Bölümler 4Şu an: Biten Özlem
- 1 Biten Özlem3.171 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 Yeniden karşılaşma872 kelime
- 3 Evlilik teklifi2.008 kelime
- 4 Birlikte son an889 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Melek’in ağzından…
Bugün büyük gündü. Sonunda memleketime dönüyordum. Dört yıllık eğitim maceram bittiğine göre hasretlik de bugün son bulacaktı. Ne kadar törelerden dolayı memleketim Mardin’den nefret etsem de taşına toprağına öleceğim de bir gerçekti. Maalesef…
Uçak Mardin’e yaklaştıkça dakikalar geçmek bilmemeye başladı. Evdeki kimseye haber vermemiştim. Herkese sürpriz olacaktı. Evdekiler benim haftaya geleceğimi sanıyordu. Bu yüzden beni havalimanından almaya da kimse gelmeyecekti.
Sonunda uçak inişe geçti. Heyecanım resmen ikiye katlanmıştı. Yıllardır beklediğim o an gelmişti. Valizime de kavuştuktan sonra çıkışa doğru ilerlemeye başladım.
Tam telefonumu uçak modundan çıkarıp arkadaşım Esin’e sağ salim ulaştığıma dair mesaj atacakken birden çok sert bir duvara çarptım.
Ne olduğunu anlamak için kafamı kaldırdığımda ağzım açık kaldı.
Gerçekten bir duvara çarpmıştım ama bu duvar sarı saçlı, yeşil gözlü bir adamdı!
Şaşkınlıktan ölebilirdim. Yıllardır İstanbul’da sarışın tipim olan birini aramıştım ama Mardin’de karşıma çıkacağını hiç düşünmemiştim. Ne zamandan beri Mardin’de sarışınlar vardı ya?
Ben bunları düşünürken adam, yere düşen bavulumu kibarca kaldırıp bana uzattı.
“Çok özür dilerim, gerçekten acelem var.”
Deyip az önce benim çıktığım kapıya doğru koşmaya başladı.
Ben de arkasından öylece bakakaldım. Bir iki dakika yakışıklılığını sindirdikten sonra kendi kendime:
“İnşallah bana böyle sarışın bir sevgili nasip olur.”
Diyerek çıkışa doğru yürüdüm.
Havalimanının çıkışında bekleyen taksilerden birine bindim.
“Hanoğlu Konağı’na.”
dedim.
Taksici hemen:
“Tabii efendim.”
diyerek arabayı sürmeye başladı.
Buradaki herkes Hanoğlu Konağı’nı bilirdi. Maalesef, bütün Mardin’de tanınan bir aileydik. Aslında böyle olmayı hiçbir zaman istememiştim. Keşke kendi hâlinde yaşayan, apartman dairesinde oturan çekirdek bir aile olsaydık.
Hiçbir zaman istediğim şeyleri yapamadım, istediğim gibi gezip tozamadım. Çocukluğumu bile düzgün yaşayamadım. Her zaman ailem tarafından,
“Sen Hanoğlu torunusun, nasıl davrandığına dikkat et!”
denilerek büyütüldüm.
Ben bunları düşünürken çoktan konağa varmıştık.
Kapıdaki korumalar önce beni görünce şaşırdı, ardından hemen bavulumu almak için yanıma koştular. Ben daha taksi parasını ödemek için çantama uzanamadan korumalardan biri çoktan ödemişti bile.
Ne kadar bu hayatı sevmesem de böyle davranılması insanın gururunu okşuyordu, yalan yok.
Konağın kapısının önünde dururken içeriden canım anamın, canım validemin sesini duymamla ağzım kulaklarıma vardı.
İnsanın annesi gerçekten de en büyük varlığıydı.
Anamın Mert’e sitemleri yine bütün konağı ayağa kaldırıyordu. Daha fazla dayanamadım ve kapıyı açtım.
Elinde tabakla Mert’e yemek yedirmeye çalışan annem birden arkasını döndü. Beni görünce elindeki tabağı yere düşürdü.
