Bölümler 4Şu an: Evlilik teklifi
- 1 Biten Özlem3.171 kelime
- 2 Yeniden karşılaşma872 kelime
- 3 Evlilik teklifi2.008 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 Birlikte son an889 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ahmet’in Ağzından
Dün Ceylan’ımı bıraktıktan sonra eve geldim. Çok yorulmuştum ama hayatımın her anında hissettiğim bütün yorgunluğun onunla geçmesini istiyordum.
Annem, ablam ve kız kardeşim avluda oturmuş sohbet ediyorlardı. Yanlarına doğru ilerledim.
— Ahmet oğlum, nerelerdesin? Yüzünü gören cennetlik oldu!
— Anne, Ceylan’ımlaydım. Nerede olacağım?
Tüm ailem Ceylan’ı biliyordu. Ama ceylan ailemin onu bildiğini bilmiyordu .Onlara o kadar çok bahsetmiştim ki fotoğrafını bile defalarca görmüşlerdi. Fakat henüz yüz yüze tanışmamışlardı. Bir tek kız kardeşim Elif tanışmıştı onunla.
— Anne, vallahi abim daha evlenmeden bütün hayatını Ceylan yengeme adamış. Hele bir evlensin, abimi bir daha asla göremeyiz!
— Kızım, bir evlensin de ben görmemeye de razıyım. Yirmi sekiz yaşına geldi, hâlâ bekâr!
Gülümseyerek anneme döndüm.
— Aslında anne, ben de sizinle bu konuyu konuşmak istiyordum.
— Hangi konuyu oğlum?
— Anne, yarın Ceylan’a evlilik teklifi edeceğim.
Dememle annemin zılgıt çekmeye başlaması bir oldu.
— Anne, ne yapıyorsun? Dur, dur! Gecenin bu saatinde insanları uyandıracaksın!
Zar zor susturabildik.
— Sonunda! Ablasının gülü ya! Yıllardır bunu bekliyoruz. Allah mesut etsin.
— Sağ ol ablam.
Annem yeniden söze girdi.
— Oğlum, iyi hoş da biz önceden Ceylan kızımızla tanışmasak mıydık? Sonra teklif et, ne yapacaksan yap.
— Anne, önümüzde çok zaman var. O sizi zaten tanıyor. Siz de mutlaka tanışırsınız.
Elif merakla bana döndü.
— Ee abim, nasıl teklif edeceksin?
— O da bana kalsın. Abisinin prensesi, aklımda bir şeyler var.
Biraz daha sohbet ettikten sonra ayağa kalktım.
— Hadi ben kalkayım. Sizin sohbetinize doyum olmaz. Sabah da erken çıkacağım, kahvaltıya beklemeyin beni.
— Hadi, iyi geceler.
Elif’i öpüp odama doğru ilerledim.
Bu gece nasıl uyuyacağımı gerçekten bilmiyordum. Heyecandan gözlerime uyku girmiyordu. Teklifin bütün detaylarını defalarca düşündüm. Her şeyi en az yirmi kere kafamda canlandırdıktan sonra sonunda uykuya daldım.
Sabah saat yedide uyandım. Önce şirkete gittim. Bugün yalnızca birkaç toplantım vardı. Onları da hallettiğimde saat on ikiye geliyordu.
Şimdi sıra, evlilik teklifi için dünden temizlettiğim bağ evini hazırlamaya gelmişti.
Ceylan’ım abartıyı pek sevmezdi. Ben de bu yüzden her şeyi sade ama güzel tutmaya karar vermiştim. Birkaç çeşit yemek hazırlayıp, etrafı kırmızı güller ve mumlarla süsleyecektim.
Hemen çarşıdaki çiçekçiye giderek istediğim bütün siparişleri verdim. Bir saate hazır olacağını söyleyince çiçekçinin hemen yanındaki arkadaşımın kafesini gördüm. Aklıma bir fikir daha gelmişti.
Ceylan’ım buranın pastalarına bayılırdı. Ona buradan bir pasta yaptırabilir, üzerine de aklımdaki yazıyı yazdırabilirdim.
