Etkilenmek

Dünkü konuşmadan sonra Yıldırım Krallığına dönmüştük. Varis olduğumun haberi tüm diyarda ses getirmişti. Yıldırım Krallığına adım atar atmaz tüm gözler bizi bulmuştu. Fısıltılar ve dedikodular başını almış gidiyordu.

Odama gelince bir daha odadan çıkmamıştım. Beynim zaten doluyken birde nosinlerin bana bakışlarına sinirlenip kavga çıkarmak istemiyordum.

Bugün iki dersim vardı. Şifa gücü. Ders boyunca sınıftakilerin hepsi bana kaçamak bakışlar atmıştı. Ama Ateş'le bir kez bile göz göze gelmemiştik.

Ders bitince saklı ormanın girişine gelmiştim. Şimdi ise Ateş'i bekliyordum. Uzaktan gelen Ateş'i görünce yerimde dikleştim.

"Bir an hiç gelmeyecek sin sandım"

Yanıma doğru ilerledi.

"Bazı öğrencilerin soruları vardı onlarla uğraştım"

Yere karşıma oturdu.

"Yara iyileştirmede iyisin. Peki ne kadar sürede bir nosinin yarasını iyileştirebilirsin? Peki bir hayvanın vücudundaki yarayı iyileştirebilir misin? Yada birinin vücudunda yara açabilirmisin?"

"Bunu deneyip görsek daha iyi olur"

"Bunları şimdi deneyeceğiz. Sana küçük yaraları iyileştirmeyi öğreteceğim. Bunu daha hızlı nasıl yapabilirsin? Kaç saniye?"

"Peki. Bana önce bir yara lazım bakalım kaç saniye "

Cebinden küçük bir hançer çıkardı.

"Şimdi bu küçük yarayı kaç saniyede iyileştireceksin bakalım?"

Parmağına küçük bir kesik attı. Hemen parmağını tuttum ve içimdeki gücü ona aktardım. Elimi çektiğim de yara iyileşmişti.

"Sadece bir saniye yaptın. Daha kan parmağımdan çıkmadan. Bu iyi"

"Peki. Şimdi ne yapacağız?"

"Şimdi daha büyük bir kesik atacağım"

Avucunu hançerle boydan boya kesti. Hemen elini elimin içine aldım ve içimdeki gücü aktarmaya başladım. Ellerimi çektiğim de yara iyileşmişti.

"5 saniye "

"En azından hızlıyım"

"Farkındayım. Doğrusunu söylemek gerekirse bundan etkilendim"

Kafamı sağ omzuna eğdim.

"Sadece hızımdan mı?"

Güldü.

"Hayır sende beni kendine çeken birşeyler var"

Güldüm.

"Büyü yaptırdım sana"

Güldü.

"Bence bu günlük bu kadar yeter. Biliyorum çok az şeyler öğreniyorsun ama vaktimiz kısıtlı. Benimde uğraşmam gereken şeyler var. Sana hep vaktim var biliyorsun ama Ateş Krallığı ile ilgili"

"Ateş "

Gözlerini bana çevirdi.

"Efendim"

"Beni ne zaman krallığımıza götüreceksin?"

Güldü.

"Bizim krallığımız. Çok yakında. Halkımızda geldiğinde krallığımız da gururla oturacağız. Sadece biraz zaman "

"Ateş benim çok sevdiğim bir söz vardır. Dünyalı bir şairin sözü.
"Herşeyi zamana bıraktık zamanımız olduğunu bilmeden " Geç kalma. Bazı şeylerin dönüşü olmuyor "

"Bu neydi şimdi ?"

"Benden sana bir Varış nasihatı Lordum "

Ayağa kalktım.

"Bunu bir düşün. Geç kalma Ateş. Bazen bazı şeylere geç kalırsan bazı insanları kaybedersin"

Ormandan çıktım ve okula doğru ilerledim. Yangın merdiveninin kapısını açtım ve yukarıya çıkmaya başladım.

Yangın merdiveni bitince koridora çıktım. Tüm gözler yine beni buldu. Merdivenlere doğru ilerledim. Merdivenlerden inerken arkamdaki fısıltıları duyuyordum.

