Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 4Şu an: 2. Bölüm

Uyandığımda başım çok kötü ağrıyordu. Etrafıma baktım. Nerdeydim ben? Ne olmuştu bana? Allah kahretsin. Neredeydim ben! Ne oldu da buradaydım? Hiçbir şey hatırlamıyorum. Sadece Ezgi’nin doğum günündeydik. Eee sonra? Hadi Yonca çalıştır şu saksıları. Offf hiçbir şey hatırlamıyorum. Bulunduğum yer bizim otelin odasıydı. Bunu anlayabilmiştim. Ama beni kim getirdi? Abimler mi? Hayır onların bir işi vardı. Ezgi olabilir mi? Belki de, neden bilmiyorum ama içimi büyük bir tedirginlik bırakmıştı. Ben zaten rahat duramam bu yüzden gidip ezgiyi aradım:

Çalıyor…
Çalıyor…

Açtı…

-Alo?

-Alo ee günaydın Ezgim.

-Günaydınnn nasılsın?

-Eh fena değil.

-Ne oldu hayırdır? Hem sen hani beni arayacaktın dün? Aklım sende kaldı kaç kere aradım hatta.

Telefonumda arama kayıtlarına girdim. “Ezgim kişisi 8 cevapsız arama…”

-Görmemişim aşkım özür dilerim. Hem ben sana birşey sorucaktım.

-Sor elbet.

-Dün beni otel odasına sen mi bıraktın?

-Ne otel odası? Yoo, dün ikimiz de sarhoştuk. Sen eve gitmek istedin. Biz babamla seni bırakmak için baya ısrar ettik ama istemedin. Hatta abin alıcakmış demiştin.

Kalbim giderek hızlanmıştı. Doğru muydu bunlar? O zaman beni dışarıdan içeriye kim almıştı.

-Şaka mı yapıyorsun?

-E, yoo gayet ciddiyim. Aynen dediklerim gibi oldu. Allah Allah… acaba abin mi bıraktı?

-Bilmiyorum ki ama zannetmiyorum. Çünkü bana mesaj atardı. Ayrıca eve getirirdi.

-Yani tedirgin olmana gerek yok. Abinlerdir belki de yada bizimkilerdir de onlar da çıkmıştı benim doğum günümden sonra ama..

-Herhalde abimlerdir. Neyse sabah sabah seni de burada yorduk kusura bakma aşkım ailenle iyi eğlen tamam mı? Babanın değerini bil.

-Tamam, tamam hadi öpüyorum seni. Bana haber vermeyi unutma tamam mı?

-Tamamm, hadi görüşürüzz.

-Baybayy.

Telefonu kapatmıştım. Burası birinin odasına benziyordu boş bir oda değildi. Bundan eminim. Gidip dolapları karıştırdım. Çoğunluk erkek kıyafeti… NE! ERKEK KIYAFETİ? BU NE ALAKA ŞİMDİ? Hemen yataktan doğrulup odanın numarasına baktım, 326… bunu mırıldanarak söylemiştim. Resepsiyona doğru hızlı adımlarla yürüdüm ve vardığımda ilk sorduğum soru şuydu:

“326 numarada kim kalıyor?”

“Hemen bakayım Yonca hanım.”

Beklerken kadın elinde bir dosyayla parmaklarıyla sırayı izliyordu. En sonunda bulup şöyle konuşmuştu:

“Hah buldum.”

“Kimmiş?”

“Baran Karahan.”

NE NE NE NE?! KİMM! BARAN ABİM Mİ? Dur bir dakika buna neden bu kadar şaşırdım ki? Ama şimdi Baran abim ne alaka? Yutkunmuştum. Acaba yatakta onunla beraber mi… Saçmalama Yonca! Ona arayıp soramazsın… Abine sorsan… herhalde Baran’ı benim gibi yanlış anlayıp dövebilirdi… peki ya bizimkiler… onlar olsa benimle dalga geçip hemen abime yetiştirirlerdi.. bu durumda tek Ezgi kalıyor. Zaten o beni tek rahatlatan kişiydi. Telefonumu elime alıp Ezgi’ye mesaj atarken resepsiyon görevlisi Ayça endişeyle bana bakıyordu.

“İyi misiniz Yonca hanım? Bir sorun mu var?”

“Ha yok, iyiyim merak etme teşekkür ederim.”

“Rica ederim. Sadece yüzünüz biraz beyaz kesilmiş gibi de o yüzden sormak istedim.”

