Acılarımızı toprağa gömeriz yağmurla birlikte topraktan kokusu çıkar ciğerlerimize dolar yüreğimiz sızlar... Canlarım cennetin en güzel yerleri sizin olsun 😔"

Acılarımızı toprağa gömeriz yağmurla birlikte topraktan kokusu çıkar ciğerlerimize dolar yüreğimiz sızlar... Canlarım cennetin en güzel yerleri sizin olsun 😔"

İnsan, en büyük acılarını hep susarak biriktirir. Anlatamadığı, kelimelerin elvermediği o ağır kederleri alır ve toprağın o sessiz, derin koynuna emanet eder. Sanır ki üzerini örttükçe hafifleyecek, toprağa gömdükçe unutulacaktır. Oysa toprak, kendisine emanet edilen hiçbir şeyi yok etmez; aksine saklar, büyütür ve vakti geldiğinde gökyüzünün sesiyle yeniden dile getirir.
Bir gün ansızın gök ağırlaşır, ince bir yağmur düşmeye başlar toprağa. İşte o an, toprağın bağrından yükselen o benzersiz kokunun ardında saklı olan şey sadece doğanın uyanışı değildir. O koku; toprağa sakladığımız gözyaşlarımızın, gömdüğümüzü sandığımız acılarımızın ve o derin hasretlerin kokusudur. Gökyüzünün yaşlarıyla toprağın nemi buluştuğunda, saklı kalan ne varsa hepsi birden ciğerlerimize kadar sokulur. Nefes aldıkça göğsümüz daralır, soluduğumuz hava bir hatıra denizine dönüşür.
Aramızdan ayrılanların boşluğu, zaman geçtikçe küçülmez; aksine biz o boşluğun etrafında büyümeyi öğreniriz. Yağmur her yağdığında, bu yüzden yüreğimizde ince ve tarifsiz bir sızı peydah olur. Toprak kokusu, bizi zamansız bir yolculuğa çıkarır; gidenlerin sesini, gülüşünü, dokunuşunu alır getirir yanı başımıza. Bir anlık o sızı, gidenlerin bizde hâlâ ne kadar canlı durduğunun en somut kanıtıdır.
Belki de sevmek, tam olarak bu sızıya razı olmaktır. Onları fiziksel dünyadan uğurlamış olsak da dualarımızda, hatıralarımızda ve toprağın her kokusunda yaşatmaya devam etmektir. Acı, toprağa gömüldüğünde bitmez; sadece daha zarif, daha sessiz ve daha kutsal bir duyguya dönüşür.
Bizler burada, her yağmur sonrası ciğerlerimize dolan o kokuda gidenleri anmaya ve özlemle anımsamaya devam edeceğiz. Gökyüzünün rahmeti üzerlerine olsun; cennetin en güzel, en huzurlu köşeleri onların ruhunu sarmalasın. Yüreğimizdeki sızı sönmese de biliyoruz ki; sevgileri daima bizimle, ruhları ise ait oldukları en güzel yerdedir.