Merdivenler bitince bahçeye çıktım. Ve yatakhaneye doğru ilerledim. Merdivenlerden yukarıya çıktım ve odanın önüne geldim.

Kapıyı açtım ve içeri girdim. Bahar'da buradaydı. Telefonundan film izliyordu. Dolabıma doğru ilerledim ve kapağını açtım. Gördüklerimle dumura uğradım.

"Bahar"

Kafasını kaldırıp bana baktı.

"Efendim"

"Dolabımdaki kıyafetleri senin kaldırdığını söyle"

"Ne?"

Ayağa kalktı ve yanıma gelip dolaba baktı. Sonra kendi dolabına doğru ilerledi. Kapağın açtı ve içine baktı. Onunki de boştu.

"Nasıl ya? Kim yaptı bunu?"

"Ben galiba biliyorum"

Odanın kapısını açtım ve merdivenlere doğru ilerledim. Merdivenlerden aşağıya inmeye başladım. Merdivenler bitince bahçeye çıktım ve Ateşlerin olduğu banka doğru ilerledim.

Yanlarına gelince durdum.

"Eşyalarımız nerede?"

"Yeni odalarınızda"

Bunu diyen Umut'tu.

"Yeni odalarımız nerede?"

"Gelin gösterelim"

Hepsi ayağa kalktı. Onlar önde biz arkada yürümeye başladık. Ormanın tehlikeli olmayan tarafına doğru ilerleyip ormana girdik. Bir kaç adımdan sonra ormanın içindeki evi fark etmiştim.

"Burası bizim evimiz"

Eve doğru ilerledik. Merdivenlerden yukarıya çıktık ve kapının önüne geldik. Ateş anahtarla kapıyı açtı.

"Önden bayanlar"

Bahar ve ben içeriye girdik. Hemen ileride oturma odası vardı. İki uzun koltuk bir L koltuk. Bir tekli koltuk ve büyük bir orta sehpa. Birde büyük televizyon vardı. Odanın diğer tarafında büyük bir masa vardı.

"Hadi size odalarınızı gösterelim"

Bunu diyen Kubilay'dı.

Merdivenlerden yukarıya çıktık. İlk sağdaki iki kapıyı gösterdi.

"Öndeki Alev'in arkadaki Bahar'ın. "

İlk odaya doğru ilerledim ve odanın kapısını açtım. Gördüklerimle ikinci bir şok yaşadım. Dünyadaki kitaplarım buradaydı. Oda siyah tonlarında dizilmişti.

Bahar kendi odasına girdi. Göz ucuyla odasına baktım. Pembe renklerle dekore edilmişti.

"Ya ben acıktım hadi yemek yemeye inelim"

Ata'nın bu dediğini diğerleri başıyla onayladı. Ve hepsi aşağıya indi. Amaçları Ateş ve beni yalnız bırakmaktı.

Odadan içeriye girdim. Ardımdanda Ateş girdi.

"Beğendin mi?"

Sorusuyla ona döndüm. Yanına doğru adımlarım ve parmak uçlarımda yükselip ona sarıldım. Elleri hemen belimi buldu.

"Bayıldım. Çok teşekkür ederim"

"Varisime yapmayacağım da kime yapacağım ben"

Kokusunu içime çektim.

"Ben senin Varisinim değil mi?"

"Sen sadece benim Varisimsin"

İşte buydu. Senelerdir duymak istediğim söz....

Evetrtt bir bölüm daha bittiiii

Öncelikle çok önemli bir konuşma yapacağım. Geçen bölümde bir okurum eğer bu yazıyı okuyorsan okuyorsa kendisini biliyor. "Çok güzel yazmışsın ellerine sağlık" diye bir yorum yazdı. Belki siz bunu yazarken benim için çok bir anlam ifade etmeyeceğini düşünüyorsunuz ama inanın ki okuduğum da karnimda kelebekler uçtu. Ben sizi bu hayatta en sevdiklerim kategorisine soktum. Siz benim Yıldız Tozlarımsınız...

Bu bölümün şarkısı Kibariye -Gulu doldurmam

Mutlu olalım Yıldız Tozlarımmm...⭐🖤🖤