Canım 'a

Nasıl dayandın bu kadar acıya, canım? Bu yürek kor alev gibi içten içe yanarken, seni tüketirken ne yaptın da geçmedi? Yıllarca hüznünün yüzüne vurması, gözlerinin her zaman ağlayacakmış gibi bakması, kalbinin durmaksızın feryat ederek atması kadar çok şey mi yaşattın kendine? Niye böyle yaptın? Yıllar geçti de bir sen geçmedin. Acım hâlâ o günkü gibi taptaze, kanayan bir yarasın. Niye kabuk bağlamazsın ki sen, acım? Canıma bu eziyet yeter artık.

Hayatın anlamını bulamadım daha. “Canım, ne için duruyorum böyle?” derken seneler geçip gitti işte. Devam eden hayattı, uyum sağlayan bendim. Sen de benimle içimde tüten özlemdin, canım.

Bazen insanın kendinden bile sakladığı yaraları olur. Kimse görmesin diye üzerini örttüğü, adını anmaktan kaçtığı, geceleri sessizce hatırladığı yaralar… Benimki de öyleydi. Yıllar boyunca sustum. Herkes geçti sandı. Ben de geçti demeye çalıştım. Sanki bir şeyi yeterince uzun süre konuşmazsam, onu unutabilirmişim gibi davrandım. Oysa bazı acılar konuşulmadığında yok olmuyor. Sadece insanın içine daha derin yerleşiyor.

Ben büyüdüm sanıyordum. Meğer sadece acımı taşımayı öğrenmişim.

Eskiden canımı yakan şeyleri düşündüğümde nefesim kesilirdi. Şimdi ise aynı acıyı daha sessiz yaşıyorum. Belki de buna alışmak deniyor. İnsan her gün aynı yükü taşıyınca, bir süre sonra omuzlarının ağrıdığını unutuyor. Ama yük hâlâ orada. Her adımında seninle geliyor. Her gülüşünün arkasında biraz senden saklanıyor. Her “iyiyim” deyişinin içinde kendine bile itiraf edemediğin bir “değilim” oluyor.

Ben kaç kere “artık yeter” dedim kendime, bilmiyorum.

Kaç kere sabah uyandığımda bugün her şey değişecek diye düşündüm. Kaç kere aynaya bakıp kendime yeniden başlayacağıma söz verdim. Kaç kere geçmişi geride bırakacağımı sanıp aynı düşüncelerin içinde buldum kendimi… Sayamadım.

Belki de insanın en büyük savaşı geçmişiyle değil, geçmişin bugünkü hâliyle oluyor.

Çünkü olan biten çoktan bitti. İnsanlar hayatlarına devam etti. Sokaklar değişti, mevsimler değişti, yüzler değişti. Takvim yaprakları birer birer düştü. Ben ise bazı günlerde hâlâ aynı yerde kaldım. Sanki zaman herkes için ilerlerken benim içimde bir saat durmuştu.

Ve ben o durmuş saatin sesini yıllarca dinledim.

Tik tak…

Tik tak…

Her sesi bana kaybettiklerimi hatırlattı.

Bazen düşünüyorum da, acaba ben gerçekten geçmişi mi özlüyorum, yoksa geçmişteki hâlimi mi? O zamanlar kim olduğumu, neye inandığımı, neleri hayal ettiğimi… Belki de özlediğim şey bir insan değil. Belki bir zaman. Belki bir ihtimal. Belki de hiçbir zaman gerçekleşmemiş bir hayatın yasını tutuyorum.

İnsan gerçekleşmemiş şeylere de üzülür mü?

Üzülür.

Hem de bazen yaşanmışlardan daha fazla.

Çünkü yaşananın bir sonu vardır. Bilirsin. Ne olduğunu bilirsin. Ama yaşanmamış olanın sonu yoktur. “Ya olsaydı?” diye başlayan her cümlenin ucunda başka bir hayat saklıdır. İnsan o hayatların kapısını zihninde defalarca açıp kapatır.

Ben de yaptım bunu.

Defalarca.

“Ya o gün farklı davransaydım?”

“Ya biraz daha sabretseydim?”

“Ya gitmeseydi?”

“Ya kalsaydı?”

