Yağmur yağarken

Gökyüzünden dökülen her bir damla, sanki içimdeki üzüntünün öylece akıp gitmesi gibiydi. Yakından baktığımda küçük su dalgaları, uzaktan baktığımda ise gökyüzünde parıldayan yıldız gibi beni nasıl da hipnoz ederdi. İçimden o su birikintisinde zıplayıp kuru bir yer kalmayana dek ıslanmak geçerdi. Hipnozun bu etkisi, zihnimi sakinleştiren bir tür oyundu. Sırayla dökülen bu damlaların oyunuydu.

Sıradan bir günün içimdeki bu huzursuzluğu aynı değildi. Bu, bir bağın kopuşuydu. Arkadaşlığa, aileye ya da kendine, insan çevresine neden bencil olur ki? Bir başkasına neden değersiz hissettirir ki? Manevi bir bağın kopuşunun insanda bir rahatsızlık hissettirdiğini, yaşayana kadar bilmezdim. Bu hastalık zamanla geçer mi bilmiyorum. Sanırım kendime bile bencil olduğumda, onları nasıl da başımın üstünde tuttuğumu kendime bir kez daha hatırlatıp, “Evet, fazla değer verdim. Bu yüzden böyle oldu.” dedim. Var bende de hatalar. Hatasız insan var mı ki? İnsanı böyle değer verdiğine pişman ediyorlar, sonra da bir şey olmamış gibi davranıyorlar. İşte o bağ, o sırada çoktan kopmuş oluyor. Bu değersizliği yaşarken çok ama çok üzülüyorsun. Sonra zamanla o bağı unutuyorsun. Sanki yere düşen yağmur damlasından sonra diğer damlanın bıraktığı etki gibi hayatında küçük su dalgalanmaları oluşuyor ve her düşüşünde yeniden kalkıp devam ediyorsun.

Belki de insanın hayatında bazı bağların kopması, yağmurun toprağa düşmesi gibidir. İlk düştüğü anda iz bırakır. Küçücük bir halka oluşur ve o halka büyüdükçe büyür. Bir süre sonra suyun üzerinde birbirine karışan dalgalar gibi düşüncelerin de birbirine karışır. Ne olduğunu, nerede yanlış yaptığını, neden böyle olduğunu düşünür durursun. Aynı sorular zihninin içinde dönüp durur.

Sonra bir damla daha düşer.

Bir başka dalga oluşur.

Bir süre sonra ilk damlanın oluşturduğu dalgayı seçemezsin bile.

Sanırım insan da böyle iyileşiyor. Bir anda değil. Bir günde değil. Bir sabah kalkıp her şeyi unutmuş olarak değil. Hayatına düşen yeni damlalarla, yeni günlerle, yeni insanlarla ve kendinle yeniden kurduğun bağlarla yavaş yavaş.

Bazen geçmişte sana değersiz hissettiren insanları düşünürsün. Onların yanında kendini ne kadar küçük hissettiğini hatırlarsın. Bir zamanlar başının üstünde tuttuğun insanların seni nasıl da kolayca yere bırakabildiğini düşünürsün. Belki de en çok buna üzülürsün. Çünkü insan, verdiği değerin karşılığında aynı değeri görmek istiyor. Çok büyük şeyler beklemiyor aslında. Sadece hissettirdiği kadar değerli hissetmek istiyor.

Ama herkes senin gibi düşünmüyor.

Herkes senin verdiğin değerin farkında olmuyor.

Herkes bir bağı senin kadar önemsemiyor.

Bunu kabul etmek ise insanın kendisine verdiği en zor cevaplardan biri oluyor.

Çünkü bazı insanlar giderken yalnızca kendilerini götürmüyorlar. Onlarla birlikte kurduğun hayalleri, alışkanlıkları, konuşmaları ve sana bıraktıkları küçük anıları da götürüyorlar. Geriye ise bir sessizlik kalıyor. O sessizliğin içinde insan kendisini dinlemeye başlıyor.

Belki de ben en çok o sessizlikte kendimi duydum.

