Birlikte Yapmak ya da Yapmamak

Sevgili dostum,

İsterdim ki her şeyi birlikte yapalım. Birlikte gülelim, birlikte gezelim, birlikte kahve içelim, birlikte yeni yerler keşfedelim, hatta bazen hiçbir şey yapmadan yan yana oturalım. İnsan sevdiği insanlarla hayatın küçük anlarını paylaşmak istiyor. Çünkü bazı anlar, paylaşıldığında daha anlamlı geliyor. Bir kahvenin tadı, yanında sevdiğin biri varsa değişiyor; sıradan bir yürüyüş, güzel bir sohbetle hatırlanacak bir anıya dönüşebiliyor.

Ama galiba arkadaşlığın yalnızca “birlikte” olmaktan ibaret olmadığını da zamanla öğreniyorum.

Bazen yalnız kalmak istiyorum.

Hem de öyle biraz olsun değil; gerçekten kimseyi görmek, kimseyle konuşmak, hiçbir yere gitmek istemeyecek kadar yalnız kalmak… Telefonum çalmasın, bir yerlere yetişmek zorunda olmayayım, “Hadi çıkalım.” diyen biri olmasın istiyorum. Bir günümü yalnızca kendime ayırmak, sessizliğin içinde oturmak, düşüncelerimi dinlemek, belki bir kahve yapmak ve onu acele etmeden içmek istiyorum.

Bunun sevgisizlik olduğunu düşünmüyorum.

Aksine, bazen insanın kendisine duyduğu ihtiyacın bir göstergesi olduğunu düşünüyorum.

Çünkü arkadaşlık dediğimiz şey, iki insanın sürekli yan yana durması değil; birbirinin yanında olmadığı zamanlarda da birbirine güvenebilmesi. Bazen görüşmemek, daha az sevmek anlamına gelmiyor. Bazen biraz uzak durmak, ilişkinin nefes almasını sağlıyor.

Ben buna inanıyorum.

Çünkü bildiğim ve hayatımda hep uyguladığım bir şey varsa, o da fazla yakınlığın bazen tez uzaklık getirebildiği. İnsanlar birbirlerinin hayatının her anına fazlasıyla dâhil olduğunda, fark etmeden birbirlerinin alanını daraltabiliyor. Her planın birlikte yapılması, her boş vaktin birlikte geçirilmesi, her şeyin paylaşılması bir süre sonra güzel olmaktan çıkıp bir zorunluluğa dönüşebiliyor.

Ben arkadaşlığın zorunluluk gibi hissettirmesini istemiyorum.

Mesela bir gün buluşacağımız zaman, sanki mutlaka onun istediği saatte çıkmak zorundaymışım gibi hissetmek istemiyorum. “Şimdi çıkıyoruz, şimdi yemek yiyeceğiz, sonra kahve içeceğiz.” diye günümün tamamının başkasının planına göre şekillenmesini istemiyorum. Elbette birlikte plan yapalım, birlikte vakit geçirelim. Ama bazen de “Bugün istemiyorum.” diyebileyim. Bazen “Bugün evde kalacağım.” dediğimde bunun yanlış anlaşılmayacağını bileyim.

Çünkü insanın her zaman bir sebebi olmak zorunda değil.

Bazen sadece yorulmuştur.

Bazen insanlardan değil, kendisinden bile biraz uzaklaşmak ister. Gün boyunca duyduğu seslerden, konuşmalardan, sorumluluklardan, yetişmeye çalıştığı şeylerden yorulmuştur. Böyle zamanlarda ihtiyacı olan şey yeni bir plan değil, biraz sessizliktir.

Ben de bazen sessizliğe ihtiyaç duyuyorum.

Kimseye kırgın olmadığım hâlde kimseyle konuşmak istemediğim günler oluyor. Bir arkadaşımı sevmediğimden değil, onunla görüşmek istemediğimden değil; yalnızca kendime ayıracak bir parçam kalmadığı için. O gün biraz dinlenmek, düşünmek, kendi dünyamda kalmak istiyorum.

Ve bence gerçek arkadaşlık tam da burada belli oluyor.