Telefonumun kamerasını açıp yüzüme baktım. Ayça haklıydı, yüzüm bembeyaz’dı. Korkudan mı endişeden mi bilemiyorum.

“Dün gece çok başım ağrıyordu, hastaydım da o yüzdendir.”

Ayça resepsiyon dolabına eğilip bana bir kutu poşet çay vermişti. Bende ona gülümseyerek:

“Teşekkür ederim.”

“Birkaç tane alın isterseniz. Boğazınıza falan iyi gelir.”

“Çok sağol.”

Telefonuma dönüp girişteki herhangi bir koltuğa oturdum. Ezgi’ye mesaj attım:

-öğrendim knk.

Tam instagram’ı açıyordum ki mesaj geldi.

-kimmiş?

-Baran.

“Ezgim kişisi çevrimiçi…”

Oda şaşırmış olacak ki kısa bir süre bana yazmadı. Sonradan yazmaya başladı:

-Baran abim mi? Ne alaka?

-bilmiyorum knk hiçbir fikrim yok. Sorsam mı sormasam mı kararsız kaldım?

-bence sor sonuçta o seni odasına getirmiş galiba.

Haklıydı. Sormam gerekiyordu. Yoksa içimdeki bu sıkıntı ile yaşamaya devam edecektim.

-bence de, şimdi onu arayım sonra sana mesaj atarım.

-tmm aşkım bekliyorum.

Whatsapp’dan çıkıp kişilerime girdim. Baran’ın ismini bulup onu aramıştım.

Çalıyor…
Çalıyor…

Açtı…

-Alo?

-Alo Bran abi.

-Efendim?

-beni dün otel odasına getiren sen misin?

(Kısa bir sessizlik)

-evet benim.

-neden haber vermiyorsun? Korktum bende.

-neden korkuyorsun ki dün beraberdik ya.

-beraber mi?

-hatırlamıyor musun?

-yok, sadece Ezginin doğum gününde olduğumuzu hatırlıyorum.

-sarhoş olduğun için hatırlamıyorsundur.

Arkadan abimin sesi gelmişti.

-abicim, Cemil abini ara gelip seni alsın sen eve geldiğinde sana herşeyi anlatırız.

-peki.

Telefonu kapatmıştım. Çıkışa doğru yürüyüp şoför Cemil abimi aramıştım. Adam yaklaşık 3 dakika sonda geldi. Arabaya bindiğim gibi rahatlamıştım. Eve 5 dakika içerisinde varmıştım. İçeri doğru girdiğimde abim kapının önünde dertli dertli sigarasını içiyor ve biri ile mesajlaşıyordu. Beni görünce yanıma gelip sarıldı. Yüzünde büyük bir korku vardı. Ne olduğunu anlamamıştım.

“Abim iyi misin? Doğruyu söyle canını yaktı mı o herif?”

“Kim?”

“Doğru unuttuğunu unutmuşum içeri gel sana herşeyi anlatıcam.”

İçeri doğru yürüdüğümüzde Baran orta yaşta bir adamı yumruklasaya dövüyordu ata ise gülme krizine girmişti. İkisi de beni görünce durdu. Baran yanıma gelip sordu:

“Daha iyi misin?”

“Hatırlamıyorum ki?”

Adamın yüzüne bakınca… gözümün önünde birşeyler canlandı. O adam dün gece beni çekiştiriyordu. Bende perişan bir haldeydim. Korkudan iki adım geriye sendeledim. Yüzüm bembeyaz kesilmiş olucak ki abim ile Baran benim halimi görünce delirdiler ve adamı boğazlayıp yumruklamaya başladılar. Adam ağlayarak konuştu:

“Abi! Yapmayın ne olur! Çok özür dilerim! Lütfen bırakın beni!”

“Haa öyle mi? Siktir git lan, orospu çocuğu seni! Seni sikmeden hiçbir yere gitmiyorsun! Sen kimsin lan lolipop benim kardeşime dokunacak ha?!”

“Abi özür dilerim ne olur beni öldürmeyin!”

(Baran gülerek cevap verdi:)

“Yok öyle olum kolay kolay kurtulmak, öldürmeyeceğiz seni.”

“Ne?”

“Seni öyle bir süründürücez ki ölmek için Allah’a yalvaracaksın. Ama varya oğlum ecelin gelse bile seni kimse elimizden alamaz.”

Abim çalışanlardan birini çağırdı. Adam elinde tepsi ile geldi. Tepsinin üstünde pense vardı. Adam penseyi görünce çığlıklar attı.

