33. BÖLÜM: BİR ANLAŞMA VE YENİ KURALLAR

Salonda sıcacık çaylarını yudumlayan Doğa ve Maya’nın neşeli sohbeti, kapıda beliren Yaman’ın adımlarıyla bölündü. Yaman, üzerindeki ıslak kıyafetleri değiştirmiş, yine o ciddi ve mesafeli duruşuna bürünmüştü. Ağır adımlarla koltuğa yaklaştı ve doğrudan Maya’nın karşısına oturdu.
Yaman’ın yüzündeki ciddi ifadeyi gören Maya, elindeki bardağı yavaşça sehpaya bıraktı. Doğa da istemsizce doğrulup Yaman’a kilitlendi."Maya," dedi Yaman, sesini olabildiğince sakin tutmaya çalışarak. "Şimdi seninle bir anlaşma yapacağız... Ama ağlamak yasak."
Maya’nın gözleri anında büyüdü, dudaklarını hafifçe büküp abisine baktı. "Ne anlaşması abi? Kötü bir şey mi oldu?""Kötü bir şey yok," dedi Yaman, bakışlarını bir anlığına Doğa’ya kaydırıp tekrar kardeşine döndürerek.
"Ama Doğa ablanın sağlığı benim için önemli. Bu evde herkesin uyması gereken kurallar var ve Doğa ablan iyileşene kadar bazı şeyleri sınırlandırmamız gerekiyor."
Doğa kaşlarını çatarak araya girdi. "Yaman Bey, çocuğun gözünü korkutmayın. Neyin anlaşması bu?"Yaman, Doğa’nın sözünü eliyle keserek konuşmaya devam etti.
"Maya, bundan sonra Doğa ablanla bahçede uzun uzun kalmak yok. Derslerinizi ve resimlerinizi odada yapacaksınız. Ayrıca ilaç saatlerinde ve dinlenme vakitlerinde onu yalnız bırakacaksın.
Eğer bu kurallara uyarsan, hafta sonu seni istediğin o büyük parka götüreceğim. Ama tek bir gözyaşı görürsem ya da kurallar çiğnenirse anlaşma bozulur.
"Maya, ağlamamak için kendini zor tutarak başını öne eğdi. Abisinin bu konularda ne kadar tavizsiz olduğunu çok iyi biliyordu. "Tamam abi... Söz, ağlamayacağım. Doğa ablam iyi olsun yeter."
Doğa, Yaman’ın bu kadar katı bir kuralı Maya üzerinden meşrulaştırmasına öfkelendi. "Maya’yı kendi baskılarınıza alet edemezsiniz Yaman Bey! Benim kiminle ne kadar vakit geçireceğime veya ne yapacağıma karar veremezsiniz."
Yaman ayağa kalktı, Doğa’ya doğru bir adım yaklaşıp alçak bir sesle fısıldadı: "Maya’nın önünde tartışmak istemiyorsan yukarı çık Doğa. Anlaşma yapıldı ve kurallar geçerli."
Doğa, Maya’nın üzgün yüzünü görünce daha fazla uzatmak istemedi ama Yaman’ın gözlerindeki o sarsılmaz otoriteye karşı içindeki öfke her geçen an daha da bileniyordu.
Salonda sıcacık çaylarını yudumlayan Doğa ve Maya’nın neşeli sohbeti, kapıda beliren Yaman’ın adımlarıyla bölündü. Yaman, üzerindeki ıslak kıyafetleri değiştirmiş, yine o ciddi ve mesafeli duruşuna bürünmüştü.
Ağır adımlarla koltuğa yaklaştı ve doğrudan Maya’nın karşısına oturdu.
Yaman’ın yüzündeki ciddi ifadeyi gören Maya, elindeki bardağı yavaşça sehpaya bıraktı. Doğa da istemsizce doğrulup Yaman’a kilitlendi.
"Maya," dedi Yaman, sesini olabildiğince sakin tutmaya çalışarak. "Şimdi seninle bir anlaşma yapacağız... Ama ağlamak yasak."
Maya’nın gözleri anında büyüdü, dudaklarını hafifçe büküp abisine baktı. "Ne anlaşması abi? Kötü bir şey mi oldu?"
"Kötü bir şey yok," dedi Yaman, bakışlarını bir anlığına Doğa’ya kaydırıp tekrar kardeşine döndürerek.
"Ama Doğa ablanın sağlığı benim için önemli. Bu evde herkesin uyması gereken kurallar var ve Doğa ablan iyileşene kadar bazı şeyleri sınırlandırmamız gerekiyor."
Doğa kaşlarını çatarak araya girdi. "Yaman Bey, çocuğun gözünü korkutmayın. Neyin anlaşması bu?"Yaman, Doğa’nın sözünü eliyle keserek konuşmaya devam etti.
"Maya, bundan sonra Doğa ablanla bahçede uzun uzun kalmak yok. Derslerinizi ve resimlerinizi odada yapacaksınız. Ayrıca ilaç saatlerinde ve dinlenme vakitlerinde onu yalnız bırakacaksın. Eğer bu kurallara uyarsan, hafta sonu seni istediğin o büyük parka götüreceğim. Ama tek bir gözyaşı görürsem ya da kurallar çiğnenirse anlaşma bozulur."
Maya, ağlamamak için kendini zor tutarak başını öne eğdi. Abisinin bu konularda ne kadar tavizsiz olduğunu çok iyi biliyordu. "Tamam abi... Söz, ağlamayacağım. Doğa ablam iyi olsun yeter."Doğa, Yaman’ın bu kadar katı bir kuralı Maya üzerinden meşrulaştırmasına öfkelendi.
"Maya’yı kendi baskılarınıza alet edemezsiniz Yaman Bey! Benim kiminle ne kadar vakit geçireceğime veya ne yapacağıma karar veremezsiniz."
Yaman ayağa kalktı, Doğa’ya doğru bir adım yaklaşıp alçak bir sesle fısıldadı: "Maya’nın önünde tartışmak istemiyorsan yukarı çık Doğa. Anlaşma yapıldı ve kurallar geçerli."
Doğa, Maya’nın üzgün yüzünü görünce daha fazla uzatmak istemedi ama Yaman’ın gözlerindeki o sarsılmaz otoriteye karşı içindeki öfke her geçen an daha da bileniyordu.