Bir insanın yanında olmak kadar, onun yalnız kalma isteğine saygı göstermek de önemli. “Neden gelmiyorsun?”, “Neden benimle görüşmek istemiyorsun?”, “Beni artık sevmiyor musun?” gibi sorularla o yalnızlığı suçluluk duygusuna çevirmek yerine, “Tamam, ihtiyacın olduğunda buradayım.” diyebilmek…

Bence asıl yakınlık biraz da bu.

Çünkü sevdiğimiz insanların hayatında her zaman bulunmak zorunda değiliz. Onların her anına yetişmek, her planına katılmak, her düşüncesini bilmek zorunda değiliz. Bir insanın hayatında yer almakla, onun bütün hayatını kaplamak arasında büyük bir fark var.

Ben kimsenin bütün hayatı olmak istemiyorum.

Ben bir parçası olmak istiyorum.

Güzel bir parçası… İstediğinde yanında olabileceği, konuşmak istediğinde dinleyebileceği, birlikte gülebileceği ama yalnız kalmak istediğinde de arkasını dönüp gidebileceği bir dost olmak istiyorum.

Çünkü insan bazı şeyleri tek başına yapmayı da öğrenmeli.

Tek başına bir yere gitmeyi, tek başına kahve içmeyi, tek başına alışveriş yapmayı, bir kafede oturup etrafı izlemeyi, kendi kararlarını vermeyi… Bunların hepsi insana başka bir şey öğretiyor. İnsan yalnız kaldıkça kendisini daha iyi tanıyor. Neyi sevdiğini, neyi istemediğini, ne zaman yorulduğunu, ne zaman susmak istediğini fark ediyor.

Ve bence insanın özgüveni de biraz burada tamamlanıyor.

Her şeyi birilerinin yanında yapmaya alışınca, yalnız kaldığımızda ne yapacağımızı bilemez hâle gelebiliyoruz. Oysa insan kendi başına da iyi vakit geçirebildiğini gördüğünde kendisine başka türlü güvenmeye başlıyor. “Ben bunu tek başıma da yapabilirim.” diyebilmek, küçücük gibi görünen ama insanın içinde büyük bir yer açan bir cümle.

Belki de bu yüzden bazen yalnız kalmak istiyorum.

Kaçmak için değil.

Kendime dönmek için.

Benden uzaklaşmak için değil, kendime biraz daha yaklaşabilmek için…

Bunun arkadaşlıklarımızı azaltmasını değil, aksine daha sağlıklı hâle getirmesini istiyorum. Çünkü birbirimize ait olmadığımızı, birbirimizin hayatına mecbur olmadığımızı ve birbirimizi sürekli görmek zorunda bulunmadığımızı bildiğimiz zaman, birlikte olduğumuz anların değeri de artıyor.

Birlikte olduğumuz zaman gerçekten istediğimiz için olalım.

Birbirimizi görmek bir görev olmasın.

“Bugün görüşmemiz gerekiyor.” değil, “Bugün seni görmek istiyorum.” diyebilelim.

Aramızda biraz mesafe olsun.

Ama bu mesafe soğukluk olmasın.

Aksine, birbirimize nefes alacak kadar alan bırakan bir mesafe olsun.

Çünkü belki de bazı arkadaşlıkların uzun sürmesinin sırrı, birbirine ne kadar yakın durduğunda değil; birbirine ne kadar alan bırakabildiğinde saklıdır.

Ben hâlâ birlikte bir şeyler yapmayı seviyorum. Hâlâ sevdiğim insanlarla kahve içmek, uzun uzun konuşmak, gülmek, gezmek ve hayatın küçük anlarını paylaşmak istiyorum. Sadece bütün bunların arasında kendime ait küçük bir alanım da olsun istiyorum.

Bazen birlikte yapalım.

Bazen de yapmayalım.

Bazen yan yana olalım.

Bazen birbirimizden biraz uzak duralım.

Ve birbirimizi kaybetmeden, birbirimizin alanına saygı duymayı öğrenelim.

Çünkü belki de gerçek yakınlık, hiç ayrılmamak değil; araya biraz mesafe girdiğinde bile birbirimizin yerini kaybetmemektir.