Bir anda bütün gözler anneme çevrildi.
Neredeyse beş yıldır beni görmeyen annem, birden zılgıt çekmeye başlayınca bütün konak avluya doluştu. Herkes hem şaşkın hem de çok mutluydu.
Annem koşarak yanıma geldi ve bana sarıldı.
O an ikimiz de ağlamaya başladık.
Maalesef birbirimize o kadar hasret kalmıştık ki bizi ayırana aşk olsun!
Annemle sarılıp ağlaşırken Cihan abim de yanımıza geldi. Hem sitem ediyor hem de bizi ayırmaya çalışıyordu.
“Ana, de bi bırak kızı da biz de sarılalım! Ben de çok özledim miniğimi!”
Annemden ayrılıp abime sarıldım.
Hâlâ gözlerimden yaşlar seller gibi akıyordu. Beş yılın özlemi bir anda üzerime çökmüştü.
Ah, bir bilseniz sizi ne kadar özlemişim…
Sırayla bütün aile üyeleriyle sarılıp hasret giderdikten sonra avluda oturup sohbete başladık.
Ailemden biraz daha yakından bahsedeyim.
Biz toplam beş kardeşiz; üç erkek, iki kız.
En büyüğümüz Demir abim. Otuz dört yaşında ve mimar. Çocukluk aşkı Evin yengemle evli. Bir de evin neşesi, dört yaşındaki minik Mert’imiz var. Abimle yengem birbirlerine hâlâ ilk günkü gibi âşıklar. Onlara baktıkça insanın içi ısınıyor.
İkinci sırada Sarp abim var. Otuz yaşında, o da mimar yurt dışında yaşıyor oradaki şirketler ileilhileniyor Her ne kadar yakışıklılığı bütün Mardin’i sarsacak cinsten olsa da maalesef kendisi hâlâ bekâr. Bir gün çok âşık olmayı bekliyormuş. O kişiyi bulmadan kimseyle evlenmeyecekmiş. Bakalım ne zaman bulacak o meşhur aşkını
Üçüncü sırada ise ailemizin kıvırcığı Can abim var. O da mimar ve benden iki yaş büyük, yani yirmi altı yaşında. Kendisi de maalesef bekâr.
Demir abimin birkaç mimarlık şirketi var. Diğer abilerim de ileride bu şirketleri yönetebilmek için mimarlık okumayı tercih etmişler. Yani ailece mimarız diyebiliriz ama tabii ki benim bu meslekle uzaktan yakından alakam yok.
Sonra da ben geliyorum: Melek
Yirmi dört yaşındayım. Mimar olmak hiçbir zaman istemedim. Ben öğretmen oldum. Çocuklarla vakit geçirmeyi, onlara bir şeyler öğretmeyi her zaman çok sevdim.
Benden sonra da evin en küçüğü, on beş yaşındaki sena’mız geliyor. Kendisi lise ikinci sınıfta. Evin bir diğer afacanı da odur.
Bir de konağın asıl söz sahibinden bahsedeyim: Dedem Zahit Ağa.
Seksen beş yaşında olmasına rağmen Mardin’de onun sözü üzerine kimse söz söyleyemez. Her ne kadar Mardin’de birçok aile kız çocuklarını okutmak yerine erkenden evlendirmeyi tercih etse de dedemin gözünde kızların yeri her zaman ayrı olmuştur.
Babam ragip hanoğlu elli beş yaşındaydı kızların okumasına karşıydı hep erkek egemeliğini savunan biriydi babamla asla gerçek bi baba kız olamadık aramızda hep soğukluk vardı
Annem sultan hanoğlu oda elli yaşında küçük yaşta babamla görücü usulu evlenmişler
Beni İstanbul’a gönderip okutan, kendi ayaklarımın üzerinde durmamı isteyen de dedemdi. Hatta tatillerde bile Mardin’e dönmeme izin vermezdi. İnsanlar beni unutsun, üzerimdeki gözler başka tarafa çevrilsin isterdi.
