5. BÖLÜM: GEÇMİŞİN İZLERİ

Doğa derin bir nefes alıp kapının kolunu çevirdi ve Maya’nın odasına geri döndü. Yaman’la yaşadığı o gerilimli konuşmanın ardından kalbi hâlâ hızla çarpıyordu, ama yüzüne tatlı bir tebessüm yerleştirerek içeri adım attı.
Maya, yerdeki resim defterlerini toplamış, düzenli bir şekilde yatağının üzerine koymuştu. Doğa’yı görünce gözleri parladı. "Gitti mi?" diye sordu kısık bir sesle."Gitti canım," dedi Doğa nazikçe. "Artık rahat rahat sohbet edebiliriz."
Doğa, odaya getirilen küçük kişisel çantasını açıp içinden Maya ile çizim yaparken kullanacağı birkaç eşyayı çıkarmak istedi. Fermuarı açıp içini karıştırırken, çantanın yan gözüne sıkıştırılmış eski bir fotoğraf yere düştü.
Fotoğraf, ahşap zeminde süzülerek tam Maya’nın ayaklarının dibinde durdu.Maya merakla uzanıp fotoğrafı yerden aldı.
Üzerindeki tozu hafifçe eliyle sildi ve dikkatle incelemeye başladı."Bunlar kim?" diye sordu Maya, başını kaldırıp Doğa’ya bakarak. "Fotoğraftaki bu teyze ve amca... Neden sana benziyorlar?"Doğa’nın gözleri fotoğrafa kaydığında yüzündeki tebessüm yerini hüzünlü bir ifadeye bıraktı.
Yavaşça Maya’nın yanına adımladı ve yatağın kenarına oturdu."Onlar benim annemle babam," dedi Doğa, sesi biraz buğulanarak. "Çok uzun zaman önce çekilmiş bir fotoğraf."
Maya fotoğrafı Doğa’ya doğru uzattı. "Neredeler şimdi? Neden seninle yaşamıyorlar?""Onlar... çok uzaklardalar," dedi Doğa, fotoğrafı narin parmaklarının arasına alarak.
"Ben çok küçükken onları kaybettim Maya. Bu yüzden seni çok iyi anlıyorum. Yalnız hissetmenin, korkmanın nasıl bir şey olduğunu biliyorum."Maya’nın gözlerindeki o hırçın bakış tamamen kayboldu.
Doğa’ya biraz daha yaklaştı ve minik elini Doğa’nın dizine koydu. "Sen de mi yalnız büyüdün?"
"Biraz öyle oldu," dedi Doğa gülümsemeye çalışarak. "Ama sonra öğrendim ki, kalbini insanlara kapatmazsan hayat sana yeni aileler, yeni sevgiler veriyor. Bak, ben buradayım ve seninle tanıştım."
Maya başını salladı. "Ben de annemi ve babamı çok az hatırlıyorum. Ağabeyim onları hiç konuşturmuyor evde.""Ağabeyin sizi korumaya çalışıyor olabilir," dedi Doğa, Yaman’ın o sert tavırlarının arkasındaki gerçek nedeni anlamaya çalışarak.
"Herkes acısını farklı yaşar Maya."Tam o sırada odanın açık kapısında bir gölge belirdi. Yaman, kollarını kavuşturmuş, sessizce onları izliyordu.
Fotoğrafı ve Doğa’nın söylediği sözleri duymuş gibiydi. Bakışlarındaki o acımasız sertlik, kısa bir an için yerini derin ve kafa karıştırıcı bir düşünceliğe bırakmıştı."İçeride ne kadar çok konuşuyorsunuz böyle," dedi Yaman, sesindeki sertliği tekrar toparlamaya çalışarak içeri girerken.
"Maya, akşam yemeği saati yaklaşıyor."Maya hızla Doğa’nın arkasına saklanmak yerine bu kez Doğa’nın elini tuttu. "Ağabey! Doğa bana annesiyle babasını anlatıyordu."
Yaman’ın adımları bir an için duraksadı. Gözleri Doğa’nın elindeki fotoğrafa, ardından Doğa’nın gözlerine kilitlendi. Aralarındaki o sessiz ve yoğun gerilim odanın havasını bir kez daha değiştirdi.