Bölümler 4Şu an: 3. Geçmişin Sırrı
- 1 1. Yeni Arka Dansçı333 kelime
- 2 2. Mesaj650 kelime
- 3 3. Geçmişin Sırrı743 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 4. Hâlâ Aynı781 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Telefon elimde, ekrana bakakalmıştım.
"Bu kişi kimdi?"
Tekrar mesajlara baktım. Numara kayıtlı değildi.
Hemen cevap yazdım.
"Sen kimsin? Neyi biliyorsun?"
Mesajım iletildi ama cevap gelmedi.
Telefonu yatağın üzerine bıraktım. Kafamda binlerce soru vardı.
Acaba gerçekten geçmişte yaşananları bilen biri miydi?
Yoksa benimle dalga mı geçiyordu?
---
Ertesi sabah Alina'yla birlikte kahvaltıya indik. Masada CRUSH üyeleri de vardı.
Efe bizi görünce el salladı.
"Buraya gelin! Yer var."
Alina hemen gülümsedi.
"Geliyoruz!"
Masaya oturduk. Ben sessizce kahvaltımı yaparken Batu konuşmaya başladı.
"Bugün prova biraz uzun sürecekmiş. Hazır olun."
Miraç güldü.
"Sen zaten her provada şikâyet ediyorsun."
"Çünkü yoruluyorum kardeşim!"
Herkes güldü.
Bir tek Arda gülmüyordu.
Telefonuyla ilgileniyordu.
Bir süre sonra başını kaldırdı ve gözlerimiz karşılaştı.
Hemen önüme döndüm.
Efe bana bakarak:
"Erva, sen nerelisin?"
"İstanbul."
"İstanbul'un neresi?"
Sohbete katılmaya çalıştım.
"Kadıköy tarafları."
Efe başını salladı.
"Güzelmiş. Alina, sen?"
Alina cevap vermeye başladı.
Ben ise sessizce Arda'ya bakıyordum.
Bir zamanlar beraber kahvaltı yaptığımız günleri hatırladım. Bana sürekli kendi tabağından bir şeyler verirdi.
Şimdi aynı masadaydık ama birbirimize yabancıydık.
---
Kahvaltıdan sonra stüdyoya geçtik.
Bugün yeni bir koreografi çalışacaktık. Koreograf bizi sırayla yerleştiriyordu.
"Erva, sen Arda'nın hemen arkasında olacaksın."
Bir an duraksadım.
Arda da bunu duymuştu.
"Benim arkamda mı?"
Koreograf başını salladı.
"Evet, bir sorun mu var?"
Arda gözlerini bana çevirdi.
"Yok."
Ama yüzünden hiç de öyle olmadığı anlaşılıyordu.
Müzik başladı.
Herkes dans etmeye koyuldu. Ben de hareketlere odaklanmaya çalışıyordum.
Fakat Arda'yla her göz göze geldiğimizde aklım dağılıyordu.
Bir süre sonra müzik durdu.
Koreograf:
"Çok güzel! Bir kez daha alalım."
Tam o sırada Arda yanıma geldi.
"Biraz daha dikkatli ol. Hareketleri kaçırıyorsun."
Sinirle ona döndüm.
"Farkındayım Arda."
"O zaman düzelt."
"Sen benim hocam değilsin."
Arda alaycı bir şekilde güldü.
"Merak etme, olmak da istemem."
Yanımızdan geçen Efe ikimize baktı.
"Yine mi başladınız siz?"
Hiçbir şey söylemedim.
Arda ise arkasını dönüp yerine geçti.
---
Öğle arasında herkes dinleniyordu.
Ben de Alina'yla stüdyonun dışındaki koltuklarda oturuyordum.
Alina telefonuna bakarak gülümsedi.
"Erva, sana bir şey söyleyeceğim."
"Ne oldu?"
"Efe az önce bana mesaj attı."
Gözlerim büyüdü.
"NE?"
Alina gülmeye başladı.
"Şşşt! Bağırma!"
"Ne yazdı?"
"Akşam hep beraber dışarı çıkalım mı diye sordu."
Gülümsemeye başladım.
"AYYY! Alina!"
"Sus ya!"
