2.Bölüm

Merhaba! Ben Mine. En son Nehir’e babasının başına gelenleri anlattım ama Nehir yaşadığı yoğun üzüntüden dolayı bayıldı. Bayılması benim suçumdu çünkü konuya nasıl başlayacağımı bilemediğim için pat diye söyleyiverdim kızcağıza. Neyseki orda tıp okuyan biri vardı,ambulans gelene kadar Nehir’e neler olduğuna baktı.

Şuan Hastanedeyiz ve bekleme alanında herkes yakınlarını nasıl bir gerginlikle bekliyorsa bende Nehir’i çok gergin bir şekilde bekliyordum.

Kapıdan bir doktor çıktı,o doktor bana bakınca Nehir hakkında bir şey söyleyeceğini anladım.

“Merhaba,siz Nehir’in bir yakınımısınız?”

“Evet,en yakın arkadaşıyım.”

“Nehir hanımın durumu şuan iyi, psikolojik bir çöküş yaşadığı için bayıldı ama biraz sakinleşti,onu görebilirsiniz”

Doktorun söylediklerinden sonra Nehir’in yanına giderken bende doktorun peşinden gittim.

Uzun,sessiz bir koridorun ortasına geldiğimizde doktor sağ taraftaki odaya girdi. Bende peşinden odaya girdim.

Odaya girdiğimde Nehir odada kolumda serum ile yatıyordu. Hemen Nehir’in yanına geldim. Gözleri açıktı ama bana bakmıyordu,yeni uyanmış gibiydi,sanırım yaşadıklarını algılamaya çalışıyordu.

Hemşirenin “Yeni uyandı, birazdan kendine gelir.” sesini duydum. “Tamam” anlamında kafamı salladım ve Nehir’in kendine gelmesini bekledim.

Nehir’in annesi, babasının yaşadıklarını Nehir’e ve abisi Alparslan’a söylememi istedi,Alparslan işlerine yoğunlaştığı için arkadaşları çok yoktu ama ben Nehir’in en yakın tek arkadaşı olduğum için bunu söyleme görevi bana düşmüştü.

Nehir’e söylediğime göre Alparslan’da sıraydı. Önce Nehir’in ayılmasını bekleyecektim. Tam o sırada da ayılmıştı. Endişeyle nasıl olduğunu sordum; “Nehir,iyi misin!” Nehir gayet iyi gözüküyordu.

Bana gülümseyip “iyiyim iyiyim,bu kadar endişelenmene gerek yok.” dedi. Hemen gidip geri döneceğimi söyleyip odadan çıktım.

Kapının önünde Alparslan’ı aradım ve açmasını bekledim. Biraz bekledikten sonra aramayı açmıştı,ilk sözü ben söyledim; “Alo?”
“Alo? Efendim”
“Alparslan,şimdi sana attığım konuma gelmen gerek. Sana bişey söylemem gerekiyor.”
“Tamam konumu at geliyorum.” Telefonu yüzüme kapattı,hiçbirşey umurunda değilmiş gibi davranıyordu. Ama bunu takmadım,konumu ona gönderip hastaneden dışarı çıktım ve gelmesini bekledim.

Bir süre sonra arabasını hastanenin otoparkına park edip yanıma geldi. “Beni neden hastaneye getirdin,Nehir’e birşey mi oldu?”
“Herşeyi anlatıcam,ama nasıl anlatacağımı bilemiyorum,gene pat diye söyleyeceğim sanırım.”
“Neyden bahsediyorsun?”
“Aslında senin baban Kıbrıs’da kaybolmuş,üstelik bir denizde cesedi bulunmuş.”
“Ne!”
“Bunu Nehir’e söylediğimde çok yoğun üzüntüden bayıldı,şuan hastanede.”

Alparslan bir süre kaskatı kesilmiş gibi bekledi,sanki gözünün önünden yaşadığı birşey geçmiş gibi bir yere çok yoğun daldı. Sanırım travmalarını tetikledim,eğer bu da bayılırsa yine benim yüzümden olmuş olacak.
“Hey,iyimisin?” Sesimle kısa süreliğine irkilip kendine geldi.
“Nehir iyimi?”
“Evet,iyi,şuan beni bekliyor,senin geldiğinden haberi yok,seni onun yanına götürebilirim.” “
Tamam götür”

Hastane’ye gidip ona Nehir’in nerde olduğunu gösterdim,bende onunla beraber Nehir’in yanına gittim.

Odaya girdiğinizde Nehir,Alparslan’ı getirdiğimi görünce şaşırdı. Alparslan’ın duyduğu şeyler yüzünden morali bozuk gözüküyordu ama kardeşine moralinin bozuk olmadığını göstermeye çabalıyordu sanırım.
“Abi?”
“Noldu”
“Moralin bozuk gözüküyorsun,Mine sanada mı dedi?”
“Evet,banada dedi. Ama moralim bozuk değil,iyiyim ben.”
“Emin misin? Hiç iyi durmuyorsun.”
“Eminim.”

Aralarında derin bir sessizlik oluşunca kendimi açıklamak istedim;”Aslında size söylememi anneniz istedi,Alparslan işlerine yoğunluk gösterdiği için arkadaşı yok,Nehir’in de tek arkadaşı ben olunca bunu söyleme görevi bana düştü,bende bunu nasıl açıklayacağımı bilemediğim için pat diye söyleyiverdim,kusura bakmayın.” Pişmanlık içinde başımı yere eğdim.
“Niye açıklama yapıyorsun ki, senin bir suçun yok Mine.” Nehir benim moralimi düzeltmeye çalışıyordu ama ben çok mahcup hissediyordum.
“Ya,her neyse, ben sizi tek bırakayım hem dertleşirsiniz,iş okul derken belki birbirinizin yüzünüzü görmemişsinizdir. Ben gideyim” diyip hemen odadan kaçtım.

Hastaneden çıktıktan sonra telefonumdan saate baktım. Saat 8 olmuştu! Annem eve geç geleceğim için beni gebertecekti. Aceleyle eve doğru koşuşturmaya başladım.

Tam o sırada bir el ağzımı kapatıp beni durdurdu ve koluyla boğmaya çalıştı. Ben büyük bir endişeyle bağırmaya çalışıyordum ama arkamdaki artık kimse beni boğmaya çalışıyordu,bu yüzden sesimi çıkaramıyordum ve çok kötü astımım tutmuştu. Nefesim tamamen kesilmişti ve nefessizlikten başım dönmeye başladı,çok geçmeden nefessizlikten bayılmıştım ve bilinçaltım kapanmıştı.