Bir gün evlenip bu konaktan ayrıldığımda en çok üzülecek kişinin kesinlikle dedem olacağını biliyorum. Tabii bir de nenem…
Nenem de seksen yaşında. Kendisi tam bir tontiş! Dışarıya karşı oldukça baskın, sert ve otoriter bir kadın gibi görünür ama bizim yanımızda dünyanın en tatlı tontişine dönüşür. Bazen sırf onunla vakit geçirmek için bütün gün yanında oturabilirim.
Neyse, ailemi böyle tanıtmış olayım. Zamanla hepsini zaten daha yakından tanıyacaksınız.
Herkesle hasret giderdikten sonra anam tarafından odama dinlenmeye gönderildim. Akşam yemeğine daha iki saat kadar vardı. Bizim konakta yemekler hep aynı saatte ve hep birlikte yenirdi. O saate kadar biraz uyuyup dinlenmem gerekiyordu.
Konağın merdivenlerini ağır ağır çıktıktan sonra tam beş yıldır girmediğim odamın kapısının önünde buldum kendimi.
Bir süre kapının önünde öylece bekledim.
Sonra kapıyı açıp içeriye baktım.
Her şey bıraktığım gibiydi. Sanki aradan beş yıl değil de yalnızca beş dakika geçmişti.
İki saattir bir türlü dinmeyen gözyaşlarım, odamı görünce yeniden akmaya başladı. Daha fazla dayanamadım, koşup yatağıma uzandım.
Her yer mis gibi yumuşatıcı kokuyordu. Çarşaflarım, perdelerim, dolabım… Her şey tertemizdi. Her hafta odamın temizlendiğini biliyordum. Anam, ben yokken bile odama kendi odası gibi bakmıştı.
İçime derin bir nefes çektim.
Sonunda evimdeydim.
Kafamda günün kritiğini yapmaya başladım. Havalimanında çarptığım o sarışın yakışıklıyı da unutmadım tabii. Acaba kimdi? Neyse, artık Mardin’deydim. Elbet bir gün yeniden karşılaşırdık.
Bu düşüncelerle gözlerimi kapattım ve kendimi uykunun kollarına bıraktım.
Ahmet’in Ağzından
Toplantıdan çıkar çıkmaz hızlı adımlarla şirketten çıktım. Hatta şirkette olmasaydım muhtemelen koşarak giderdim. Bir an önce havalimanına ulaşmalıydım. Ceylan’ım, kurban olduğum, İzmir’den dönüyordu. Babasının bazı sağlık sorunları vardı. Durumu kötüleşince onu görmek için İzmir’e gitmişti. Uçağı yarım saat önce inmişti ve ben onu almaya geç kalmıştım.
Kendi kendime söylenerek arabaya ulaştım. Trafiği bir an önce aşıp havalimanına vardığımda arabayı park eder etmez koşmaya başladım. Ceylan’ım neredeydi acaba? Neredeyse bir saattir beni bekliyordu. Üstelik onu ben almak istediğim için kendi başına gelmemişti. Şimdi kesin bana kızmıştı.
Bunları düşünerek telaşla ilerlerken yanlışlıkla bir kadına çarptım. Yere düşen valizini kaldırıp kendisine uzattım.
“Çok özür dilerim, gerçekten acelem var.”
Daha fazla oyalanmadan yoluma devam ettim. Tam Ceylan’ı arayıp nerede olduğunu soracaktım ki arkamdan birinin bana sarılmasıyla bütün telaşım bir anda sona erdi.
O kokuyu tanımamak mümkün müydü?
Gülümseyerek arkamı döndüm ve kollarımı hemen ona sardım.
“Kurban olduğum…”
Bir haftadır görmüyordum onu. Bir hafta, sensizliğin ne demek olduğunu anlamam için fazlasıyla yeterli olmuştu. Özlemiştim. Hem de öyle böyle değil, iliklerime kadar özlemiştim.
