞ YERE KİMSEYİ ÖLDÜRMEDİ. ÖLDÜRMEZ!”

“İşte bak abin diye onu da koruyorsun. Bende burada babamı koruyorum anlayabiliyor musun beni Yonca? Arada bir fark yok.”

“VAR İŞTE VAR ANLA SENDE ŞUNU! SENİN BABAN, MASUM, SUŞSUZ BİR KADINI ÖLDÜRDÜ!”

Elimle yavaşça gözlerimden akan gözyaşlarını sildim. Ardından konuşmaya devam ettim.

“O kadın…”

Sesimde titreme vardı. Hayattaki en nefret ettiğim şeylerden biri.

“O kadın… senin annen gibiydi be annen. Annen ölünce seni de o büyüttü. Asla seni ayırmadı. Seni çocuğu gibi gördü. Sen o kadının masumca öldürülmesine birşey demiyorsun çünkü benim annemin katili senin baban olduğu için öyle mi ben bunu mu anlıyorum?”

“Sebeplerini bilmeden konuşuyorsun Yonca işte. Sendeki sorun da bu.”

“Ben mi sorunlu oldum şimdi!?”

“Yonca hadi gidelim!” (Ezgi)

“Ne diyorsun sen be Baran sorunlu ben miyim!? Defol git yanımdan sakın Bşr daha da benimle görüşme.”

Ezgi artık kolumu tutarak beni çekiştirdi. Yolda yürürken karşıdan gelen Kerem’i gördüm. Saçımı büyük bir hışımla geriye atıp Ezgi’ye dönerek:

“ALLAHIM BİTMİYORLAR EZGİ GÖRÜYOR MUSUN! Bitmiyorlar ya. Süpriz yumurta gibi biri gidiyor, öbürü geliyor.”

Kerem gelip kolumu çekiştirdi.

“Ne yapıyorsun bırak kolumu!”

“Yürü Yonca konuşacağız. Beni dinlemiyorsun ya şimdi dinlersin.”

Ezgi hızlıca onu benden uzaklaştırıp itti.

“Derdin ne lan senin!? Yürü git.”

“Bırak Ezgi. Yoncayla konuşucam sadece.”

“Bırak beni!”

Ardından Kerem’e büyük bir yumruk geldi. Tabii o yumruğu ben atmadım.

“Senin kolunu kopartırım lan!”

“Lan sen kimsin bela mısın nesin?!”

“Belan değildim ama şimdi olucam oğlum.”

Baran Kerem’i büyük bir hışımla yumrukluyordu. En sonunda araya girip Baran’ı iterek:

“Ne yapıyorsun sen ya!”

“Ne yapıcam heriften seni koruyorum!”

“Sence ben kendimi koruyamıyor muyum!”

“Yok baya bi kendini korumanı bekledim. Baktım ki koruyamıyorsun ben bir el atayım dedim.”

Ardından Baran yerdeki Kerem’in yakasından tutup havaya kaldırıp tekrar bir yumruk attı. Artık bu duruma çok sinirlenmiştim ve öfkeyle:

“BARAN YETER ARTIK KENDİNE GEL!”

“GELEMİYORUM TAMAM MI GELEMEM! SENDE ŞU HERİFİ KORUMAYI BIRAK!”

“Ya o benim sevgilimse!?”

Baran’ın yüzünde sinsi bir sırıtır belirdi.

“İşte, o zaman onu komaya sokarım.”

Tam bir tane daha yumruk atıcakken, güvenlik geldi ve Baran’ın kolundan tutarak:

“Çıkın dışarı lütfen insanların huzurunu kaçırıyorsunuz.”

“Bırak lan kolumu kendim çıkarım.”

Baran kolumu tuttu. Ona doğru bakarak:

“Hayırdır? Bıraksana kolumu!”

“Yonca arabaya geçin hadi.”

“Yürüyebiliyorum senin bırakmana ihtiyacım yok.”

“Ezgi şu arkadaşına bir şey söyle abicim.”

“Ya Yonca gel gidelim artık.”

“Sende mi Ezgi ya?”

“Hee Ezgi de ya.”

“Sen sus, sen sus konuşma.”

“Pekala.”

“Kardeşim beni bir kere kırmasan da gitsek ya otobüs parası vermek istemiyorum.”

Baran güldü. Ben ise Ezgi’ye doğru bakarak:

“Bunun hesabını sonra sorarım ama ben sana.”

“Tamam sorarsın hadi gidelim artık.”

Arabaya doğru yürüdüğümüzde Kerem bana bir mesaj atmıştı. Baran bildirim sesini duyunca bana doğru baktı ve resmen bir hayırdır bakışı atar bir şekilde bana bakıyordu:

“Ne var ne öyle bakıyorsun?”

“Kim sana mesaj attı?”

“Sanane.”

“Bak Yonca, o piç mi yazdı sana?”

“Sanane.”

“Ben Ezgiyi bırakınca bunun hesabını sana sorarım.”

Arabaya bindiğimizde telefonumdan gelen mesaja baktım:

“O şerefsiz ölücek sende bunu seyredeceksin.”

*Kerem kullanıcısı engellendi…*

İçimde kötü bir his vardı ama hala çözemedim.

OKUYAN HERKESE ÇOK TEŞEKKÜR EDERİMM, VE ŞUANDA KAFAMDA HİÇ FİKİR YOK BANA YORUM ATAR MİSİNİZ? Fikir olursa çok sevinirim ve sizce seri nasıl gidiyor?? :)

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

2okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…