2. Bölüm

🎶 Ceza- Medcezir
"Bu dünyada savaşları daima kötüler kazanır"
Yazar anlatımıyla;
18 YIL ÖNCE:
Adana'nın dar sokağında futbol oynuyordu Poyraz. Kahverengi saçları terden alnına yapışmış, yeşil gözleri yorgunlukla bakıyordu. Nefes nefese kaldırıma oturdu Poyraz. Henüz 8 yaşındaydı. Babası Sinan Şahin Adana'nın en zengin insanlarından biriydi ama Poyrazın değil. Çünkü tam 2 yıl babasını görmemişti Poyraz . Annesi Sema ile babası Sinan kavga etmiş, Semayı ve Poyrazı evden koşmuştu. Zavallı Sema Poyrazıda alıp annesine sığınmak istemişti fakat oradanda kovulunca ıssız bir yerde bir gecekonduda oğluna ve kendine hayat kurmuştu. Bugün tam 2 yıl olmuştu yaramaz bir çocuk değildi Poyraz ama suskunda değildi. Poyraz arkadaşlarına selam verip evine döndü annesi Sema mutlu bir ifadeyle kapıyı açtı. "Hele şükür, oğlum nerdesin "
dedi . Poyraz annesine baktı . Kahverengi dalgalı saçları sahada belirginleşmiş, kahverengi gözleri ise ışıl ışıldı.
"Anne "dedi Poyraz şaşkınlıkla
"Oğlum hadi sana en sevdiğin yemeği yaptım"
"Yoksa dolma mı yaptın"
"Evet ,hemde acılı"
Poyraz hemen içeri girdi ve ellerini yıkadı . Kırık sandalyeye oturdu. Sema hemen tabağa dolma koydu . Poyraz tam bir ısırık alacaktı ki kapı çaldı. Sema kapıyı açtı ve öylece durdu.
"Anne kim gelmiş?" diye sordu Poyraz
"Babacım "diyerek içeri girdi Sinan .Poyraz boş gözlerle bakıyordu.
"Git burdan"dedi Sema.Sinan Semayı umursamadı.
"Oğlum hadi git ekmek al gel"dedi Sinan . Poyraz önce dolmalara baktı sonra ise babasına . Sinan'ın verdiği parayı aldı ve çıktı evden . Bakkaldan 3 ekmek aldı ve evin yolunu tuttu. Poyraz eve girdiği an duraksadı karşısında annesi gözleri kapalı şekilde yerde yatıyordu .Bileklerinden kanlar fışkırıyordu. Boş gözlerle baktı sadece ve babasına baktı.Sinan şok olmuş şekilde ve biraz da pişman şekilde bakıyordu. Poyrazın gözü yere düşen dolmalara değdi. Dolmalardan bir tane aldı ellerine ve ısırmaya başladı. Hem ağlıyor hem de dolmaları yiyordu. Ambulans geldi Sema ceset torbasına koyuldu . Poyraz hiç kalkmadı yerinden sadece ağlayarak dolmaları yiyordu. Bugün 18 Mayıstı...
***
18 YIL SONRA:
Poyraz ŞAHİN;
Bugün 18 Mayıstı annemin öldüğü gün... Kafam dolu kalbim kırıktı. İçimdeki o çocuğu hiç buyumemistim . Ben bir ŞAHİNdim. Bölge lideriydim. Babam Sinan Şahin bu işleri bana vermişti aslında yapmazdım ama dedemin soyadı zedelenmemsin diye kabul etmiştim. Şimdi ise bir toplantıya gidecektim. Korumam aynı zamanda dostum Gökhan beni anlardı hep o anlamıştı zaten.
"Poyraz istesen toplantıyı iptal edelim"
"Hayır o toplantı olacak"
"Sen bilirsin"dedi ve mekana girdik. Bölge liderlerinin refakatçileri vardı onlar ile toplantı yapacaktım.En büyük sandalyeye oturdum ve hepsine baktım. Başla ifadesi ile baktım.
"Ben Bulut, Ferhat Korhan'ın refakatcisiyim"
"Ben Hakan, Hamza Yerlikayanin refakatcisiyim"
"Ben Araz, Demir Karahanin refakatcisiyim"
"Ben Ali,Serhat Ağaoğlu'nun refakatcisiyim"
"Ben Burak,Osman Karoglunun refakatcisiyim"
"Kemal SEZGİN'in refakatçisi nerde?"diye sordum.
"Sanırım yok yani gelmedi "dedi birisi .
"O zaman toplantıda yok"diyerek ayağa kalktım."Toplantı iptal edildi"dedim ve çıktım. Hemen arabama bindim ve Sinan Şahin yazan rehbere bastım. Telefonu açtığı an "SEZGİN'lerin refakatcisi gelmedi "dedim ve çıktım. Hemen arabama bindim ve Sinan Şahin yazan rehbere bastım. "SEZGİN'lerin refakatcisi gelmedi" dedim ve kapattım telefonu. Arabam hızlı gidiyordu , mezarlığın yolunun orda bı anda frene basmak zorunda kaldım çünkü bir kıza carpmistim. Hemen indim ve kızı kucağıma aldım saçları çok güzeldi kızıl ve kıvırcık. Bi anda gözlerini açtı ve bana baktı gözleri masmaviydi sanki bir okyanusta kaybolmuş gibi... "İyi misin "diye sordum. "İyiyim "dedi .Ne olduğunu anlamadan hemen kucağımdan indi ."Hastaneye gitseydik" dedim.
"Gerek yok" dedi. Ve ilerlemeye başladı "Bari ismini söyle"dedim.
"Ayça"dedi.
"Bende Poyraz memnun oldum"dedim. Ayça gitti sonra farkettim ben gülüyor muydum? . Hemen sert halimi büründüm ve arabam binip uzaklaştım...
***
Savaşlar genellikle adaletsizlikler yüzünden olur . Ve genellikle savaşları hep kötüler kazanır. Savaş açmak benim için kaybetmekti. Zaten kaybetmiştim ama bari kabullenmek zorunda kalmasaydım iyiydi. Malikhanede döndüm direk odama girdim . Aklım Poyraz denen adamda kalmıştı. O da babam gibi bölge liderine çok benziyordu acaba bölge lideri miydi? Düşüncelerimi bir kenara bırakıp mutfağa indim . Açtım çok fazla yemek yemem lazımdı öyle duygularımı bastırıyordum. Mısır gevreğimi aldım kaseye koydum. Üzerine süt ekleyerek karıştırdım ve odama tekrar döndüm bir kaşık ağzıma aldım ve değişik bir şekilde gözlerim dolmaya başladı. Aldırmadım tekrar bir kaşık ağzıma aldım bu sefer ciddi anlamda ağlıyordum. "Keşke hiç dogmasaydim ,belki annem yaşardı" dedim ve için için ağlamaya başladım. 6. Yaş günümde annem yerine ben ölseydim belki annem yaşardı...