Aslında beni beklediği için biraz trip yemeyi bekliyordum. Kendisi gelebileceğini söylemesine rağmen onu benim almam için ısrar etmiş, sonra da geç kalmıştım. Hak ettiğim bir trip vardı doğrusu.
“Aşkımmm! Neredesin ya? Bir saattir seni bekliyorum. Sen alacağım dedin diye kendim de gelmek istemedim.”
Dudaklarını büzüp yüzünü astı. Ben de tam hiç trip yemeden bu işi atlattım diye sevinmiştim!
“Ceylan’ım, çok özür dilerim. Toplantı uzadı, o yüzden geciktim.”
Yüzündeki kızgınlığın yavaş yavaş dağıldığını görünce bu kez ben ona sarıldım. Onun kokusu olmadan geçen bir hafta gerçekten zulüm gibiydi. Nihayet kavuşmuştuk.
“Seni bir daha asla hiçbir yere yalnız göndermeyeceğim. Bir yere gideceksen ben de seninle geleceğim. Sensiz bir haftamın nasıl geçtiğini biliyor musun sen?”
“Biliyorum, Ahmed’im. Benim için de çok zordu. Hem senden ayrı kalmak hem de babamın sağlık sorunlarıyla uğraşmak… Gerçekten zor bir haftaydı ya”
Elini tuttum, birlikte arabaya doğru yürümeye başladık.
“Eee, bakımm, beni neden almak istedin? Bir sürpriz falan mı var yoksa?”
“Aa, hadi ama! Beni görmek seni mutlu etmedi mi? Seni mutlu etmek için geldim.”
“Ya aşkım, seni görünce tabii ki mutlu oldum. Ama bence başka bir şey var. Bir sürpriz hazırladın, değil mi?”
Gülümseyerek ona baktım.
“Evet, bir sürpriz var ama şimdi değil. Akşam seni almaya geleceğim, o zaman öğrenirsin.”
Bütün gamzelerini ortaya çıkararak öyle güzel güldü ki… İşte o gamzelere gömseler bütün ömrümü orada geçirebilirdim. Onun bir gülüşü için ömrümü bile verirdim.
Yol boyunca İzmir’de yaşadıklarını, babasının durumunu ve orada geçirdiği günleri anlattı. Aslında anlattığı her şeyi zaten biliyordum. Bir hafta boyunca günde belki yirmi kez konuşmuştuk. Ama ne fark ederdi ki? O ömür boyu anlatsın, ben de ömür boyu onu dinleyeyim. Bir insan sevdiğinin sesini hiç mi duymaktan sıkılmazdı? Ben sıkılmıyordum işte.
Bir süre sonra evine bırakmamı istedi. Akşam için hazırlanması gerekiyormuş.
Aslında ortada hazırlanmış bir sürpriz falan yoktu. Sadece onu bir dakika daha görmeden duramayacağım için havalimanına gitmekte bu kadar ısrar etmiştim. Ama madem Ceylan’ım bir sürpriz bekliyordu, ona güzel bir sürpriz hazırlamak da artık benim boynumun borcuydu.
Evinin önüne geldiğimizde arabadan inip ona sarıldım. Alnına küçük bir öpücük kondurup eve girmesini bekledim. Ardından ben de şirkete doğru yola çıktım.
Ceylan’la üniversitede tanışmıştık.
Onu ilk kez üniversitenin bahçesinde, bir bankta arkadaşıyla otururken görmüştüm. Öyle güzel gülüyordu ki… Gördüğüm ilk anda tutulmuştum ona. Sanki cennetten yeryüzüne inmiş bir melek gibiydi. Bir insan nasıl bu kadar güzel olabilirdi?
O gün yanına gitmeye cesaret edememiştim. Biraz uzağındaki başka bir banka oturup onu izlemekle yetinmiştim. Sonra oturduğu yerden kalkıp benim okuduğum mühendislik fakültesinin hemen yanındaki diş hekimliği fakültesine girmişti.
