3. BÖLÜM: BİR PARÇA TATLI SÖZ

Maya’nın gözleri Doğa’nın sözleriyle parıldadı. Uzun zamandır ilk kez bir yetişkinin gözlerinin içine baktığında tehdit ya da korku değil, samimi bir şefkat görüyordu.Doğa, montunun cebine uzandı. Yavaşça küçük, kırmızı ambalajlı bir çikolata çıkardı.
Ambalajın kenarından hafifçe tutup Maya’ya doğru uzattı."İster misin? Ben pek sevmiyorum da," dedi Doğa, yüzüne sıcacık bir tebessüm yerleştirerek. "Zaten tek başıma yersem tadı çıkmaz."Maya, uzatılan çikolataya ve Doğa’nın eline baktı.
Bir an duraksadı; zihnindeki eski olumsuz anılar geri gelir gibi oldu. "Gerçekten sevmiyor musun? Yoksa beni kandırmak için mi yapıyorsun?"
"Neden kandırayım ki?" dedi Doğa, başını hafifçe yana eğerek. "Çikolata fena değildir ama ben daha çok meyve severim. Hem bak, paket kapalı. Sana özel saklamış gibiyim."
Maya yavaşça elini uzattı, çikolatayı Doğa’nın avucundan aldı. Parmakları Doğa’nın eline değdiğinde kaçmadı. Çikolatanın ambalajını açarken gözleri hâlâ Doğa’nın üzerindeydi. "Diğer bakıcılar bana hiç çikolata vermezdi. Ağabeyim şekerli şeyler yememi istemiyor."
Doğa hafifçe kıkırdadı. "Ağabeyin her şeyi çok kontrol etmek istiyor sanırım. Ama küçük bir parça çikolatadan bir şey olmaz. Bu bizim aramızda minik bir sır olsun, ne dersin?"
Maya çikolatadan küçük bir ısırık aldı. Yüzündeki gergin ifade bir anda yerini çocuksu bir mutluluğa bıraktı. "Çok lezzetli... Sır tutabilirim."
"Harika," dedi Doğa, yerdeki dağılmış resim defterlerini toplamaya başlayarak. "Şimdi bu sırrın hatrına, bana buradaki en sevdiğin resmi göstermeye ne dersin?"Maya çikolatasını yerken hırsla yerdeki defterlerden birine doğru koştu. "Bak! Bunu geçen ay çizmiştim ama kimseye göstermedim."
Doğa defteri eline aldı. Çizim, kocaman bir evin yanında duran küçük bir kız çocuğunu ve etrafındaki beş farklı figürü anlatıyordu.
Kızın elini tutan kimse yoktu."Çok güzel çizmişsin Maya," dedi Doğa, resmi incelerken. "Ama sanki bu resimde bir şeyler eksik."
"Ne eksik?" diye sordu Maya merakla.Doğa cebinden küçük bir boya kalemi daha çıkardı. "Resimdeki bu küçük kızın yanında, onun elini sımsıkı tutan biri eksik. İzin verirsen, buraya kendimi çizebilir miyim?"
Maya kısa bir süre resme, sonra Doğa’nın gözlerine baktı. Yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. "Ağabeyim görse kızar... Ama çizebilirsin."
Doğa tam kalemi kağıda dokunduracaktı ki kapı aniden açıldı. Yaman, çatık kaşlarıyla eşikte belirdi.
Bakışları önce yerdeki resim defterine, ardından Maya’nın elindeki çikolata ambalajına kaydı."Maya, elindeki ne senin?" dedi Yaman, otoriter ve sert bir sesle.Maya irkilerek çikolatayı arkasına saklamaya çalıştı.
Doğa ise hiç istifini bozmadan ayağa kalktı ve Yaman’ın tam karşısında durdu."Benim ikramımdı Yaman Bey," dedi Doğa calm ve net bir sesle. "Çocuğun korkuyla değil, güvenle büyümesine izin vermelisiniz."
Yaman’ın gözleri tehlikeli bir şekilde kısıldı. Doğa’ya doğru bir adım attı. "Bu evde neyin yenilip neyin yenmeyeceğine ben karar veririm Doğa. Sınırlarını aşmaya başlıyorsun."
"Bir parça çikolata sınır aşmaksa," dedi Doğa, gözlerini Yaman’dan ayırmadan, "Siz sınırların ne olduğunu hiç öğrenememişsiniz demektir."