İkimiz de gülmeye başladık.
Tam o sırada telefonum titredi.
Dün geceki numaraydı.
Yeni mesaj gelmişti.
"Benim kim olduğumu öğrenmek istiyorsan eski okuluna git. Her şey orada başladı."
Mesajı okurken yüzümdeki gülümseme kayboldu.
Alina bana döndü.
"Ne oldu?"
"Bir şey yok."
"Erva, iyi misin?"
Telefonu ona uzattım.
Mesajı okuduğunda kaşları çatıldı.
"Bu kim ya? Seni korkutmaya mı çalışıyor?"
"Bilmiyorum."
"Polise falan..."
"Hayır, önce kim olduğunu öğrenmek istiyorum."
---
Akşam herkes dışarı çıkmak için hazırlanıyordu.
Efe özellikle Alina'nın yanından ayrılmıyordu.
Batu bunu fark etmiş olacak ki Efe'nin kulağına eğilip bir şeyler söyledi.
Efe hemen ona döndü.
"Kes sesini!"
Batu kahkaha attı.
"Tamam oğlum, bir şey demedik."
Ben de gülmeye başladım.
Arda ise biraz ileride telefonuyla ilgileniyordu.
Bir ara yanıma geldi.
"Sen gelmiyor musun?"
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Ne?"
"Akşam yemeğine. Herkes geliyor."
Bir an umutlandım.
Acaba benimle normal konuşmaya mı başlamıştı?
"Gelirim."
Arda başını salladı.
"İyi."
Sonra hiçbir şey olmamış gibi uzaklaştı.
Kendi kendime gülümsediğimi fark ettim.
Ne kadar aptaldım...
---
Restorana geldiğimizde hepimiz aynı masaya oturduk.
Efe ve Alina yan yana oturmuştu. Batu, Miraç'la sürekli şakalaşıyordu.
Milan ve Barış da kendi aralarında konuşuyordu.
Oğuzhan ise menüye bakıyordu.
Ben Arda'nın karşısındaki sandalyeye oturmuştum.
Bir süre sonra Efe bana döndü.
"Erva, dans etmeyi ne zamandır yapıyorsun?"
"Küçüklüğümden beri. Yaklaşık on yıldır."
"Vay be! Bayağıdır yani."
"Evet, çok seviyorum."
Miraç araya girdi.
"Zaten iyi dans ediyorsun. Bugünkü provada gördüm."
"Teşekkür ederim."
Arda bardağından bir yudum su içti.
"Biraz daha çalışırsa daha iyi olur."
Masada kısa bir sessizlik oldu.
Efe hemen Arda'ya döndü.
"Olum, kızın dansı gayet iyi."
Arda omuz silkti.
"Ben sadece fikrimi söyledim."
Gözlerimi ondan kaçırdım.
Yemek boyunca pek konuşmadım.
---
Otele döndüğümüzde Alina hemen yatağına uzandı.
"Bugün çok güzeldi."
"Evet."
"Efe de çok tatlı ya."
Gülmeye başladım.
"Sen bayağı hoşlandın galiba."
Alina yastığını bana fırlattı.
"Kes!"
Tam cevap verecekken telefonum tekrar titredi.
Bu sefer mesajın yanında bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafı açtım.
Lisede çekilmişti.
Arda'yla benim beraber olduğumuz bir fotoğraf...
Ama fotoğrafın arkasında başka biri de vardı.
Yüzünü tam seçemiyordum.
Altında ise tek bir cümle yazıyordu:
"Arda'nın seni neden aldattığını düşündüğünü biliyorum. Ama o gün gördüğü şeyin tamamı gerçek değildi."
Nefesim kesildi.
Arda beni aldattığımı düşünmüştü.
Ama o gün gerçekten ne görmüştü?
Ve bu kişi neden yıllar sonra ortaya çıkmıştı?
Telefonu sıkıca tuttum.
Artık bu işin peşini bırakmayacaktım.
Çünkü belki de yıllardır kaybettiğim tek şey Arda değildi.
Gerçeği de kaybetmiştim.
3. Bölüm Sonu.
Umarım beğenirsiniz. ❤️
Bölüm etkileşimi
