Bölümler 4Şu an: Birlikte son an
- 1 Biten Özlem3.171 kelime
- 2 Yeniden karşılaşma872 kelime
- 3 Evlilik teklifi2.008 kelime
- 4 Birlikte son an889 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ahmet’in ağzından
Çoktan uyanmış prensesimi izliyordum bir süredir . Yeşil gözleri, fındık burnu, ceylan gözleri, sanki bir ressamın özenle çizdiği yüzü vardı. Hele kokusu… Kendine has, eşsiz bir kokusu vardı. Ne bir parfüme benzerdi ne de başka birinin kokusuna. Sadece ona özgüydü.
Bu kokuyu bir gün almasam nefes alamayacakmışım gibi hissediyordum.
Ceylan uyanmadan kahvaltı hazırlamak istedim. Saat kaç olmuştu acaba? Kliniğe gitmesi gerekiyordu. Etrafımda telefonumu aradım ama dün aşağıda unuttuğumu hatırladım. Ceylan’ın telefonundan saate baktığımda henüz sabahın yedisi olduğunu gördüm. Önümüzde iki saatimiz daha vardı.
Güzelimin alnına küçük bir öpücük kondurup aşağı indim.
Önce telefonumu aramaya koyuldum. Bulduğumda kapanmış olduğunu fark ettim. Şarjı bitmiş olmalıydı. Şarj aleti üst kattaydı ama şimdi yukarı çıkmaya üşenmiştim. Telefonu bir kenara bırakıp mutfağa geçtim.
Evettt, şimdi kahvaltı hazırlama vaktiydi!
Yaklaşık yarım saatlik uğraşın sonunda kahvaltımız hazırdı. Şimdi sıra prensesimi uyandırmaya gelmişti.
Yukarı çıkıp yatağın kenarına oturdum. Eğilip yanağına birkaç öpücük kondurdum.
— Karıcığıııım, uyan artık!
— Beş dakika daha aşkım, çok uykum var.
— Ya hayııır! Uyanman lazım güzelim. Hem kahvaltıyı bile hazırladım. Kalkmazsan işe geç kalacaksın.
— Ya off, tamam, uyandım.
— Kocaya offf denmez ama karıcığım.
— Nereden karın oluyorum ki ben?
Diyerek boynuma sarıldı. Gülümseyip elini tuttum, parmağındaki yüzüğü gösterdim.
— Bak, tam da bundan dolayı güzelim.
— Hmm, öyle mi oluyormuş?
— Aynen öyle oluyormuş, güzelim.
Tam yanaklarını öpecektim ki telefonunun sesiyle ikimiz de durduk.
— Pardon aşkım, bir dakika. Bakmam lazım.
Telefonunu almak için yatağın diğer tarafına geçti.
— Aşkım, Elif arıyor. Bir şey mi oldu?
— Bilmiyorum ki. Benim şarjım bitmiş. Bana ulaşamayınca seni aramıştır herhâlde. Aç bakalım.
— Alo Elif, efendim canım?
— Ceylan abla, abim yanında mı?
— Evet kuzum, neden? Bir şey mi oldu?
— Abime verir misin?
— Tabii, bir dakika.
Telefonu bana uzattı.
— Balım, seninle konuşmak istiyor.
Hemen telefonu elime aldım.
— Efendim abiciğim, bir şey mi oldu? İyi misin?
— Abi, çabuk eve gelmen lazım. Çok acil!
Sesindeki telaşla bir anda doğruldum. İçime kötü bir his çökmüştü.
— Birine bir şey mi oldu? Ne olduğunu söyle bari.
— Abi, telefonda anlatamam. Buraya gelmen lazım.
Duyduklarım korkumu daha da artırmıştı.
— Tamam abiciğim, geliyorum hemen. Bir saate oradayım.
Telefonu kapatıp hızla ayağa kalktım.
— Ne oldu balım, bir sorun mu var?
— Bilmiyorum yavrum ama kesin bir şey oldu. Hemen gitmem lazım.
Üzerimdeki kıyafetleri değiştirmeye başladım.
— Tamam aşkım, ben de hazırlanıyorum. Beraber çıkalım.
Ceylan’a dönüp aşağıdaki kahvaltıyı hatırlattım.
— Aşkım, aşağıda kahvaltı hazırladım. İstersen ye, sonra çıkarsın. Sen zaten bütün gün doğru düzgün bir şey yemiyorsun.
— Yok, ben sonra yaparım aşkım. Hemen çıkalım biz.
Beş dakika sonra evden çıkmıştık.
