10. Bölüm küçük sırlar

"BİLİYORMUSUN SEN KORKAĞIN TEKİSİN"

"BENMİYİM KORKAK ULAN BEN SEN ZOR DURUMA DÜŞME DİYE SÖYLEMEDİM LAN SÖYLESEM SENİ BİR DAHA GÖREMİYCEKTİM"

Yaklaşık bir saatir odamda oturmuş hira ve fuad'ın tartışmasındinliyordum heralde aras evde değildi ki bu ikisi böyle yüksek sesle tartışmaya cesaret ediyordu sesler kesilmişti heralde ya tartışmaları bitmişti ya da kısık sesle tartışmaya devam ediyorlardı neyse ne hemen oturduğum yerden kalkıp kapıya doğru yürüdüm çünkü sıkılmıştım bu iki aptal aşık rahat rahat tartışsın diye hiç odamdan çıkmamıştım bu sırada saçımı makyajımı ve kıyafetlerimi değiştimiştim. Kapının kolunu yavaşça âşağı indirip odadan dışarı çıktım merdivenlerden aşağı inip salona doğru yürümeye başladım tahminimce hira ve fuad burda olmalıydı ve tahminim doğru çıkmıştım usul adımlarla içeri girdim ben içeri girince ikiside susmuştu

"Ben hiç bir şey duymadım"

Dedim gülümseyerek hira'nın yüzü kıp kırmızı olmustu

"Asteria..."

Elimi havaya kaldırarak onu susturdum

"Merak etmeyin aras'a söylemiyeceğim çok iyi sır saklarım"

Fuad şaşkınlıkla bana baktı

"Gerçektenmi"

"Gerçekten"

Hira derin bir nefes aldı

"Teşekür ederim"

Gülümsedim

" Ama bir şartım var "

İkisi de aynı anda bana baktı

"Ne şartı"

Kolarımı göğsümde birleştirdim

"Bir daha benim yanımda kavga ederken bir birinize olan duyguları bu kadar beli etmeyin. Çünkü ikinizde çok kötü oyuncusunuz."

Fuad hafifçe güldü. Hira ise utanarak başını eğdi. Tam kapıdan çıkacaken fuad'ın sesi geldi

"Asteria..."

Döndüm

"Efendim"

"Aras gerçekten hiç bir şey bilmeyecek değilmi "

Gülümsedim

"Benden duymayacak"

Diyip salondan çıktım derin bir nefes alıp içeride yaşananları düşünmemeye çalışıyordum ama Hira'nın kıpkırmızı yüzü gözümün önünden gitmiyordu.
Tam merdivenlere yönelmiştim ki karşımdan Aras geldi.
Adımlarım istemsizce yavaşladı.
Aras gözlerini üzerimde gezdirip kaşlarını hafifçe çattı.

"Nereye"

" Hiçbir yere."

"Asteria."

Sesindeki ton, kaçamak bir cevap verdiğimi anlamış olduğunu gösteriyordu.

" Ne oldu"

Gülümsedim.

"Bir şey olmadı."

Aras birkaç saniye sessizce bana baktı.

" Hira ile Fuad'ın yanından geliyorsun."

Kalbim bir an hızlandı.

" Evet."

" Ne konuşuyorlardı"

İşte şimdi yakalanmıştım.

Bakışlarımı kaçırmadan cevap verdim.

"Hiçbir şey."

Aras'ın kaşı havaya kalktı.

"Hiçbir şey mi"

"Aynen."

"Sen yalan söylemeyi bilmiyorsun."

İçimden "Keşke bilseydim." diye geçirdim.
Tam cevap verecekken içeriden Hira'nın sesi duyuldu.

"Asteria"

İkimiz de kapıya baktık.
Hira kapının önünde durmuş, bana yardım ister gibi bakıyordu. Fuad ise arkasında sessizce duruyordu.
Aras onlara doğru bir adım attı.

" Ne oluyor burada"

Hira'nın yüzü bir anda değişti.

" Hiçbir şey."

Aras bana baktı.
Sonra Hira'ya.
Sonra tekrar bana.

