VEDASIZ

Bazen, veda edemediklerinle kafandaki düşüncelerinde, zihninin en sessiz ve kuytu köşelerinde tekrar tekrar buluşursun. Zamanın büküldüğü, o anın hep aynı saniyede asılı kaldığı yerdir orası. Tıpkı o hastane koridorunda, asansöre doğru itilen sedyenin gıcırtısını hâlâ kulaklarımda duyduğum gibi...
​Anneannem... Ameliyathaneye giderken sedyeyi asansöre doğru sürüyorlardı. Giderken bize son kez el salladı. Biz de ona... Ağlamamak, o anın ağırlığını daha da artırmamak için kendimi öyle bir zor tutuyordum ki. İçimdeki o çocuk sesini bastırıp duruyordum; çünkü onun çok güçlü olacağına, sağ salim, ayağa kalkıp o ameliyattan çıkacağına inandırmak istiyordum kendimi. Çocuktum ve dünyadaki en güvenli limanımdı o, sevdiğim tek kişiydi, anneannemdi. Onu o masum ve savunmasız haliyle sedyenin üzerinde görmek, ruhumda kapanmayacak derin bir yara açmıştı.
​Sonra yoğun bakıma alındı. Günler umutla korku arasında ince bir ipte yürür gibi geçti. Biz ise o inatçı umuda tutunarak, birlikte yaşadığımız evi onun için pırıl pırıl temizlemiştik. İyileşecekti, eve gelecekti, her şey eskisi gibi olacaktı.
​Ta ki o telefon çalana, o acı ölüm haberi verilene kadar...
​O an, kelimelerin bittiği, zamanın durduğu yerdi. Derin bir sarsıntıyla, içimdeki her şeyin çöktüğünü hissederek gözlerimden dökülen yaşın o dayanılmaz ağırlığıyla öylece bükülüp kalakaldım. Şimdi eksildim işte. Hani eve gelecekti? Hani tekrar kaldığımız yerden, o yarım kalan neşemizle yaşantımıza devam edecektik? İçimdeki bütün o saf umutla birlikte yaşadığım bu büyük kayıp, avuçlarımın kayıp gittiği gibi yitip gitti.
​O son el sallama... Meğer o gidiş, dönüşü olmayan bir yolculuğun başlangıcıymış. Veda edememek, işte insanın içini en çok bu acıtır; içi çöker insanın, nefesi daralır. O kınalı ellerine, o hayatı boyunca hep bizi sarmalamış şefkatli ellerine son bir kez öpücüğümü konduramadım o zaman.
​Sonunda, onu yıkamaya gittiğimizde dokunabildim o ellerine. Buz gibi bedeninin yaralarına baktığımda, göz kenarlarında kurumuş yaş izlerini gördüğümde dünya başıma yıkıldı. İçten içe dolan, boğazımda düğümlenen gözyaşlarımla yüzüne baktığımda, onu sanki hafif, huzurlu bir şekilde gülümser gibi gördüm. İşte orada, o soğuk tene dokunurken vedalaştım onunla. Hayatın bana atığı en sert kazıkla, en acı gerçekle yüzleştim.
​Bazen umut ettiğin, yaşayacak dediğin, "olacak" dediğin ne varsa, hayatın sillesiyle olamayabiliyor. İnsan hayatın boyunca her şeye hazırlıklı olduğunu zanneder, felaket senaryoları kurar ama sevdiklerinin ölümünü düşünmekten, o ihtimalle yüzleşmekten hep korkar, kaçar. Halbuki iş başına gelince, o acı gerçeği bizzat tadınca anlıyor insan; bir vedanın, elini bir kez daha sıkabilmenin kıymetini...
​Şimdi geçmişin o sisli yollarında, zihnimin labirentlerinde dolaşıp duruyorum. O anı başa sarıp tekrar tekrar vedalaşmak, aklımın bana oynadığı hem en acımasız hem de tek teselli oyunu sanki...
​