O an kendi kendime kızmıştım. Nasıl olur da bu kadar zamandır onu fark etmemiştim? Meğer yanı başımdaymış da benim haberim yokmuş.
Bir süre sonra cesaretimi toplayıp Ceylan’ıma açıldım. Ama beklediğim gibi olmadı. Yüzüme doğru düzgün bile bakmadan beni reddetti.
Yine de vazgeçmedim.
Tam bir yıl boyunca peşinden koştum. Onu tanımak, kalbine girmek ve bir gün bana da aynı gözlerle bakmasını sağlamak için elimden geleni yaptım. Sonunda o da bana âşık oldu. Biz sevgili olduk.
Birlikte üniversiteyi bitirdik. Mezuniyetin ardından benim Mardin’e dönüp aile şirketinin başına geçmem gerekiyordu. Onun ise İzmir’e, ailesinin yanına dönmesi gerekiyordu. İlk başta ayrı şehirlerde yaşamaya devam ettik. Fakat bir süre sonra Ceylan’ım Mardin’de bir diş kliniği açmaya karar verdi ve benim yanıma taşındı.
İşte o gün hayatımın en güzel günlerinden biriydi.
Bazen düşünüyorum da insanın hayatında bazı güzellikler vardır, ne kadar şükretse az kalır. Ceylan benim için tam olarak öyleydi. Allah’ın bana verdiği en güzel hediyeydi.
Üniversitede tanışalı tam yedi yıl olmuştu. Yedi yıl boyunca onunla geçirdiğim her gün için Allah’a şükrettim. Hâlâ da ediyorum.
Çünkü ben, bir zamanlar uzaktan izlemeye bile cesaret edemediğim o güzel kadına bugün sarılabiliyordum.
Şirketteki işlerimi bitirir bitirmez eve doğru yola çıktım. bugün Ceylan’ı bekleyen güzel bir sürpriz vardı. Yalın’ın konseri vardı ve ikimiz de Yalın’ı çok severdik. Neredeyse bütün konserlerine birlikte giderdik.
Ceylan’ım bugün yorgun olur, dinlenmek ister diye düşünerek önceden bilet almamıştım. Ancak bugün dayanamayarak tekrar kontrol ettiğimde, tahmin ettiğim gibi bütün biletlerin tükendiğini gördüm. Neyse ki soyadımın sağladığı imkânları kullanarak hemen bir telefon açtım ve ona en ön sıradan bir bilet ayarlattım.
Aslında bir sürprizim daha vardı. Yaklaşık bir haftadır göstermek için sabırsızlanıyordum. Büyük ihtimalle kızacaktı ama elimde değildi. Çok istemiştim.
Konağa varınca doğrudan en üst kata çıktım. Burası tamamen bana aitti. Kendime ait bir oda, çalışma alanı, spor salonu , oyun odası ve ceylana bi hobi odası oluşturmuştumama o daha bu odayı görmedi evlenince gösterecektim. Konağın geri kalanından biraz uzak, kendime özel bir dünya yaratmıştım.
Tam hazırlıklarımı bitirmiştim ki kapı çaldı.
— Gel!
İçeri konakta çalışan Nergiz girdi.
— Ağam, akşam yemeği hazırdır. Herkes sizi bekliyor.
— Nergiz, bizimkilere söyle, başlasınlar. Benim dışarıda bir işim var. Yemeği de dışarıda yerim.
— Tamam ağam.
Hazırlığımı tamamlayıp merdivenlerden aşağı inmeye başladım. Alt kata yaklaştıkça kahkaha sesleri duyuluyordu. Demek ki sofrayı avluya kurmuşlardı.
Beni gören annem hemen seslendi.
— Oğluşum, zümrüt gözlüm! Nereye böyle? Önce bir şeyler yeseydin.
— Sağ ol anam, dışarıda yerim. Birkaç işim var.
-oğlum ne güzel sofra hazır bak , niye dışardan sağlıksız şeyler yiyecen, gel ye öyle çık
Babam da annemin sözünü keserek araya girdi.