“Ya ben kendimi o kadar suçlamasaydım?”

Sonra fark ettim ki, bütün bu soruların içinde kendimi yıllarca cezalandırmışım.

Oysa ben de insandım, canım.

Hata yapabilirdim.

Yanılabilirdim.

Bir şeyi yanlış anlayabilir, birine fazla güvenebilir, birini gereğinden fazla sevebilirdim.

Bunların hiçbiri sonsuza kadar acı çekmeyi hak ettiğim anlamına gelmezdi.

Bunu anlamam çok uzun sürdü.

Çünkü kendime karşı hep başkalarına olduğumdan daha acımasızdım. Başkasının yarasını görsem sarardım. Başkasının gözleri dolsa nedenini sorardım. Başkası “dayanamıyorum” dese yanında otururdum. Ama sıra bana geldiğinde kendi elimden tutmayı bilmiyordum.

Kendimi hep en sona bıraktım.

Herkesin derdini dinledim, kendi içimdeki sesi susturdum.

Herkese “geçer” dedim, kendime diyemedim.

Şimdi ise içimde yıllardır susturduğum o sese dönüp bakıyorum.

“Buradayım,” diyorum.

“Artık seni duyuyorum.”

Belki acım hemen geçmeyecek. Belki bazı sabahlar yine aynı ağırlıkla uyanacağım. Belki bazı şarkılar, bazı kokular, bazı sokaklar beni yıllar öncesine götürecek. Belki bir kelime, hiç beklemediğim bir anda içimde eski bir kapıyı açacak.

Ama artık biliyorum.

Bir yaranın hâlâ acıyor olması, iyileşmediği anlamına gelmez.

Bazen iyileşmek, hiç acımamak değildir.

Bazen iyileşmek, acıdığında kendine kızmamaktır.

Ben artık kendime kızmak istemiyorum.

Geç kaldığım için, unutamadığım için, hâlâ özlediğim için, bazı geceler içimdeki boşluğu dolduramadığım için…

Kendimi affetmek istiyorum.

Çünkü yıllardır başkalarından beklediğim merhameti kendime vermeyi unutmuşum.

Canım…

Belki hayatın anlamını hâlâ bulamadım.

Belki önümde ne kadar yol olduğunu da bilmiyorum.

Ama artık yolun tamamını görmek zorunda olmadığımı biliyorum.

Bazen sadece bir sonraki adımı bilmek yeter.

Bir sabah uyanmak…

Pencereyi açmak…

Temiz havayı içine çekmek…

Kendine kahve yapmak…

Bir kitabın sayfasını çevirmek…

Bir şarkıyı sonuna kadar dinlemek…

Birinin gülüşüne eşlik etmek…

Sonra bir gün fark etmek ki, uzun zamandır aklına gelmemiş.

İşte belki hayat böyle geri geliyor insana.

Büyük mucizelerle değil.

Küçük anlarla.

Sessizce.

Fark ettirmeden.

Ve belki bir gün, yıllardır içimde taşıdığım bu acıya dönüp baktığımda onun artık beni tüketmediğini göreceğim. Belki hâlâ benim bir parçam olacak ama bütünüm olmayacak.

Çünkü ben sadece acılarımdan ibaret değilim.

Ben yaşadıklarımdan ibaret değilim.

Ben kaybettiklerimden de ibaret değilim.

Ben hâlâ burada olan tarafım.

Hâlâ hayal kurabilen tarafım.

Hâlâ gülebilen, sevebilen, merak eden, yeniden başlayabilen tarafım.

Belki de yıllardır aradığım hayatın anlamı buydu.

Kendimi yeniden bulmak.

Geçmişi değiştiremeden onunla barışmak.

Ve en önemlisi, kendime yeniden “canım” diyebilmek.

Çünkü insan bazen bütün hayatı boyunca kendinden kaçıyor da, sonunda yine kendine dönüyor.

Ben de dönüyorum.

Yavaş yavaş.

Korkarak.

Eksilerek, tamamlanarak…

Ama dönüyorum.

Ve bu kez, geçmişte bıraktığım kendimi de yanıma alıyorum.

Çünkü onu orada tek başına bırakmaya artık gönlüm razı değil.