2. BÖLÜM: DUVARLARIN ARDINDAKİ ÇIĞLIK

Doğa, koridorun sonundaki ahşap kapının önünde durduğunda kalbi göğsünü delercesine çarpıyordu. İçeriden gelen boğuk ağlama sesleri ve yere düşen eşyaların gürültüsü, odadaki fırtınanın habercisiydi.
Derin bir nefes aldı. İçindeki korkuyu bir kenara bırakıp sadece yardıma muhtaç bir çocuğun varlığına odaklandı.Yavaşça kapı kolunu indirdi ve içeri adım attı.
Oda darmadağındı. Yere saçılmış resim defterleri, kırılmış boya kalemleri ve bir köşeye fırlatılmış oyuncaklar... Odanın tam ortasında, yatağın üzerine büzülmüş küçük bir kız çocuğu duruyordu.
Maya, gözyaşları içinde dizlerini göğsüne çekmiş, etrafına öfke ve korku dolu gözlerle bakıyordu."Ağabeyime söyledim!" diye bağırdı Maya, Doğa’yı görür görmez. "İstemiyorum dedim! Git buradan! Seni de istemiyorum!"
Doğa, kızın tepkisi karşısında irkilmedi. Aksine, sesini olabildiğince yumuşatarak kapıyı arkasından yavaşça kapattı. "Merhaba Maya...""Adımı söyleme!" Maya eline geçirdiği küçük bir yastığı Doğa’ya doğru fırlattı. "Hepiniz aynı şeyleri söylüyorsunuz! Benden nefret ediyorsunuz, ağabeyimden korktuğunuz için buradasınız! Defol git!"
Yastık Doğa’nın ayağının dibine düştü. Doğa yastığı yerden aldı, üzerindeki tozları hafifçe silkeledi ve Maya’ya doğru birkaç adım attı.
Yere, Maya’nın yatağının biraz uzağına bağdaş kurup oturdu."Ben kimseden korktuğum için burada değilim Maya," dedi Doğa sakin bir sesle. "Ve kimseden de nefret etmiyorum."
Maya gözlerini silerek Doğa’ya baktı. Şaşırmıştı. Önceki bakıcılar ya hemen çığlık atıp kaçar ya da onu tehdit ederek hizaya getirmeye çalışırdı.
Bu kız ise sadece yere oturmuş, ona gülümsüyordu."Yalan söylüyorsun," dedi Maya, sesi bu kez biraz daha kısık çıkmıştı. "Ağabeyim seni zorla tutuyor, değil mi? Herkesi zorla tutar."
Doğa içinden Yaman’ın az önceki sert ve tehditkar halini düşündü. Haklıydı küçük kız, ama bunu ona belli etmek istemedi.
"Buradayım çünkü seni tanımak istedim," dedi Doğa, yerdeki kırık kırmızı pastel boyayı eline alarak. "Ayrıca boya kalemlerine üzüldüm. Onların bir suçu yoktu."Maya kaşlarını çattı. "Boya kalemlerinin canı acımaz ki!"
"Belki acımaz," dedi Doğa hafifçe gülümseyerek. "Ama kırıldıklarında sana güzel resimler çizemezler. Bak, bu kırmızı hâlâ resim yapabilir." Doğa yerdeki boş bir kağıt parçasına küçük bir kalp çizdi.Maya yataktan yavaşça aşağı süzüldü.
Doğa’ya doğru bir adım attı ama hemen durdu. "Bana yaklaşma.""Yaklaşmıyorum," dedi Doğa elindeki boyayı yere bırakarak. "Sen ne zaman istersen o zaman konuşuruz. Ama ben buradayım. Gitmiyorum."
Tam o sırada kapı aniden açıldı. Yaman, çatık kaşları ve sert adımlarıyla odaya girdi. Bakışları önce yerdeki dağınıklığa, sonra Doğa ile Maya’nın arasındaki mesafeye kaydı."Burada ne oluyor?" dedi Yaman soğuk bir sesle. "Yine mi kriz, Maya?"
Maya, Yaman’ın sesini duyar duymaz Doğa’ya doğru bir adım attı ve farkında olmadan Doğa’nın hırkasının ucunu tuttu. Yaman’ın sertliğinden korkmuş gibiydi.
Doğa bu küçük teması hissedince içten içe ürperdi ama hemen kendisini toparladı. Eliyle yavaşça Maya’nın sırtını okşadı."Bir kriz yok Yaman Bey," dedi Doğa, başını kaldırıp Yaman’ın gözlerinin içine bakarak.
"Sadece tanışıyorduk. Lütfen dışarı çıkar mısınız? İletişimimizi bölüyorsunuz."Yaman şaşkınlıkla tek kaşını kaldırdı. Bu evde kimse ona ne yapması gerektiğini söyleyemezdi. "Ne dedin sen?"
"Diyorum ki," dedi Doğa, sesindeki kararlılığı bozmadan. "Çocukla arama girmeyin. Maya ile ben hallediyoruz. İzninizle..."Yaman, Doğa’nın bu cesur çıkışı karşısında bir an duraksadı.
Gözleri Doğa’nın tutunduğu hırkasına, sonra da kız kardeşi Maya’nın Doğa’nın arkasına gizlenişine kaydı. Maya ilk kez bir bakıcıdan kaçmak yerine ona sığınıyordu.Yaman’ın dudaklarında karanlık ama gizli bir memnuniyet belirdi.
"Pekala," dedi Yaman, kapıya doğru bir adım geri atarak. "Beş dakika sonra aşağıda ol Doğa. Konuşacaklarımız bitmedi."Yaman kapıyı kapatıp çıktığında, odadaki ağır hava bir anda dağıldı. Maya, Doğa’nın hırkasını bırakıp ona baktı.
"Ağabeyime öyle söylemeye nasıl cesaret ettin?" diye sordu Maya, gözleri kocaman açılarak. "Ondan herkes korkar."Doğa gülümsedi ve Maya’nın saçını hafifçe okşadı.
"Seni korumam gerekiyorsa, kimseden korkmam."Maya ilk kez gülümsedi. Küçük, belli belirsiz bir tebessümdü bu.
"Gitme olur mu?" dedi fısıltıyla. "Lütfen kal."Doğa’nın gözleri doldu. "Kalacağım Maya. Söz veriyorum, kalacağım."