— Tamam oğlum, sen çık. Biraz daha ananı dinlesen geç kalacaksın.
Hepinize afiyet olsun diyerek konaktan ayrıldım. Arabama binip ceylanıma doğru yola koyuldum.
Ceylan’ın Ağzından
Hazırdım. Ahmet’in aramasını bekliyordum. Aslında Ahmet’in bana bir sürpriz hazırladığından haberim yoktu. Gerçi artık onu o kadar iyi tanıyordum ki neredeyse mimiklerinden, en ufak hareketinden bile ne düşündüğünü anlayabiliyordum.
Sadece akşam tekrar onu görebilmek için ortaya bir bahane atmıştım.
Ben bunları düşünürken Ahmet görüntülü aradı. Aramayı görünce gülmeden edemedim. Her buluşmamızda, apartmanın önüne geldiğinde aşağı inebilmem için beni arardı. Üstelik bunu hep görüntülü yapardı. Üstümde hangi renk kıyafet varsa arabanın bütün LED ışıklarını o renge ayarlardı.
Aramayı cevapladım.
— Güzelim, aşağıdayım ben. Hazır mısın?
— Evet balım, iniyorum. Beş dakikaya oradayım.
Deyip telefonu kapattım.
Ben, merkezdeki bir apartmanın en üst katında yaşıyordum. Maalesef bu binanın asansörü sürekli bozulurdu. merdivenlerden inmek zorundaydım.
Sonunda nefes nefese merdivenleri inip binadan çıktım. Sokağın ortasında, arabasına yaslanmış beni bekleyen balımı görünce gülümsememe engel olamadım.
Yanına yaklaştığımda hemen doğruldu. Arkamda sakladığı buketi çıkarıp bana uzattı, ardından yanağıma bir buse kondurdu. Yine en sevdiğim çiçeklerden birini almıştı. Nergis almıştı bu sefer de.
— Mis kokulum, kurban olduğum. Gidelim mi?
Diyerek arabanın kapısını açtı.
Sırıtıp ona baktım.
— Çok teşekkürler beyefendi, nezaketiniz için.
— Ne demek efendim, her zaman emrinize amadeyim.
Gülerek arabaya bindim. Tahmin ettiğim gibi arabanın LED ışıkları üstümdeki elbise ile aynı renkteydi. Kahverengi…
Balım da yerine geçip arabayı çalıştırdı.
— Ee balım, neymiş sürpriz?
Söylemezse dayanamayacağımı bildiğinden hemen anlatmaya başladı.
— Gidemeyeceğimiz için üzüldüğün bir konser vardı ya hani…
— Ohaaa! Aşkım, Yalın konserine mi gidiyoruz?
— Evet kurban olduğum. Senin üzülmene göz yumabilir miyim ben?
— Seni çok seviyorum!
Diyerek yanağından öptüm.
— Aşkım, dur ya! Araba sürerken öpme beni. Heyecandan kalp krizi geçirip kaza mı yapalım istiyorsun?
Ahmet hep böyleydi. Onu her öptüğümde sanki ilk kez öpüyormuşum gibi kalbi hızlanırdı. Aramızda yıllardır süregelen, her öpücüğümde kalp krizi geçireceğine dair bir esprimiz vardı.
Sonunda konser alanına ulaştık. Kapıdaki güvenlik görevlisi Ahmet’i hemen tanıdı ve bizi kalabalığın olmadığı başka bir girişten içeri aldı.
Ahmet, Mardin’in köklü ve büyük ailelerinden birinin torunuydu. Küçüklüğünden beri ona ağa olacağı söylenerek büyütülmüştü. Bu yüzden herkes ona ağa diye hitap ederdi. Nereye gitsek tanınırdı.