Kafe çok kalabalık değildi. Bordo renginin hâkim olduğu, oldukça şık bir şekilde dizayn edilmişti. Tam arkadaşıma selam vermek için odasına doğru ilerliyordum ki arkamdan Yasin’in sesi geldi.
— Ahmet!
Dönüp selamlaştık, ardından bir masaya oturduk.
— Senin yolun düşer miydi buralara be Ahmet’im? Yüzünü gören cennetlik!
— Haklısın kardeşim, iş güç… Valla vakit bulamıyorum pek.
— Hayırdır, bir şey mi oldu?
— Senden bir şey isteyecektim Yasin.
— Buyur Ahmet’im, ne istersen.
— Ben Ceylan’a evlilik teklifi edeceğim de…
— Ooo! Hayırlı olsun kardeşim! Sonunda seni de kaybediyoruz desene!
Deyip ayağa kalktı, gelip bana sarılarak tebrik etti.
— Ne yapabilirim senin için?
Tam o sırada Ceylan aramaya başladı. Telefonum masanın üzerinde duruyordu. Ekranda onun adını gördükçe içimden gülümsemek geliyordu ama bilerek açmıyordum.
— Ceylan buranın pastalarını çok seviyor. Onun için iki kişilik bir pasta istiyorum. Üzerinde de “Benimle evlenir misin?” yazsın, Yasin’im.
— Emrin olur Ahmet’im! Sen istersin de ben yapmaz mıyım?
— Ne zamana hazır olur peki?
— Bir saate hazır olur kardeşim. Bir saat sonra gel, alırsın.
— Tamam, eyvallah. Ben bir lavaboya uğrayıp geleyim.
Lavabodan döndükten sonra Yasin’le vedalaşıp kafeden ayrıldım.
Evet, şimdi market alışverişi sırasıydı.
Tam arabayı çalıştıracakken Ceylan’ımdan gelen aramayı gördüm ve ister istemez sırıttım.
Kurban olduğumun en gıcık kaptığı şey, aramalarına cevap verilmemesiydi. Ben de akşama kadar telefonlarını açmayacak, ardından ona sadece bağ evine gelmesini söyleyen bir mesaj atacaktım. Beni merak edip sinirle parçalamak için hemen geleceğine emindim.
Market alışverişimi de tamamladıktan sonra AVM’ye doğru yola çıktım.
Bu sefer de Ceylan’ıma giyeceği birkaç parça kıyafet almam gerekiyordu. Şimdi sinirden hazırlanırken bile uğraşmayacak, kesinlikle en rahat kıyafetlerini giyip gelecekti. Sonra da bütün hayatım boyunca hazırlanmadığı için bana trip atacaktı.
AVM’yi dolaşıp en güzel parçaları seçtim.
Ceylan’ımla her fırsatta birlikte vakit geçirirdik. Alışverişlerimizi bile çoğunlukla beraber yapardık. Onun dolabındaki de benim dolabımdaki de kıyafetlerin çoğunu birlikte seçmiştik. Bu yüzden hem zevkini hem de bedenini benden iyi kimse bilemezdi.
Alışverişimi bitirdikten sonra sırayla önce çiçekleri, ardından pastayı aldım ve bağ evine doğru yola çıktım.
Ceylan’ım hâlâ ısrarla aramaya devam ediyordu. Ona cevap vermemek beni gerçekten zorluyordu. Fakat mesaj atmama daha iki saat vardı. O zamana kadar sabretmeliydim.
Bağ evi şehir merkezinden yaklaşık kırk dakika uzaklıkta, ormanın içinde, oldukça sakin bir yerdeydi. Sonunda ulaştığımda hemen hazırlıklara başladım.
Girişi kırmızı güller ve mumlarla süsledim. Ardından masayı güzelce hazırladım. Yemekler de bir saate hazır olacaktı.
Evet, şimdi sabahtan beri beni yaklaşık iki yüz kere arayan güzelime mesaj atma vaktiydi.
Telefonumu elime alıp kısa bir mesaj yazdım.
bağ evine gel. Konuşmamız gerekiyor.
