4. BÖLÜM: GERİLİMİN EŞİĞİ

Yaman’ın odanın ortasındaki baskıcı varlığı havayı iyice ağırlaştırırken, Doğa arkasındaki küçük kızın ürkekçe eline sarıldığını hissetti. Maya’nın omuzları çökmüş, çikolatayı tamamen arkasına saklamıştı.
Doğa, sesindeki yumuşaklığı bozmadan Maya’ya doğru eğildi. "Mayacım," dedi nazikçe, kızın dağılmış saçlarını arkaya iterken.
"Sen odanı toplamaya başla, yerdeki resimlerini defterin arasına koy olur mu? Ben bir abinle konuşayım."Maya endişeli gözlerle önce Doğa’ya, sonra abisine baktı. "Kavga etmeyeceksiniz, değil mi?"
"Sadece konuşacağız," dedi Doğa güven veren bir tebessümle. "Haydi bakalım."Doğa ayağa kalkıp kapıya doğru yürüdü.
Yaman, sert bakışlarını kızın üzerinden çekmeden geriye doğru bir adım attı ve koridora çıktı.
Doğa da kapıyı yavaşça kapatarak arkasından koridora adım attı.Koridorun loş ışığında Yaman’ın heybetli gölgesi Doğa’nın üzerine düşüyordu.
Yaman kollarını göğsünde birleştirdi, gözleri öfkeyle parıldıyordu."Sen kendini ne sanıyorsun?" dedi Yaman, sesi alçak ama tehditkar bir fısıltı gibiydi. "Benim evimde, benim kardeşime benim iznim olmadan bir şey veremezsin. Hele ki bana emir verir gibi konuşamazsın."
"Ben size emir vermiyorum Yaman Bey," dedi Doğa, geri adım atmadan durarak. "Sadece bir çocuğun nasıl hissedebileceğini anlatmaya çalışıyorum. Maya bir mahkûm değil, siz de onun gardiyanı değilsiniz."Yaman tekinsiz bir şekilde gülümsedi.
Doğa’ya doğru bir adım atarak aralarındaki mesafeyi tamamen kapattı. "Gardiyan mı? Sen benim kim olduğumu gerçekten anlamadın, değil mi? Dışarıdaki insanlar adımı duyduğunda yön değiştirir Doğa.
Sen ise karşıma geçmiş bana ebeveynlik dersi veriyorsun.""Adınızdan herkesin korkması beni ilgilendirmez," dedi Doğa, göğsü hızlı hızlı inip kalksa da sesindeki kararlılığı koruyarak.
"O küçük kız korkuyor! Sizden, bu evdeki sertlikten, sürekli giden bakıcılardan... Ona bir parça çikolata verdim çünkü bir bağ kurmam gerekiyordu. Güvenini kazanmam gerekiyordu. Eğer siz her şeye böyle müdahale edecekseniz, o çocuk asla iyileşemez."
Yaman’ın bakışları Doğa’nın gözlerinden dudaklarına, ardından tekrar gözlerine kaydı.
Kızın narin görünüşünün altındaki bu sarsılmaz cesaret onu içten içe şaşırtıyordu. Sadece birkaç saat önce bu eve giren ürkek kız, şimdi kardeşi için karşısında duruyordu.
"Onun iyileşmesini ben de istiyorum," dedi Yaman, sesi bu kez daha boğuk ve derinden geliyordu. "Ama kontrol bende olur. Bu kural değişmez."
"Çocuklarla iletişimde kontrol kuramazsınız, bağ kurarsınız," dedi Doğa başını hafifçe kaldırarak. "Eğer gerçekten Maya’yı düşünüyorsanız, onun odasının kapısının dışında kalın. Bırakın işimi yapayım."
Yaman bir süre Doğa’nın yüzünü inceledi. Aralarındaki çekim ve gerilim her saniye daha da tırmanıyordu."Pekala Doğa," dedi Yaman, parmağını hafifçe Doğa’ya doğru sallayarak. "Sana bir şans veriyorum. Maya ile bağ kur.
Ama unutma... Bu malikanede kontrol her zaman bendendir. Ve zamanı geldiğinde, sadece Maya’nın değil, senin de kontrolün bende olacak."Doğa kaşlarını çattı. "Ne demek bu?"Yaman cevap vermedi.
Dudaklarında tehlikeli bir tebessümle arkasını döndü ve merdivenlere doğru yürümeye başladı. Doğa, adamın arkasından bakarken kalbinin hızla çarptığını hissetti.
Yaman’ın ne kastettiğini tam olarak anlayamamıştı ama bu malikanede kalmanın düşündüğünden çok daha tehlikeli olacağını artık kesinlikle biliyordu.