3. Bölüm

🎶 Can Ozan - Ağlama Ben Ağlarım
"Olmayan bir şeyin eksikliğini hissetmezsin ama olupta eksik olan bir şeyle yetinemezsin"
20 YIL ÖNCE:
Aslı SEZGİN;
Kanseri yenmiştim. Kemal beni yurtdışında tedavi ettirmişti , şimdi saçlarım çıkmaya başlamıştı. Kısaydı ama tekrar kıvırcık ve kizilllardi. Ama ben bugün birşey yapacaktım. Kızım belki bu yaptığım için Benden nefret edecekti ama dayanacak gücüm yoktu. Bugün Ayçanın doğum günü 6 yaşına giriyor. Aşağıda bir telaş var ama nafile çünkü cenazem çıkacak... Kızımın odasindaydım, biriciğim kim bilir ben ölünce neler yaşayacaktı. Tavandan sarkan ile baktım birde odadaki oyuncaklara ve kızımın fotoğrafına. Canım yanıyordu,Kemal hiçbir zaman Ayçanın başını okşanmamıştı,hep Ahmet'e ninni söylemiş Ayçaya hiç söylememişti. Yatağa bir müzik çalar bıraktım. Ben artık olmayacaktım , kızım bundan ninni dinleyip uyusun.Sesim çok güzel değildi ama Ayça için söylüyordum. Şimdi veda vakti gelmişti. Kızımın Pembe sandaletesini aldım . Sandalyeye çıktım ve tavandan sarkan ipi boynuna sabitledim. Özür dilerim kızım ama ben yaşamak istemiyorum. Ayağımı kaydirdim ve nefesim gitmeye başladı gözlerim kapanmaya başlarken gelen Ayçaydı gördüm.
"Anne ,bende oynayacağım"dedi . Gözlerim kapandı.
Yazar anlatımıyla;
Aslı ölmüştü... Ayça odasında annesinin oyun oynadığını sanıyordu. Annesinden cevap alamayınca hemen babasını ve abisini çağırdı "Baba ,abi çabuk gelin annem oyun oynuyor"dedi.Ahmet odaya girdiği anda çığlık çığlığa ağlamaya başladı.Evet annesi ölmüştü ve kötüsü kardeşi hala ölüm nedir bilmiyordu... Kemal içeri girdi gördüğü manzara karşısında durdu ve sadece Ayçaya bakti ."Ne yaptın sen!" diyerek bağırdı. Ayça için için ağlamaya başladı. Kemal Ayçayı bodrumdaki depoya kitledi...
***
20 YIL SONRA:
Ayça SEZGİN;
Ölüm garipti ama ölen birisinin boşluğunu doldurmak çok daha garipti. Annemin öldüğünü anlamıyordum hep ağlayarak annem gelsin diye bekliyordum. Babam evlenmişti ama Neriman denen kadınla hiç anlaşamıyordum. Hep onun yüzünden babam beni depoya kitlerdi. Geçmişi hatırladıkça nefes alış verişlerim dengesizleşmeye başladı. Banyoya girdim suyu açtım üstümü çıkarma zahmetinde bulunmadım. Üstümle suyun altına oturdum. Bugün çok zordu belki ama dün daha zordu . Titriyordum ama kimse elini uzatmıyordu. Anneme çok kızgınım, sırf ben doğdum diye o ölmek zorunda değildi sırf ben yaşayayım diye o canından olmak zorunda değildi. Canım yanıyordu. Hemen suyun altından çıktım ve üstümü değiştirdim. Üzerime beyaz boğazlı bir kazak giydim altıma ise siyah uzun tayt panduflarimi giyip salona ilerledim. Ölüm sessizliği vardı. Kesin birşey olacaktı.Sessizce sandalyeyi çekip oturdum. Kimseye bakmadım . Tabağıma biraz salata koydum . Ve tabağıma bakarak yemeye başladım. Benim dışımda kimse yemek yemiyor sessizce bakıyorlardı.Sessizliği bozan Neriman oldu.
"Kemal ,ne bu haliniz?"dedi. Babam denen adam "Şirket batıyor"dedi. Umrumda değildi hala yemek yiyordum. "Kalk şu sofradan "dedi . Kalktım ,tam odama gidecektimki kolumu tuttu . Durdum sadece önüme baktım."Sen ne hakla bizimle yemek yersin" dedi. Bahane bulamayınca son kozunu oynuyordu. Neriman hemen "Kemal bu kızın bana sürtük diyip duruyor"dedi. Tabiki yalan söylemişti ben bugün odamdan çıkmamıştım. "Yalan söylüyor,ben odamdan dışarı çıkmadım"dedim. Abim hemen "Ayça öyle şeyler söylemez"dedi. Babam dinlemedi tabi "Sensin sürtük!" diye kükredi. Titremeye başladım. Ama saklıyordum. "Yalan söylüyor"dedim bir daha ."Sus"diyerek kolumdan tutup yere fırlattı. Yere yapıştım.Abim hemen araya girdi "Bana bakın, bir daha bu kıza dokunursanız olacaklardan ben sorumlu değilim"dedi. Babam "Sus, şu köpeği savunma"dedi. Köpek?