Mesajı gönderir göndermez mavi tik oldu. Şaşırmadım.
Yazıyor…
Bir şeyler yazıyordu ama ne olduğunu merak etmemek için hemen internetimi kapattım. Biraz merak etsin, biraz da hızlı gelsin istiyordum.
Telefonumu cebime koyup hazırlanmak için odama geçtim
Ceylan’ın Ağzından
Ahmet sabahtan beri ne aramalarıma ne de mesajlarıma cevap veriyordu. Asla böyle bir şey yapmazdı. Ahmet ölüm döşeğinde olsa bile aramalarımı cevaplardı. Bir sorun olduğunu düşünüyordum. Böyle bir şeye sinirleneceğimi en iyi bilen kişi de Ahmet’ti.
Klinikte hızlı hızlı hastaları bitirmeye çalışıyordum. Bugün neredeyse her dakika için randevu verilmişti. Böylesine yoğun bir günde bir de bunu yaşamak beni daha da sinirlendiriyordu. Bir an önce hastaları bitirip şirkete gitmeliydim. Ahmet bu saatlerde mutlaka şirkette olurdu.
Saatler geçtikçe daha da meraklanmaya başladım. Ahmet’in sekreteri Ali’yi aradım ama bu sefer de o cevap vermedi. Ona da ulaşamayınca Ahmet’in kardeşi Elif’i aradım.
Şükürler olsun ki o açtı. Sesini duyunca biraz olsun rahatladım.
— Nasılsın Elifciğim, ne yapıyorsun, iyi misin?
— İyiyim Ceylan abla, evdeyim, oturuyorum. Sen nasılsın, neler yapıyorsun?
— Ben de iyiyim, sağ ol canım. Sana abinı soracaktım. Nerede biliyor musun? Telefonlarıma bakmıyor da.
— Abla, o şirkette. Sabah erkenden çıktı, bugün çok toplantısı vardı. O yüzden bakamıyordur. Döner sana.
— Tamam canım, hadi görüşürüz, sonra konuşuruz.
Telefonu kapattım.
Hayır, kesinlikle bu işte bir iş vardı. Ahmet her saat arardı, sürekli haberleşirdik. Gün içinde yaptığı her şeyi bana anlatırdı. Bu, asla Ahmet’in yapacağı bir şey değildi.
Ben bunları düşünüp Ahmet’i aramaya devam ederken odanın kapısı çaldı.
— Gel!
İçeri giren sekreterim Naz’dı.
— Hocam, hastanız geldi. İçeri aldım, sizi bekliyor.
— Tamam Nazcığım, geliyorum.
Deyip hastanın yanına gittim.
Birkaç hastaya daha baktıktan sonra sonunda işim bitmişti. Hemen önlüğümü çıkarıp şirkete gitmeye hazırlanıyordum ki tam o sırada Ahmet’ten mesaj geldi. Sinirle hemen mesaja tıkladım.
“Bağ evine gel, konuşmamız lazım.”
Bu mesaj beni daha da tedirgin etmişti. Hemen cevap yazdım.
“Neden aramalarıma dönmedin?”
Mesajım tek tikte kaldı.
Nasıl yani? İnternetini mi kapatmıştı? Ne oluyordu gerçekten?
Artık sinirden burnumdan soluyordum. Eşyalarımı alıp arabama atladım ve bağ evine doğru yola çıktım.
Bir saatin sonunda bitmek bilmeyen yolu tamamlayıp bağ evine ulaştım. Ahmet’in arabası dışında ortalıkta başka bir araba yoktu. Arabamı daha doğru düzgün park etmeden kapının önüne bırakıp indim.
Kapıya sertçe vurmaya başladım. Sinirden resmen kıpkırmızı olmuştum. Bütün gün bana neden böyle davranmıştı?
Kapı açılmadıkça daha da sinirleniyordum.
Nihayet kapı açıldı. Karşımda simsiyah takım elbisesiyle, elinde kocaman bir gül buketiyle sırıtarak bana bakan Ahmet duruyordu.
Bir an neye uğradığımı şaşırdım.