Aslında bu durum bizim için her zaman biraz sorun olmuştu. Özellikle ailesinin bizi bilmesini istemiyordum. Çünkü bizi bildikleri anda evlilik konusunda üzerimizde baskı kuracaklarını biliyordum. Oysa biz, ne zaman evleneceğimize kendimiz karar vermek istiyorduk. Birileri istediği için değil, gerçekten hazır olduğumuzda…
Ben bunları düşünürken balımın sesiyle kendime geldim.
— Yavrum, sence bu sefer kaç evlilik teklifi gelir?
Gülerek sormuştu.
Bu, bizim klasikleşmiş sorularımızdan biriydi. Her yalın konserin de evlilik teklifi eden çiftleri sayar, ikimiz de bir tahminde bulunurduk. En uzak tahmini yapan da diğerine yemek ısmarlardı.
— Bence dört, aşkım.
— Bence sekiz, aşkım.
Gülerek itiraz ettim.
— Balım, bence az olur. Mardin’de evlilik teklifi alan çiftlerin sayısı çok az. Bir de Yalın konserinde evlenme teklifi edecek sekiz kişi olduğunu hiç sanmıyorum.
Mardin’i savunmaya hemen başladı. Biz kendi aramızda tatlı tatlı atışırken konser çoktan başlamış, evlilik teklifleri de peş peşe gelmeye başlamıştı.
Tahminimde yanılmamıştım.
— Ne oldu balım? Hani sekiz tane olacaktı? Bak, beş tane oldu. Demek ki yanılmıyormuşum, gördün mü?
Gülümseyerek bana baktı.
— Sen zaten hiç yanılmazsın ki güzelim. Ee, ne yemek istersin?
— Tabii ki pizza! Bence sen de pizza istersin. Sence ne yiyelim aşkım?
— Pizza istemişsen tabii ki pizza.
Konser alanının yakınlarında pizzaları harika olan bir restoran vardı. Her zamanki gibi oraya doğru yola çıktık.
Restorana geçip alıştığımız masamıza oturduk. Ahmet’le birlikte yaptığımız hemen her şey zamanla bir alışkanlığa dönüşüyordu. Aynı yerler, aynı yemekler, aynı şakalar… Ama hiçbirinden sıkılmıyordum.
İçeri girdiğimiz andan itibaren gözlerin üzerimizde olduğunu fark etmiştim. Özellikle de Ahmet’in üzerinde…
Sarışın, yeşil gözlü, 1.88 boyunda ve oldukça kaslıydı. Dikkat çekmemesi neredeyse imkânsızdı. Hele ki Mardin’de… Burada yaşayan erkeklerin çoğu esmer olduğundan Ahmet ister istemez insanların dikkatini çekiyordu.
Yemeğimizi yiyip restorandan ayrıldık.
— Ee, nereye gidelim ceylanım? Daha erken.
Diyerek elimi tuttu.
Tam cevap verecektim ki birden duraksadı.
— Aaa, unutmuşum! Dur aşkım, bir sürprizim daha var. Bizim tepeye gidelim mi?
— Olur, gidelim.
Yalın konserini tahmin etmiştim ama bunu hiç bilmiyordum.
— Aşkııım, sürpriz ne? Şimdi söyle, dayanamam ben!
— Sabret aşkım. Bunu asla önceden söyleyemem. Orada göstereceğim.
Bir süre daha ısrar ettim ama gerçekten söylemeyeceğini anlayınca pes ettim. Radyoda çalan şarkıya eşlik etmeye başladım.
Yaklaşık yarım saat sonra tepeye ulaştık.
Burası şehirden uzak, pek kimsenin bilmediği özel bir yerdi. Bizim küçük dünyamızdı âdeta. Ahmet hemen arabadan inip bagajı açtı. Kamp sandalyelerimizi alarak tepenin ucuna yerleştirdi.
Burayı çok seviyordum. Bütün Mardin manzarası ayaklarımızın altındaydı. Ahmet’le sık sık buraya gelir, yan yana otururduk. Sonra da uzaktan herhangi bir ev seçip orada yaşayan insanların hayatlarını hayal ederek anlatırdık birbirimize.
