Aşkı Bulan bölüm bir

Günün birinde aşkı bulan kadının hikayesi...
Evdeki sessizlik fırtına öncesinden fakrszıdı. Zeynep odasındaki dar penceresinden kenara sinmiş sokağın sarı lambasını izliyordu. Dışarıda akan bir hayat vardı. Kahkalar koşuşturmaca, özgürce yürüyen kadınlar.
Zeynep bunlardan çok uzaktı. Bu evin kaderi babasının iki dudağı arasındaydı.
Zeynep için en huzurlu an herkesin uyuyup szıdıgı gecelerdi. Geceleri çok severdi. Hayal kurur uzun uzun düşünürdü. Abisi geç gelip içip sızmıştı. Babası içeride horluyor. Annesi ise yıllardır yaptığı gibi bir gölge gibi etrafta dolanıyordu. Küçük kardeşi yatagında mışıl mışıl uyuyordu. Uzun uzun baktı aynadaki yansımasına. Hayatının hiç oluşunu düşündü. Tek eğlencesi annesi ile pazar yapmaktı. Dışarısı özgürlüktü. Okumaktı, arkadaşlıktı. Ama bunlar onlara yasaktı. Babasına göre kız kısmı okumazdı. Annesine görede arkadaş kötüydü. Açık arardı. Hiç kimseye hiç bişey anlatılmazdı. Babasının kurduğu bu hapishananede annesi gardiyan bile değildi. Sadace izleyiciydi. Kararı kesindi. Bu evden kurtarılmayı beklemeyecekti ilk evet diyenle evlenecekti. Küçükken diyordu kendi kendine aşık olduğu adamla severek evlenecekti. Şimdi ise sadace evlenip bu evden kurtulmak istiyordu. Daha 19 yaşındaydı anneside babasıda evde kaldığını güzel olmadığını kilolu olduğu diyorlardı bundan kimsenin beğenmediğini diyip durulardı. Babasına artık hissizleşmişti de anneside onu yalnız kimsesiz bırakınca kolu kanadı kırılıyordu. Kendi kendine söz vermişti asla annesi gibi bir anne olmayacaktı.