— Ne bu Ahmet? Niye telefonlarıma cevap vermiyorsun?
Hemen bana sarıldı.
— Şşşt, sakin ol güzelim. Sana sürpriz yapmak istedim sadece.
— Böyle sürpriz mi olur Ahmet? Sabahtan beri başına bir şey geldi diye aklımı oynatacaktım!
— Bak güzelim, karşındayım. Bir şeyim yok, çok iyiyim. Sen de sakin ol. Özür dilerim, bu kadar korkacağını tahmin edemedim.
Deyip alnımdan öptü.
— Geçelim mi içeri? Daha sürprizlerim var.
Elindeki buketi bana verip içeri geçmemi işaret etti. Kapıdan girince görünürde hiçbir şey yoktu. Tam salona doğru ilerleyecekken kapının hemen yanındaki merdivenlere yönlendirdi beni.
— Kurban olduğum, yatak odamdaki yatağın üzerinde sana aldığım kıyafetler var. Önce onları giy.
Hâlâ sinirim geçmemişti. Burnumdan soluyarak:
— Tamam.
Deyip gözlerimi devirdim ve üst kata çıktım.
Bu bağ evi Ahmetlerindi. İki katlı, kocaman bir yerdi. Ailesi ayda yılda bir gelir, birkaç gün kalırdı. Onlar olmadığı zamanlarda Ahmet’le buluşmak için sık sık buraya gelirdik. O kadar sık gelirdik ki Ahmet’in odasındaki dolap neredeyse tamamen benim kıyafetlerimle doluydu.
Ahmet’in odasının kapısını açıp içeri girdim. Yatağın üzerinde siyah, şık ve sade bir elbise ,yerde ise siyah topuklu ayakkabılar vardı.
Bunları görünce sinirim geçmişti. Gerçi kapıyı açtığı an yüzünü görünce de geçmişti.
Ben de buyum işte. Balıma kıyamıyorum. Bütün sinirimin geçmesi için onun yüzünü görmem yetiyor.
On beş dakika içinde hazırlanıp aşağı indim.
Merdivenlerden gelen ayak seslerimi duyan Ahmet, oturduğu yerden kalkıp bana doğru gelmeye başladı.
— Yavaş in Ceylan’ım, benim de kalbim var. Bu güzelliğe birden bakmaya dayanmıyor.
— Balım, hiç şirinlik yapma. Daha affetmedim seni.
— Gel yavrum, affettireceğim sana kendimi.
Deyip elimi tuttu ve salona doğru yönlendirdi. Tam kapının önüne geldiğimizde durdu.
— Hazır mısın güzelim?
— Hazırım Ahmet, aç artık, diye sitem ettim.
Kahkaha atarak:
— Sabret güzelim ya, niye bu kadar sabırsızsın?
Dedi. Ardından üçten geriye saymaya başladı.
— Üç, iki, bir!
Ve kapıyı açtı.
İçerisi o kadar güzeldi ki bir an ne diyeceğimi bilemedim. İçerideki bütün eşyaları kaldırtmıştı. Ortada beyaz örtülü bir masa, üstünde şandanlar iki sandalye ve etrafında . Yerin her tarafı güllerle ve mumlarla süslenmişti.
— Ya aşkımmm, çok güzel olmuş!
Deyip boynuna sarıldım.
O hemen benden ayrılıp sandalyemi çekti.
— Buyurun efendim, bugün emrinize amadeyim.
— Çok teşekkürler beyefendi.
Deyip gülerek sandalyeye oturdum.
Ahmet ayakta durup ellerini önünde birleştirdi.
— Hanımefendi, hoş geldiniz. Müsaadenizle bugünkü menümüzü sunayım.
Deyip saymaya başladı.
— Başlangıç olarak mercimek çorbası, ara sıcak olarak çok fazla kızartılmış paçanga böreği…
Gülmemi tutamayınca o da kendini tutamayıp gülmeye başladı kendisi yapıp yakmış galiba. Ardından hemen ciddileşerek devam etti.
— Ana yemeğimiz ise şefimizin büyük bir özenle hazırladığı dana bonfile. Yanında özel püresi ve sosuyla servis edilecektir.