Sandalyeye oturur oturmaz ona döndüm.
— Ee aşkım, hadi sürprizi göster. Burada hiçbir şey yok ki!
Bana dönüp gülümsedi.
— Hazır mısın aşkım?
Deyip gömleğinin düğmelerini açmaya başladı.
Şaşkınlıkla gözlerimi büyüttüm.
— Aşkııım, ne yapıyorsun? Evlenmeden olmaz!
Ahmet’in gür kahkahası gecenin sessizliğinde yankılandı.
— Neden olmazmış ya evlenmeden?
Diyerek bana doğru yaklaştı. Yanağıma bir öpücük kondurduktan sonra gözlerimi elleriyle kapattı.
— Yaa Ahmet! Hani gösterecektin? Şimdi neden gözlerimi kapatıyorsun?
— Aşkım, üçten geriye saymaya başla. Bitince aç gözlerini.
Diyerek ellerini çekti.
— Üç… İki… Bir!
Gözlerimi açtım.
Karşımda Ahmet’in sırtı vardı. Birkaç saniye neye baktığımı anlamaya çalıştım. Sonra gördüğüm şeyle , önce şaşırdım ardından gözlerim doldu.
Ensesine, benim gözlerimi dövme olarak yaptırmıştı.
— Ya Ahmet… Bu ne aşkım? Neden yaptın? Dövmeleri sevmediğimi söyledikçe neden yaptırıyorsun?
Bana dönüp ellerimi tuttu.
— Kurban olduğum, bu vücut belki benim ama ben bana ait olan her şeyin senin olmasını istiyorum. Her zerrem senin için ölmeye hazırken bütün vücuduma seni kazımak istiyorum. Nolur kızma bana.
Ahmet’in göğsünde, tam kalbinin üzerinde Ceylan’ım yazıyordu. Onu iki sene önce yaptırmıştı .Bileğinde ise beni ilk gördüğü günün tarihi vardı 03.05.2018 onu da üniversite de yaptırmıştı.
Ne kadar itiraz etsem de Ahmet’i bu keko zevklerinden bir türlü vazgeçiremiyordum.
Ben dövmeleri sevmiyordum. Hem inancıma göre doğru bulmuyordum hem de bir gün pişman olmasından korkuyordum. Ya bir gün yollarımız ayrılırsa? Ya bana bir şey olursa? Vücudundaki bu izlerin ona beni hatırlatıp acısını daha da büyütmesini istemiyordum.
Ama şimdi karşımda duruyordu. Sırf beni kendine bir ömürlük hatıra yapmak istemişti.
Daha fazla dayanamadım. Gözyaşlarımı tutamadan boynuna sarıldım.
— Ee, beğendin mi kurban olduğum? Kimse senin gözlerinin güzelliğini olduğu gibi çizemez ama ellerinden geldiğince yaptı . Beğendin mi he?
Gözyaşlarımın arasından gülümsedim.
— Çok beğendim balım. Çok güzel olmuş.
Beni kendine biraz daha çekip alnımdan öptü.
O gece tepedeki yerimizde bir saat kadar oturduk. Biraz dertleştik, biraz güldük, biraz da geleceğimizden bahsettik.
Sonunda beni evime bıraktı ve kendi evine döndü.
Ben ona hep balım derdim. Saçları bal köpüğü rengindeydi. Üstelik benim için dünyadaki en tatlı şeydi.
Benim balım…
O gece balımın yanından ayrılırken, bir gün ona bu kadar güzel bakan gözlerin hasretini çekeceğimi bilmiyordum. İnsan bazen en mutlu olduğu anın, son mutlu anı olacağını nereden bilebilirdi ki?..
Sizce Ahmet'in Ceylan'ın gözlerini ensesine dövme yaptırması romantik mi, yoksa biraz fazla mı?
Ahmet ve Ceylan'ın ilişkisini nasıl buldunuz? Sizce birbirlerine ne kadar benziyorlar?
Bölüm etkileşimi