Telefonum kapalı olduğu için kimseyi arayıp ne olduğunu soramıyordum. Bu durum telaşımı daha da artırıyordu. Ceylan kendi arabasıyla gelecekti, ben ise kestirme yoldan konağa doğru ilerlemeye başladım.
Konağa yaklaştıkça etrafın arabalarla dolu olduğunu gördüm.
Kesinlikle bir şey olmuştu.
İçimden ailemden kimseye bir şey olmaması için dua etmeye başladım.
Sokakta ilerleyecek yer kalmamıştı. Arabayı sokağın başına bırakıp konağa doğru yürümeye başladım. Yaklaştıkça kulağıma gelen ağıt sesleriyle adımlarımı hızlandırdım. Sonunda koşmaya başladım.
Konaktan içeri girdiğimde yengemin ağıtlar yaktığını gördüm. Beni fark eden abim hemen yanıma geldi.
— Nerelerdesin sen? Dünden beri sana ulaşmaya çalışıyorum. Ne nerede olduğunu bilen var ne de telefonuna cevap veriyorsun!
— Abi, dur! Şimdi zamanı değil. Ne oluyor burada? Birine bir şey mi oldu?
Abimin yüzündeki ifadeyi hiç unutamayacaktım.
— Hanoğulları, Adem’e sıkmış.
Bir an olduğum yerde kaldım.
— Adem nasıl abi? Yaşıyor mu?
Abim gözlerini benden kaçırdı.
— Başımız sağ olsun aslanım…
— Abi, ne demek başımız sağ olsun?
Sesim giderek yükseliyordu.
— Düşman olduğumuz aile kuzenimizi vuruyor, siz burada oturmuş ağıt mı yakıyorsunuz?
Daha fazla dayanamayarak merdivenlere yöneldim. Odama koştum, abim de arkamdan geldi.
— Dur Ahmet! Sakin ol. Aşiretler toplanacak, birazdan karar verecekler.
— Ne kararı abi? Birileri gelip ailemden birini vuracak, ben de oturup insanların karar vermesini mi bekleyeceğim? He mi abi?
Çekmecemi açıp silahımı aldım ve hızla aşağı indim.
Tam konaktan çıkacağım sırada annem önüme atıldı.
— Dur oğlum! Elini kana bulama. Çıkma buradan Allah aşkına. Bizi düşün, otur ne olur!
Sinirden gözüm hiçbir şey görmüyordu.
— Anne, çekil!
— Hayır! Bırakmam seni asla!
Diyerek bana sarıldı, gitmemi engellemeye çalışıyordu.
— Anne, çekil dedim!
— Ahmet, yapma oğlum!
— Nergiz! Annemi alın!
Annemle uğraşırken korumalar ve konak çalışanları onu benden uzaklaştırmaya çalıştı. Sonunda kapıya ulaştım. Kapıda bekleyen Celil abiye döndüm.
— Abi, bütün adamları topla. Hanoğlu Konağı’na gidiyoruz!
Hiç vakit kaybetmeden arabama bindim. Arkama dizilen adamlarımla birlikte Hanoğlu Konağı’na doğru sürmeye başladım.
Hanoğlu Konağı bizim için yasaklı bir yerdi.
Tam yirmi yıl önce, daha ben ilkokula giderken Cafer amcam, Necip Hanoğlu’nu vurmuştu. Onlar da intikam almak için Cafer amcamı öldürmüşlerdi. O günden beri ne biz onlarla selamlaşırdık ne de onlar bizimle. Yıllardır süren bir düşmanlığımız vardı.
Şimdi ise onlar bizim ailemizden birini vurmuştu.
Sıra bizdeydi.
Kuzenim Adem’in kanı yerde kalmayacaktı. Gencecik, daha yirmi yaşındaki çocuktan ne istemişlerdi?
Sonunda Hanoğlu Konağı’na ulaştık. Arkamda korumalar vardı. Ben ve korumalarım araçlardan iner inmez bizi fark eden Hanoğlu korumaları üzerimize doğru gelmeye başladı. Bizimkiler de onları durdurmak için hemen harekete geçti.
Hiçbirine aldırmadan konağın avlusuna girdim.
Avluda herkes toplanmış, kendi aralarında konuşuyordu. Beni gördüklerinde bir anda sessizlik hâkim oldu.
Silahımı havaya kaldırıp art arda üç el ateş ettim.
— DESTRUUUR! Ne oluyor burada?
Karşıma Zahit Hanoğlu geçmişti.
Gözlerimi gözlerine diktim. İçimdeki öfkeyi artık tutamıyordum.
Silahımı kalbine tuttum
— Alacağım bir can var, Zahit Hanoğlu. Onu almaya geldim.
Bölüm etkileşimi