Yağmur yağarken dışarıya baktığımda aslında yalnızca gökyüzünü izlemiyordum. İçimde birikenleri izliyordum. Her damlanın yere düşüşünde bir düşüncemin benden uzaklaştığını hissediyordum. Her su birikintisindeki küçük dalgada, geçmişten kalan bir şeyin artık eskisi kadar canımı acıtmadığını görüyordum.

Bir zamanlar büyük bir acı olan şey, zamanla küçük bir hatıraya dönüşüyordu.

Sonra bir gün fark ediyorsun ki aynı insanları düşünürken artık eskisi kadar üzülmüyorsun. İçinde bir şey eksilmiyor. Kalbin sıkışmıyor. Sadece hatırlıyorsun.

Belki iyileşmek tam olarak budur.

Unutmak değil.

Hatırladığında canının eskisi kadar yanmaması.

Çünkü bazı bağlar kopar ve insan o bağın kopuşuyla birlikte kendisinin de parçalandığını düşünür. Oysa zaman geçtikçe anlar ki kendisi parçalanmamıştır. Sadece hayatında bir yere ait olmayan bir şey artık orada değildir.

Ve insan bazen kendisine verdiği değeri, başkasının ona vermediği değerin ardından öğrenir.

Ben de öğrendim.

Fazla değer vermenin kötü bir şey olup olmadığını hâlâ bilmiyorum. Belki de kötü olan fazla değer vermek değil, kendini o değerin içinde unutmak. Bir başkasını başının üstünde tutarken kendini yere bırakmak.

Belki bundan sonra önce kendimi hatırlamam gerekiyor.

Kendime verdiğim değeri, başkalarının bana verdiği değerle ölçmemem gerekiyor.

Çünkü bir insanın beni değersiz hissettirmesi, gerçekten değersiz olduğum anlamına gelmiyor.

Sadece o insanın bana verdiği değerin, benim kendime verdiğim değerden daha küçük olduğunu gösteriyor.

Yağmur hâlâ yağıyor.

Damla damla düşüyor gökyüzünden.

Her damla yere değdiğinde küçük bir dalga oluşturuyor. Birbirinin ardından gelen damlalar, öncekinin izini siliyor. Hiçbiri aynı yere aynı şekilde düşmüyor. Ama hepsi suyun üzerinde bir hareket bırakıyor.

Belki benim hayatım da böyle.

Bazı insanlar bir damla gibi geldi.

Bir iz bıraktı.

Bir dalga oluşturdu.

Sonra gitti.

Ben ise hâlâ buradayım.

Bazen ıslanıyorum, bazen üşüyorum, bazen olduğum yerde durup gökyüzüne bakıyorum. Ama yağmurun altında kalmanın da bir sonu olduğunu biliyorum artık.

Bir süre sonra yağmur diner.

Su birikintileri yavaş yavaş çekilir.

Dalgalar kaybolur.

Ve geriye sadece ıslak bir zemin kalır.

Belki de hayat, düşen her damladan sonra yeniden başlamaktır.

Bir damla düşer, bir dalga oluşur.

Bir bağ kopar, bir yara açılır.

Sonra başka bir damla düşer.

Başka bir dalga oluşur.

İnsan yeniden ayağa kalkar.

Ve yoluna devam eder.

Ben de devam edeceğim.

Çünkü artık biliyorum ki bazı damlalar beni ıslatmak için değil, içimde birikenleri temizlemek için düşüyor.

Ve belki de gökyüzünden düşen her damla, bana bir gün yeniden sakinleşebileceğimi hatırlatıyor.

Ben yağmuru izlemeye devam edeceğim.

Damlaların bıraktığı küçük dalgalara bakacağım.

Ve her dalgada kendimden biraz daha bulacağım.

Çünkü bazı şeyler kopar.

Bazı insanlar gider.

Bazı yaralar uzun süre kalır.

Ama insan, bütün bunların ardından yine de kendine dönebilir.

Tıpkı yağmurdan sonra toprağın kendine dönmesi gibi.

Tıpkı suyun, bütün dalgalardan sonra yeniden durulması gibi.

Tıpkı gökyüzünün, yağmurdan sonra yeniden aydınlanması gibi.