“ABİ NE OLUR YAPMAYIN! NE YAPACAKSANIZ YAPMAYIN ABİ! KÖLENİZ OLAYIMM.”

Abim penseyi alıp adamın elini alıp parmağını ters büktü. Adam çığlık çığlığa evi yıkmıştı, Ata ise elinde çekirdekle olan biteni keyifle izliyor.

“Ne bağırıyon lan? Bu sadece bir parmağın bunun daha 9’u kopacak.”

“HAYIRR! YALVARIRIM YAPMAYIN! İMDAAT!”

“Siktirme lan imdadını.”

Yaklaşık yarım saat boyunca abimler adama eziyet etti. Sonra çalışanlara seslendi.

“Atın şu şerefisizi bodrum’a dediklerinin hiçbirini dinlemeyeceksiniz!”

Çalışanlar adamı kolundan tutup bodruma götürürken adam çığlığı ile evi inletiyordu, sonra çığlıklar yavaş yavaş kesildi.

“Abi?”

“Abicim?”

“Ben hala ne olduğunu anlayamadım. Sadece o adam dün gece yarısı beni kendine doğru çekmeye çalışıyordu?..”

Abim beni koltuğa oturttu. Yüzüme acı içinde bakarak konuşmaya başladı:

“Abim, sen bu hayatımdaki en önemli tek şeysin. Benim sen dışımda kimsem yok. Sen bana annemden kalan son yadigarsın. Seni asla ama asla bırakmazdım. Ama ilk defa boşluğuma geldi unuttum. Kendimden şuan o kadar nefret ediyorum ki. Eğer Baran olmasaydı..”

Eliyle yüzünü sıvazladı. Yüzünden sinirler ve hüzün aynı anda fışkırıyordu. Baran ise abime doğru ters ters bakarak konuştu:

“Deme lan öyle! Gerizekalı bunu bir daha sakın düşünme.”

“Abi… kendinden nefret etmeni gerektirecek bir durum yok. Sen benim yanımda olsan da olmasan da ben hep seni sevmeye devam edeceğim. Şimdi söyle bakalım bana ne oldu dün gece?”

“Baran anlatsın.”

“Dün ben şerefsiz babam yüzünden delirmiştim. Otelin yakınlarında dolaşıyordum ki geri dönüp sizi geri alayım diye. Sonra şu bodrumdaki şerefsiz seni ara sokakta kıstırıp taciz etti. Bende delirdim adamı bir üç posta dövdüm. Sende ağlıyordun yüzün bembeyaz kesilmişti, çok korkmuştum en sonunda bayıldın. Bende seni kucağıma alıp otel odasına taşıdım bu kadar.”

Abim, Baran’a ters ters bakarak sert bir şekilde soru sordu:

“Aynı oda da mı kaldın kan kardeşimle?”

Baya uzun bir sessizlik çökmüştü. Ata elinde çekirdekle sırıtarak bize bakıyordu. Elindeki çekirdeği alıp yere fırlattım ve ters bir cevapla:

“Gerizekalı, neye gülüyorsun?”

“Çekirdeğin ne suçu vardı?”

“Başlarım çekirdeğine konuyu değiştirme niye gülüyorsun?”

“Hiçç.”

(Abim dikkenerek:)

“Ne hiç lan? Bana bak hemen söyle aklından ne geçirdin?”

Ata telefonunu işaret etti. Arayan kuzeniydi. Gevşek bir sırıtmayla şöyle dedi:

“Benim gitmem gerek.”

Salondan koşarak ve hayvan gibi gülerek çıktı. Abim arkasından bir küfür savurdu. Sonra tekrar Baran’a dönerek sorusunu tekrarladı:

“Aynı oda da mı kaldınız Baran?!”

“Hayır Ayaz. Ben başka bir odaya geçtim. Onu da kendi odamda bıraktım.”

“Peki sen niye kendi odanda kalıp onu yeni bir odaya götürmedin?”

Soru çok mantıklıydı. Baran uzun bir süre düşündü. Sonra cevapladı:

“Ne biliyim kardeşim? Aklıma ilk benim odam geldi. Onu bıraktıktan sonra kendimin nerede kalacağını düşünüp başka bir odaya geçtim.”

Abim ona yan gözle bakıp televizyonu açtı. Ben ise içimden gülmüştüm. Çünkü bunların kavgaları çok sarıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

21okunma 3beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…