Biraz duraksadıktan sonra gülümseyerek:
— Tatlı olarak daaa… Sadece sen varsın.
Dedi.
— Tamamdır, servise başlayın lütfen!
Diyerek onun oynadığı oyunu sürdürdüm.
Seçtiği bütün yemekler benim en sevdiğim yemeklerdi. Çorbamız servis edilince içmeye başladık.
Bütün gün cevap vermeme saçmalığını yemekten sonraya saklamıştım. Sonuçta bunları hazırlamak için uğraşmıştı. Hevesini kırmak istemiyordum.
Her şey on numaraydı. Ana yemeğimizi de bitirince tabakları alıp mutfağa götürdü. Ben masada onu bekliyordum.
Birden mutfaktan çat diye kırılma sesi geldi. Sesi duyar duymaz yerimden fırlayıp mutfağa koştum.
— Ahmet! İyi misin? Bir şey mi oldu?
Ses gelmeyince daha da telaşlandım. Hemen mutfağın kapısını açtım.
Ve…
Yerde diz çökmüş, elinde tektaş yüzükle bana bakan Ahmet!
Neye uğradığımı şaşırmıştım. Birkaç saniye boyunca hiçbir tepki veremedim. Sonra gözleriyle masanın üzerindeki pastayı işaret etti. Pastanın üzerinde kocaman harflerle “Benimle evlenir misin?” yazıyordu.
Ardından gözlerimin içine bakarak konuşmaya başladı.
— Ben seni yalnızca bugünümde değil, yarınlarımda da istiyorum. Saçlarına düşecek akları, yüzündeki her çizgiyi, birlikte yaşlanmayı istiyorum. İyi günümde de kötü günümde de ilk sana koşmak istiyorum. Ceylan’ım, benim karım olur musun?
Artık gözyaşlarımı tutamıyordum.
— Evettt! Sonsuza kadar evet, balım!
Ayağa kalkmadan önce yüzüğü parmağıma takmak istedi ama heyecandan elleri titriyordu. Yüzüme baktığında onun da gözünün dolduğunu gördüm. İkimiz de gözyaşlarımızın arasından birbirimize gülümsedik.
Sonunda yüzüğü parmağıma taktı ve bana sarıldı.
Yıllardır bunu yapmak için en doğru anı bekliyorduk ve sonunda o doğru an gelmişti.
— Aşkım, ağlama ama… Mutlu değil misin?
— Asıl sen ağlama aşkım.
Deyip gözyaşlarını sildim.
— Kurban olduğum, evet dedin ya bana… Ben ağlamayayım da kim ağlasın?
— Ama ağlama artık, yeter.
— Tamam, tamam. Ağlamıyorum aşkım. Yüzüğü de taktık.
Biraz durduktan sonra sırıtarak:
— Bu pazar da düğünümüzü yaptık mı, bitti gitti!
— Yaaa balımmm! Ne bu pazar telaşı? Daha ailenle tanışacağım, gelinlik seçeceğim… Ohoo, binlerce şey var!
— Tamam güzelim, şaka yaptım. Ben de hemen şimdi demiyorum iki hafta sonra da olur. hazırlıklara da ufaktan başlayalım
Deyip güldü.
Sonrasında salona geçip müzik açtık. Dans ettik, şarkılar söyledik. Hayatımdaki en güzel anlardan biriydi. Aslında Ahmet’le geçirdiğim her an benim için öyleydi. Onu o kadar çok seviyorum ki anlatmaya kelimeler yetmez.
Bütün gece konuştuk. En sonunda üstlerimizi değiştirip birbirimize sarılarak uyuduk.
Ahmet’in Ceylan’a oynadığı sürpriz için telefonunu sessize almasından dolayı ne abisinin ne babasının ne de ailesinin diğer üyelerinin aramalarından haberi vardı.
Konakta ise herkes birbirine girmiş, bütün aşiret ayağa kalkmıştı.
Ahmet’se bütün bunlardan habersiz, sevdiğinin kollarında huzurla uyuyordu.
Bölüm etkileşimi