"Üçünüz de aynı şeyi söylüyorsunuz."

Fuad boğazını temizledi.

" Aras, gerçekten bir şey yok."

Aras'ın yüzünde şüpheli bir ifade belirdi.

" Tamam."

Bir süre sessiz kaldı.

"Ama bir şey olduğunu öğrenirsem..."

Sözünü tamamlamadan arkasını dönüp yürümeye başladı.

Ben Hira'ya baktım.
Hira derin bir nefes verdi.

" Az kalsın öğreniyordu."

Fısıldayarak cevap verdim

"Sana söylemiştim. Çok kötü oyuncusunuz."

Fuad gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.
Hira ise bana kızgın bir bakış attı.

"Komik mi"

"Biraz."

Üçümüz de sessizce güldük.
Ama hiç fark etmediğimiz bir şey vardı.
Koridorun diğer ucunda Aras durmuş, arkasını dönmeden bizi dinliyordu.
Ve artık gerçekten şüphelenmeye başlamıştı. Heralde o da yakında fuad ile hira'nın sevgili olduğunu öğrenirdi aras bunu öğrenirse evde kıyamet kopardı
Kapının zili çaldığında holdeki sessizlik bozuldu.
kapıya doğru ilerledim. Kapıyı açtığımda karşımda psikoloğum duruyordu.

"Merhaba Asteria."

" Merhaba. Buyurun."

Psikolog içeri girip çantasını bıraktı. Ve salona geçtik.
koltuğa oturup ellerimi birbirine kenetledim.

" Bugün nasılsın"

"İyiyim... Sanırım."

Psikoloğum hafifçe gülümsedi.

""Sanırım" önemli bir kelime. Neden emin değilsin"

birkaç saniye düşündüm

" Son zamanlarda bazı şeyleri hatırlamaya başladım."

" Ne gibi"

Bakışlarımı yere indirdim.

"Çok net değil. Görüntüler geliyor. Sonra kayboluyor."

"Korkuyor musun"

" Biraz."

Psikoloğum sakin bir sesle konuştu.

"Hatırladığın her şeyi anlatmak zorunda değilsin. Ama aklına gelen görüntüyü bastırmaya çalışma."

gözlerimi kapattım.

Bir anda zihnimde karanlık bir gece belirdi.
Yağmur...
Islak bir yol...
Ve karşımda duran biri.
Aras.
nefesim kesildi.
Aras'ın yüzü her zamankinden farklıydı. Gözlerinde öfke değil, korku vardı.
Sonra onun sesini duydum.

"Bana güven, Asteria."

Görüntü bir anda kayboldu.

Hemen ardından yeni bir görüntü ve yine arasın sesi

"Pusula gülü yeminimi"

Sonra asterianın sesi

"Pusula gülü yemin"

Görüntü tekrar kayboldu

gözlerimi açtım.
Psikoloğum hemen fark etti.

"Ne hatırladın"

birkaç saniye sessiz kaldım.
Aras'ı hatırladığımı söyleyebilirdim
Ama söylemedim

"Hiçbir şey... Sadece yağmur vardı.
Psikoloğu onu dikkatle inceledi."

"Emin misin"

Asteria başını salladı.

" Evet."

Seans devam etti. Fakat benim aklım artık başka yerdeydi.
Çünkü hemen hemen hergün bu görüntüleri görüyordu
Ve bu anının neden bu kadar önemli olduğunu bilmiyordum.
Seans bittiğinde psikoloğum kapıya yöneldi.

"Bugünlük bu kadar. Bir şey daha hatırlarsan not al."

Asteria başını salladı.

"Tamam."

Kapı kapandığında yalnız kaldım.
Sessizce pencerenin önüne yürüdüm.
Dışarıdaki yağmura baktım.
Sonra fısıldadım

"Bana güven..."

Bu sözleri Aras gerçekten söylemişti.
Ama neden söylediğini hâlâ bilmiyordum.
Ve bunu şimdilik kimseye anlatmayacaktım.
Özellikle de Aras'a.