Ben köpek mıydım?
Dayanamadım. Gözyaşlarımi silip doğruldum ve tam karşısına geçtim. Gülmeye başladı "Şuna bak sen gerçekten hangi köpeğin kizisin?"dedi. "Yeter!"diyerek bağırmaya başladım çığlık çığlığa bağırdım. "Ben insanım köpek değilim "diye bağırdım. Bağırdım, bağırdım... Daha soluklanmadan babam kolumdan tuttu ve cekistirmeye başladı"Hayır gitmem o yere"dedim . Kolumu öyle sıkıyordu ki ağrıdan ağlıyordum.Bodruma getirdi beni ve deponun kapısını açtı. Tuttuğu gibi çöp gibi depoya attı . Depo ölü fare kokuyordu köpek dahi durmazdi ama ben duruyordum. Kapıyı kitledi kapıya vurmaya başladım"Hayır , çıkar beni buradan" dedim . Koluma baktım kolum morarmıştı . Bir kaç dakika sonra kapı açıldı ve babam elinde köpek kabı ile geldi köpek kabını önüme koydu içine su doldurdu ve gitti . Tam 3 gün burda kalkamazdim . Ağlamaya başladım hıçkırıklarım hiç durmadı bağırıp feryatlar ettim ama kapıyı kimse açmadı...
***
Poyraz ŞAHİN;
Sabah saat 5 de uyanmıştım. Çünkü rüyamda çarptığım kızı görmüştüm. Ayça... Beynim hep o ama gidiyordu . Ayçaya...Mutlaka Ayçayı bulmalıydım. Onu görmek istiyordum. Dosyaları masaya bıraktım ve hemen Gökhan'ı aradım.
"Abi ne oldu?"
"Bana Ayça diye bir kız var onu bul mavi gözlü kıvırcık uzun saçları var "
"Ne"
"Oğlum salak mısın sen anlamadın mı"
"Valla anlamadım"
"Ben senin.. neyse bana Ayça diye bir kız var onu bul mavi gözlü kızıl kıvırcık saçlı"
"Abi bir sürü Ayça var nasıl bulayım"
"O beni ilgilendirmez senin işin bu "
"Abi benim işim korumalık yapmak insanları sadece ismiyle bulmak değil"
"Lan oğlum mal mısın sen bak sağdan soldan geliyorlar bana sana verdiğim parayı hak et bari salak herif"
"Valla ben bulamam"
" 3 saatin var Gökhan"diyerek telefonu kapattım. Masadan siyah olan dosyayı aldım ve açtım.Kemal Sezgin hakkında herşey buradaydı. Ama tek sıkıntı çocuklarının isimleri ve fotoğrafları yoktu çok iyi gizliyordu piç. Yeraltı dünyasında kimse çocuklarını görmemiş ve isimlerini bilmiyordu.Ama benim bildiğim birşey vardı. Kızı yüzünden karısı intihar etmişti. Kızında kesin Kemal gibi acımasızdır zavallı kadına ne yaptılarda kadın intihar etti. Dosyayı aldım ve şirketten çıktım. Bugün bölge liderlerinin toplantısı vardı sevkiyat yapılacaktı mutlaka katılmam gerekiyordu.
***
Toplantı ünlü bir otelde yapılacaktı. Arabadan indim çoğu bölge lideri gelmiş olmalıydı çünkü kapının önünde bir sürü koruma vardı. Otele girdim ve en alt kata indim. Girdiğim gibi gözüm ilk Kemal SEZGİN'e kaydı. Değişik bir insandı. Zaten ondan nefret ediyordum . Masaya oturdum. 7 kişiydik. Kemal bana göz ucuyla baktı ve daha sonra "Duydum ki bazıları benim çocuklarımı araştırmaya çalışıyor"dedi . Alayca gülümsedim."O kişi bendim"dedim.
"Ne öğrenip ne yapacaksın yoksa kızımla mı evleneceksin?"dedi. Asla.asla ,ben bu iblisin kızıyla evleneceğime ömür boyu bekar kalırdım.
"Sen ve senin kızın gerçekten midem bulandı"dedim soğuk bir sesle
"Kızım bana benzemez ,annesine benzer yani güzeldir"
"Kanı çirkin"dedim.
"Benim kanım çirkin olsaydı kızım beni sevmezdi"dedi . Haklıydı ama kızının da kanı pis olunca sevmesi normaldi.
" Gerçekten iblis gibisin SEZGİN, kızında yardımcın felan mi hatta dur oğlun da senin sağ kolun"dedim alayca
"Aynen öyle" dedi alayca ve konu kapandı . Toplantı başlıyordu yani bir kaos ortamı oluşuyordu...