★2★

yinee text olmayan bir bölümle geldim umarıımm ki sıkılmadan okursunuz🥹

İyi okumalarrr

Şuan son hazırlıklar olarak makyajımı tamamlıyordum. Tatil çok çabuk geçmişti ve parti zamanı gelmişti. Bizi Mihra'nın abisi bırakacağı için hiç telaş yapmadan hazırlanıyordum.
Makyajımı da tamamlayınca odamdaki boy aynasının karşısına geçtim.

Okyanusun en derin mavisinden yapılmış elbise rengi ve modeliyle çok hoşuma gitmişti. Kumaşın pullu dokusu parmaklarımda hoş bir his bırakıyordu. Omuzlarımda sallanan boncuklu drapeler ve her hareketimde hışırdayan tül eteğim kendimi prenses gibi hissetmeme neden oluyordu.
Bu elbiseyi dün Mihra ile birlikte seçmiştik. O da kendine buz mavisi kısa bir elbise almıştı.

Mihra'nın beni araması üzerine Okyanus kokulu parfümü de üzerime boşaltıp evden çıktım. Evin önünde bekleyen arabaya atladım.

Arabaya bindiğim gibi Mihra gözleriyle beni süzdü.
"of bu güzellik nedir ya"

"Kankamdan çalmışım" diyerek karşılıklı bir iltifattan sonra araba hareket etmeye başladı.

"Hoşgeldin abicim" dedi Ege abi.
"Hoşbuldum abimm"

Ege abi benden 3 yaş büyüktü. Buna rağmen iyi anlaşıyor bazen arkadaş gibi takılıyorduk. Bugün ise abi modundaydı.

~~~

Sonunda parti binasına ulaşmıştık. Mihra ile birlikte içeriye girip boş olan bir masada yerimizi aldık. Yanımıza gülümseyerek gelen Elçin'e baktım. Pudra pembesi elbisesi ile gerçekten bir prensesi andırıyordu.

"Hoşgeldinizz kızlar"

"Hoşbulduk da ne bu güzellik?" Dedi Mihra.

"Aslındaaa" dedi ve biraz daha yanımıza yaklaştı. Sesini kısarak,
"Bugün sevdiğim çocuğa açılacağım"

"Sevdiğin çocuk mu?!"

İkimiz de şaşkınlıkla ona bakıyorduk. Birinden hoşlandığını daha yeni öğreniyorduk.

"Detayları kendiniz görünn" dedi ve yine gülerek masadan uzaklaştı.

Dakikalar geçtikçe ortam daha kalabalık oluyor, beni boğmaya başlıyordu. Yine de sadece bu günlük umursamayacaktım. Mihra'nın mutlu olacağını düşünüyordum.

"Kanka bizimkiler" diyerek beni dürten Mihra'nın baktığı yere baktım.

Altlarına aynı siyah pantolonu giymişlerdi. Evren beyaz gömlek giymişti. Yaman ise siyah bir gömlekle gelmişti. Birkaç düğmesi açık ve kolları hafifçe kıvrılmış siyah gömlek ona çok yakışmıştı. Boynundaki gümüş zincir ise parlıyordu. Bu hâliyle öyle bir yakışıklıydı ki 30 saniyede onunla sevgili olmanın hayalini bile kurmuştum. Tabi bu imkansızdı. Adı üstünde; İmkansızlık Crush'ımdı.

Onlar da karşımızda bir masaya geçmişlerdi. Pek belli etmemeye çalışarak onları izliyorduk. Bı anlık dalgınlığım ile Yaman'a bakarken aniden bana dönmesi ile göz göze geldik. Telaşla kafamı çevirip Mihra'ya döndüm.
"Yakalandım"

Zamanın ilerleyen saatlerinde partide atıştırmalık servisleri başlamış ve şarkılar açılmıştı. Buraya gelişimiz üzerinden yaklaşık bir saat geçmişti. Artık yaptığım tek şey dans edenleri ve aralıklarla da olsa Yaman'ı izlemekti. Açıkçası çok sıkılmıştım. Mihra da dans ettiği için yalnız kalmıştım.

"bu güzelliğe bir hediyee" diyerek yanıma gelen tanımadığım kıza gülümsedim. Masaya küçücük bir hediye paketi bıraktı. Elindeki diğer paketi de bana verdi.

Can sıkıntısı ile paketi açtım. İçinden ay'lı bir sticker ve bir not çıktı. Nota göz gezdirdim.

"Partiye hoş geldin Ay, Bu elbisenin içinde adının hakkını veriyorsun, parlıyorsun. Bu gecenin hatırına engelimi kaldırır mısın?
-Bundangeceyesevdam-"

Şaşkınlığımı koruyamadım. Hızlıca ayağa kalkarak bunu bana veren kızın yanına gittim.

"Şeyy"
Merakla bana bakmaya başladı.
"Bunu sana kim verdi?"

"Doğruyu söylemem gerekirse bir erkek verdi ama tanımıyorum"
Kıza teşekkür ederek masaya geri döndüm.

Kimsin sen, bundan geceye sevdam?

Düşüncelerim aniden duran şarkı ile dağıldı. Herkes konuşmaya başlamıştı ki Elçin'in sesi duyuldu. Herkesin yerine oturmasından falan bahsediyordu. Herkes masasına geri oturunca görüş açımıza Elçin girdi.

"Bugün burada sizi toplama sebebim, hislerimi açıklayacak olmam" dediğinde yine bir gürültü koptu. Herkes Elçin'in önünde onun dedikodusunu yapıyordu.
Elçin yine onları susturdu. Sonra elindeki mikrofon ile bir masaya yaklaştı.

"Senden hoşlanıyorum, Yaman" dediğinde bu ses kafamda yüzlerce kez döndü. Yaman... Yaman Sayer.

Aniden masadan kalkarak binadan dışarıya çıktım. Gözyaşlarım serbest kalmış gibi akmaya başlamıştı. Önündeki merdivene oturdum. Gözyaşlarım çoğaldığında maskaramın aktığına emindim. Arkamdan gelen sese yanıt vermedim.
"BelginAy"
Bu Mihra'ydı.

Hemen yanıma geldi ve bana sarıldı.
"Şuan üzülme diyemem ama üzülme be Belginim"

Ağlamamın sesi artmaya başlamıştı. Rahatça ağlamaya başlamıştım.
"Hem o kabul etmez ki, kızlarla ilgilenmiyor"

Zorla konuştum.
"Bildiğin halde yalan söyleme Mihra, Elçin çok güzel. İlla ki kabul edecek"

Mihra bunu kabul etmişti. Yalan söylediği için üzgünce baktı bana. Sulu gözlerimin ardından bulanık görüyordum onu.

Ben ağlamakla meşgulken o abisini aramış buraya çağırmıştı. Yine Ege abi sayesinde eve ulaştım. Ama bu sefer iyi değildim. Mihra benimle kalmak istediğini söylese de reddettim. Yalnız kalmak istiyordum, en azından bir günlüğüne.

Üzerimdeki elbiseyi hırçınca çıkardım. Makyajımı çıkarmaya tenezzül bile etmeden yatağa uzandım. Battaniyeyi tamamen üzerime çektim ve düşüncelerden kurtulmak için yapılacak en iyi şeyi yaptım.

Kısa gibimsi oldu amaa beğeni ve yorumm çok iş görürr💐